پیشگویی حضرت زهرا درباره حوادث آخرالزمان
امام دوازدهم شیعیان، در شرایطی به امامت رسید که سالهای زیادی از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله) میگذشت و پس از انحرافی که در امر جانشینی پیامبر(صلی الله علیه و آله)، بلافاصله پس از رحلت ایشان، صورت گرفته بود، یازده امام پیشین همواره برای اجرای رسالت پیشوایی خویش در جامعه اسلامی با شرایط سخت و پیچیدهای مواجه بودند. به عبارت دیگر جامعه در عصر امامان پیشین، درک و دریافت شایستهای از جایگاه والای معصومان(علیهم السلام) نداشت.
بنابراین امام مهدی(علیه السلام) به عنوان «قائم آل محمد» و «آخرین ذخیره الهی»، با مردمی مواجه شد که از جهات مختلف قابلیت پذیرش ایشان و زمینه قیام الهی شان را دارا نبودند. مشکلات اساسی اجتماع در آن زمان، انحراف جامعه از عدالت اسلامی، فاصله گرفتن از ارزشهای اسلامی، آماده نبودن برای تطبیق و پیاده کردن برنامههای اسلام در زندگی و فداکاری نکردن در راه آن است (1)، تا جایی که به اعتقاد برخی صاحب نظران:
«اگر امام مهدی(علیه السلام) در آن زمان ظهور میکرد، با آن جو تیرهای که وجود داشت، قطعا کشته میشد و به هدف خود که تسلط بر تمام جهان و گسترش عدل در آن است، نمیرسید، زیرا جز عده انگشتشماری به طرفداری وی بر نخواسته و توده اجتماع به ندای حضرت پاسخ نمیداد بلکه چه بسا که به طرفداری از دولت بر میآمدند، در حالی که خداوند وعده داده است که ظهور حضرت در وقتی خواهد بود که افرادی نیرومند و دلهایی سرشار از عشق و عقلهایی پر، به طرفداری از حضرت به پا خیزند که بتواند با نیروی آنها و نیروی خدایی بر تمام جهان مسلط شده و دادگری را در سراسر گیتی بگستراند.» (2)
حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) در یکی از بیانات خود پس از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، افعال و اعمال امت اسلامی را آبستن مجموعهای از وقایع اجتماعی شوم در آینده میداند، که روند رو به انحطاطی را برای جامعه اسلامی ترسیم میکند؛ روندی که ناگزیر به غیبت امام دوازدهم شیعیان میانجامد و تا ظهور حضرت مهدی(علیه السلام) ادامه مییابد:
بر اساس این دسته روایات اگر معصومان(علیهم السلام) زمینه تشکیل حکومت اسلامی با تمام ابعادش را در جامعه مییافتند، زمین و آسمان برکات و خیرات را از مردم دریغ نمیکرد و مردم خوش و فراوان میخوردند و هیچگاه گرفتار فقر نمیشدند و حق هر کس به خودش میرسید
امام علی(علیه السلام) نیز در خطبه طالوتیه به روشنی این مساله را بیان میکند. بر اساس این دسته روایات اگر معصومان(علیهم السلام) زمینه تشکیل حکومت اسلامی با تمام ابعادش را در جامعه مییافتند، زمین و آسمان برکات و خیرات را از مردم دریغ نمیکرد و مردم خوش و فراوان میخوردند و هیچگاه گرفتار فقر نمیشدند و حق هر کس به خودش میرسید. ولی مردم این زمینه را فراهم نکردند، بنابراین تنگدستی بر آنها چیره شد و گروهی اموال عمومی را به نفع خود جمعآوری کردند و حق دیگران را به ناحق خوردند، بنابراین جامعه دو قطبی شد، گروهی فقیر و گروهی ثروتمند شدند. به علاوه وقتی مردم پیشوایان حق را رها کردند، هر کسی به خلافت طمع ورزید و برای به دست آوردن آن خونها ریخته شد و افراد شرور بر مسلمانان تسلط یافتند. نکته آخر آن که اگر مردم از امامان بر حق پیروی میکردند، در تشخیص حق و باطل دچار خطا نمیشدند و اسلام با تمام ابعادش در جامعه پیاده میشد ولی از آنجا که امت اسلامی پیشوای بر حق را رها کردند و به دنبال امامان باطل حرکت کردند، در تشخیص حقیقت و ارزشهای اسلامی دچار لغزش و سرگردانی شدند و این سرگردانی تا ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) ادامه دارد. (5)