وی افزود: تداوم شرایط اقلیمی، ذخیره آب در پشت سدهای پر تعداد مخزنی حوضه آبریز، عدم سرمایهگذاری متناسب با وضعیت بخش کشاورزی و شرایط محیط زیستی حوزه دریاچه ارومیه و توسعه اراضی کشاورزی، با تقویت نظریه احتمال خشک شدن آن میتواند تودهای عظیم از نمک و مواد سمی و فلزات سنگین موجود در آن را برجای نهاده و تبعات منفی این امر تا شعاع 100 کیلومتری این دریاچه غیرقابل مهارخواهد شد.
قنبری با اشاره اهمیت بالای حرکتهای مردم نهاد و سرعت بخشی به اجرای برنامههای عملی در راستای نجات این دریاچه گفت: برنامهریزی کارشناسانه جهت کنترل اتمسفر و بارورسازی ابرها، ایجاد مرکز تحقیقات هواشناسی حوضه آبریز دریاچه، توجه بیش از پیش به تغییرات لازم در روشهای تولید غذا در سطح منطقه، توسعه ترویج و آموزش بهرهبرداران بخشهای باغی و زراعی و انسداد مجاری اتلاف آب در سطح استان در بخش کشاورزی از طریق توسعه الگوی کشت، میتواند به عنوان راهکارهای عملی موجود مطرح شود که تابهحال توجه کافی در برنامهریزیهای انجام یافته به آن مبذول نشده است.
دبیر خانه کشاورز گفت: با توجه به شرایط بحرانی موجود در حوزه کشاورزی شهرستانهای مجاور این دریاچه، دیگر نباید اجازه داده شود تا این دریاچه بیش از این خشک و حساسیت و برنامه علمی در قبال نمکهای باقیمانده بیشتر شده وهزینههای بالایی را براقتصاد کشور، به ویژه مناطق شمالغرب تحمیل کند.
وی با اشاره به افزایش دمای اطراف دریاچه و تبخیر بالای آب این دریاچه افزود: اجرای طرحهای بازدارنده در اراضی حاشیه دریاچه مانند ایجاد و توسعه فضای سبزوبسترسازی برای کشت موزائیکی و بهرهگیری از دانش وفناوریهای روز با تعامل با دانشمندان متخصص اکو سیستم در جهان میتواند روند تخریبی ناشی از پسروی آبهای دریاچه را کاهش بخشد.