دولت اميد، نااميد از تدبير مديران احمدي ن‍‍ژادي

اولين كنفرانس خبري دكتر روحاني رئيس جمهور دولت يازدهم بزنگاهي بود براي محك زدن مرد اول دولت اعتدال تا تكليف اضطراب و ترس از رفتن يا ماندن افرادي كه در وزارتخانه ها ، نهاد ها و سازمانها عمومي طي 8 سال حاكميت تفكرات آرمانگرايان بواسطه داشتن برخي معيار ها (كه بجاي تخصص  بيشتر در فاداري و خويشاوند نوازي معنا مي يافت) توانسته بودند يك شبه پله هاي ترقي را  صدتا يكي كرده و ظرف اندك زماني به سمت هاي مديريتي دست يابند مشخص شود . 

البته انتظار اين گروه در اندك زماني با جمله معروف دكتر روحاني كه گفته بود " ما كليد داريم نه داس " به سر منزل آرامش رسيد و مطمئن شدند به اين زوديها كسي قرار نيست آنها را از پشت ميزهايشان بلند كند . البته گرچه اين گروه از مردان حامي احمدي نژاد هنوز دغدغه جمله ديگر دكتر روحاني كرا داشتند كه گفته بود " مدیران اتوبوسی که بدون بلیت سوار شده‌اند از این قاعده مستثنا بوده و باید بروند"  اما با گذشت دو ، سه ماه از عمر دولت يازدهم  و بررسي شيوه هاي اجرايي دولت روحاني دريافتند كه هشدارهاي او از جنس احمدي نژاد نيست  و  اين بار با خيالي اسوده در كمين فرصتها نشستند .

دولت يازدهم با معرفی کابینه، شاکله اصلی خود را قوام داد و حال نوبت به این رسیده بود که برنامه‌ها و وعده‌های داده شده را منطبق با خواست و مطالبه عمومی جامه عمل بپوشاند و بدیهی بود که در این مسیر سامان‌بخشی به ساختار اداری و اجرایی امری ضروری و مهم‌ترین رکن در این پروسه خطیر بود. با این اوصاف به نظر می‌رسید که طبق وعده رئیس‌جمهوری مدیران اتوبوسی دولت نهم و دهم  صندلی‌ها را خالی کرده و به خانه بروند تا امکان بازسازی و کارآمدسازی سیستم منطبق با شعارهای اعلامی و مطالبات عمومی فراهم آید اما به دلایل مختلف و حواشی متفاوت آنگونه که بایسته و شایسته بود این مهم محقق نشد و ساختار اداری آنگونه که انتظار می‌رفت دچار تغییر و تحول نگرديد و بدیهی بود که با این روند دولت نیز آنگونه که گمان می‌ر‌فت نتواند منویات و مطالبات راس هرم خود را محقق کند.