دست مسئولانِ بی خبر از درد مردم، درد نکند؛ سال کارگری، ماه رمضان ندارد!

ماه میهمانی خدا به روز پنجم رسیده و تا همین جا هم تغییرات بسیاری با خود به همراه آورده است؛ تغییراتی که گاه از جانب مسئولان اعمال شده و در قالب تصمیماتی مثل کاهش ساعت کاری، به قوانین هم راه یافته است ولی از وحدت رویه تهی است!

به گزارش «تابناک»، هر ساله با نزدیک شدن به ماه رمضان، کاهش ساعت کاری ادارات در دستور کار نشست هیات دولت قرار گرفته و به تصویب می‌رسد. این روند تصمیم گیریِ تقریبا ثابت که هر بار به نتایجی مشابه ختم می‌شود، از این رو جالب توجه است که بخش بزرگی از هموطنانمان که می‌بایست در نتایج آن سهیم باشند، به کل فراموش می‌شوند.

صحبت از کارگرانی است که اگر چه ممکن است شایسته تر از هر قشری برای استفاده از امتیازات ویژه برای ماه روزه باشند، اما متاسفانه در اثر غفلت عجیب مسئولان از حق خود محروم مانده و چاره ای ندارند جز اینکه بپذیرند سال کارگری «رمضان» ندارد!

این تبعیض و نا برابری در حالی رخ می‌دهد که با اندکی تعمق در ماجرا در خواهیم یافت فعالیت کارگران از نظر فیزیکی به مراتب دشوارتر از فعالیت کارمندان بوده و فارغ از مولفه های دیگری که می‌توان بدان ها پرداخت، همین دلیل برای دو چندان کردن ضرورت توجه به کاهش ساعت این قشر در ماه رمضان کافی به نظر می‌رسد.

اکنون تصور کنید که کارگری، خسته از مشقت های زندگی و گرانی‌های روز افزون، نحیف تر از هر زمانی (چه جسمانی و چه روحانی) شده و کشش خود را برای روزه داری سست شده ببیند؛ با این پیش زمینه، آیا می‌توان گفت که مسئولان چه به طور مستقیم (با در نظر نگرفتن کارگران در صف افرادی که می‌بایست ساعت کارشان در این ماه مبارک کاهش پیدا کند) و یا حتی غیر مستقیم (با حل نکردن مشکلاتی نظیر گرانی و تورم) در کاهش بنیه این دست از افراد نقش داشته و در سوق دادن ایشان به ارتکاب اعمال مغایر با دین نقش، ولو اندک، ایفا کرده اند؟

این ابهام زمانی گسترده تر خواهد شد که به تاثیر اقداماتی از این دست بر خانواده کارگران و به ویژه فرزندان ایشان بیاندیشیم؛ اینجاست که از یک سو به کارگر حق خواهیم داد برای گذران زندگی مجبور باشد نان را در اولویت قرار دهد و از سوی دیگر ناچاریم که به تبعات نامطلوب همراه با این تغییر اولویت ها تن بدهیم.

اینجاست که غفلت مسئولان از وضعیت کارگران در ماه مبارک رمضان، به رغم آنکه ممکن است توسط برخی ساده انگاشته شود، بسیار فراتر از تبعیض و نا برابری نشان داده و ابعاد مهم دیگری خواهد یافت؛ هرچند ممکن است ظاهر ماجرا این گونه نشان نداده و دایره قشر کارگری وسیع تر از آن تصور شود که بتوان تصمیم واحدی برای آن گرفت.

این در حالی است که هادی ابوی، سخنگوی کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران کشور در این باره می‌گوید: اگر چه در قانون کار اشاره‌ای به بحث ساعت کار در ماه مبارک رمضان شده ولی متولی امور کارگری و تنظیم کننده روابط میان کارگر و کارفرما دولت است و می تواند در شورای عالی کار به طور جداگانه در این خصوص بحث کند. یعنی همانگونه که هیات وزیران در مورد کاهش ساعات کاری کارمندان دولت در ایام رمضان پیشنهاد داده و بحث و بررسی می‌کنند می توان در مورد کارگران هم این حق را قائل شد.

وی با بیان اینکه فعالیت کارگران بیشتر شامل کار یدی است، می‌گوید: کارگران بر خلاف کارکنان دولت تا ساعتهای متمادی و حتی 10 ساعت هم کار می کنند و اگر ساعات کاری آنها بیشتر از کارمندان نباشد، کمتر هم نیست.

به گفته ابوی اگر چه شاید به لحاظ اهمیت موضوع خدمت رسانی در مشاغل خدماتی و بخشهای خدماتی نتوان ساعات کار را کاهش داد اما می‌توان تسهیلاتی در نظر گرفت که این دسته از نیروهای کار با انگیزه بیشتری به کار بپردازند.

پیشنهاد سخنگوی کانون عالی انجمنهای صفنی کارگران کشور از این رو جالب توجه است که چند روز از ماه رضان سپری شده و به تبع آن نمی‌توان توقع داشت که ساعت کار کارگران کاهش بیابد که حتی اگر اینگونه شود، تکلیف روزهای سپری شده معلوم نیست اما اگر کار در ماه رمضان را با تسهیلاتی همراه کنیم، گویی امتیازی مشابه با کارمندان در اختیار این قشر قرار داده ایم؛ هرچند هنوز فشار بیشتری بر دوش کارگران قرار گرفته است.

به عبارتی بهتر، اکنون که -به دلیل از دست رفتن فرصت- نمی‌توان به مانند کارمندان با کارگران رفتار کرد، می‌توان تمهیداتی اندیشید تا ارائه تسهیلاتی مثل سبد کالا به کارگران، برای جبران ساعت کار کاهش نیافته ایشان در دستور کار قرار گرفته و دست کم سهم دریافتی ایشان تغییری حاصل کرده و رمضان کارگری با سایر ماه های ایشان متفاوت شود.