۲۷ اردیبهشت، برای کسانی که در جهان ارتباطات نفس می‌کشند، تنها یک روز تقویمی نیست؛ یک مکث است. مکثی برای اینکه ببینیم در این دنیای پر شتاب و سرریز از داده، چه چیزی را درست پیش برده‌ایم و کجاها نیازمند بازنگری هستیم.

پس از حدود ۸۰ روز توقف معاملات در پی تحولات امنیتی اخیر، بازار سرمایه از روز سه‌شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ فعالیت خود را از سر می‌گیرد. این تصمیم که پس از بررسی‌های متعدد در سازمان بورس و شورای عالی بورس اتخاذ شده، توجه فعالان بازار را به پیامدهای روزهای نخست بازگشایی جلب کرده است؛ دوره‌ای که به باور کارشناسان می‌تواند آزمونی مهم برای میزان اعتماد سرمایه‌گذاران و نحوه مدیریت بازار در شرایط جدید باشد.

بازار کار ایران در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، بیش از هر زمان دیگری بوی نااطمینانی می‌دهد؛ از کارگاه‌های کوچک و واحدهای تولیدی گرفته تا بنگاه‌های خدماتی و شرکت‌های متوسط، همه درگیر یک مسئله مشترک‌اند: «چگونه زنده بمانیم؟» نتیجه این وضعیت، موجی از تعدیل نیرو، توقف جذب، تعویق پرداخت دستمزد و افزایش اضطراب در میان نیروی کار است؛ وضعیتی که اشتغال را از یک شاخص اقتصادی، به یک دغدغه جدی معیشتی و اجتماعی تبدیل کرده است.

مدیریت ذهن، پیش‌نیاز موفقیت در بازار

اقتصاد ایران در سال‌های اخیر با ترکیبی از شوک‌های سیاسی، تحریم، نوسان ارزی و سیاست‌گذاری‌های متناقض مواجه بوده است. این تجربه تاریخی، حافظه اقتصادی جامعه را شکل داده؛ حافظه‌ای که به مردم می‌گوید «قیمت‌ها معمولاً بالا می‌روند».

شکاف بین دانستن و عمل کردن؛ چرا تریدرها با وجود اگاهی ، همچنان رفتارهای ناکارآمد گذشته را تکرار می‌کنند؟