خسارات همکاری مشترک سازمان گسترش با دانشگاه شریف

 

حدود10 سال پیش سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران تصمیم به احداث پژوهشکده ای در محلی نزدیک دانشگاه شریف نمود به واسطه نوع برداشت و ارتباطاتی که وجود داشت بخشی از سهام این پژوهشکده(24درصد) به دانشگاه شریف تعلق گرفت.

 

به گزارش بورس نیوز ، مراحل ساخت آغاز گردید و سازمان گسترش هزینه زیادی جهت ساخت متحمل شد. درمجموع حدود 10 میلیارد تومان هزینه شد. در آن مقطع اهداف مشخصی برای پژوهشکده تعریف نشد اما صدها میلیون تومان ماشین آلات و دستگاه های گران قیمت توسط ریاست وقت پژوهشکده(که از طرف دانشگاه شریف معرفی شده بود) خریداری شد.

 

 این رئیس محترم پژوهشکده به بهانه آموزش ماشین آلات و دستگاه هایی که خریداری می نمود بخش قابل توجهی از سال را در خارج کشور بسر می برد. بهر حال برای ساخت این پژوهشکده هزینه های زیادی پرداخت شد برای اتاق مدیر عامل آسانسور مخصوص احداث گردید درب های گران قیمت سفارش داده شد و در طبقه هفتم نیز سونا و جکوزی احداث گردید.این بود بخشی از سوء مدیریت، مدیری که از طرف دانشگاه معرفی شده بود.

 

پروژه ساخت یک پژوهشکده علمی و پژوهشی (بصورت مشترک بین دانشگاه و صنعت) با هزینه میلیاردی انجام شد اما هزینه ها توسط سازمان گسترش پرداخت می شد در حالی که دانشگاه 24درصد سهام داشت و می بایست متناسب با سهام خود هزینه می نمود.

 

 سازمان گسترش قانونا می توانست بابت طلب خود اعلام افزایش سرمایه نماید که در این صورت چون دانشگاه بدهی های خود را پرداخت نمی نمود سهامش به کمتر از یک سوم کاهش می یافت اما سازمان به لحاظ ملاحظاتی چنین نکرد نمی خواست با مدیریت آن دانشگاه که با هر نوع دولتی هم کار می کند اصطکاک پیدا کند.

 

 لذا از افزایش سرمایه طفره رفت تا اینکه در 2 سال پیش رئیس پژوهشکده را سازمان گسترش تعیین نمود و دکتر فتح علی ها رئیس پژوهشکده شد ایشان تا چند ماه پیش حضور داشتند و با گرفتن مسئولیت جدید پژوهشکده را ترک کردند.

 

در این مقطع معاونت صنایع پیشرفته سازمان گسترش توسط یک خانم سرپرستی می شد و دانشگاه از این فرصت استفاده نمود و با ریزنیهای خود یکی از اساتیدش را به عنوان مدیر عامل معرفی نمود و درصد برآمد از فرصت استفاده نموده و با روش های نا پسند پژوهشکده را تصاحب نماید. دانشگاه شروع به انتقال دفاتر مراکز رشد و دیگر مجموعه های وابسته به خود به ساختمان پژوهشکده سیستم های پیشرفته نمود و برآن شد تا پس از تصاحب پژوهشکده با مکاتبه و جو سازی و روش های دیگر پژوهشکده را تحت کنترل خود در آورد.

 

 این است فرجام مشارکت با دانشگاه؟ اتخاذ چنین شیوه هایی از طرف یک مجموعه مدعی توسعه علمی و فرهنگی ناپسند است. دانشگاه اگر بودجه نیاز دارد امکانات نیاز دارد می بایست مثل بقیه دانشگاه های کشور بر اساس قانون عمل نماید. مثل بقیه دانشگاه ها نیاز خود را به وزارت علوم منتقل کند تا در بودجه سنواتی کشور پیش بینی و پرداخت شود.

 

اگر بنا باشد از چنین شیوه هایی استفاده شود اداره صحیح مملکت نا ممکن خواهد گردید. سازمان گسترش اگربه چنین مجموعه ای نیاز نداشته باشد که آنرا فروخته و پول آن را به بیت المال پرداخت می کند و اگر نیاز دارد که شواهد دال بر نیاز است برای آن برنامه ریزی خواهد نمود. البته با این اوصاف ابتدا باید بر اساس قانون تجارت تکلیف میزان سهام دانشگاه شریف را مشخص کند سپس تصمیم گیری های بعدی بعمل آید.

 

 ریاست دانشگاه شریف هم بهتر است بجای اینگونه فعالیت ها و صرف وقت زیاد برای لابی کردن و ارتباط گرفتن و .... به فکر توسعه علمی این دانشگاه نه از بعد تئوری محض بلکه از بعد عملی باشد. طی مدت طولانی مدیریت ایشان چند آزمایشگاه پیشرفته دایر شد و برای فاصله گرفتن از تئوری محض چه گامهای مهمی برداشته شد آیا این هنر است که دانشگاهی که برند آن از گذشته دور باقی مانده و به واسطه واقع شدن در پایتخت با هوش ترین دانشجویان که توان یاد گیری بالا دارند را جذب نماید و بدین جهت خود را دانشگاه تراز اول بداند در رده بندی علمی جهانی مدیریت دانشگاه این مجموعه را به چه رده ای سوق داده است و چه رتبه جهانی کسب نموده.

 

کشور نیاز به فارغ التحصیلان کار بلد دارد نه کسانی را که یک سری مطالب تئوری که بخش عمده آن کاربردی در عمل ندارند و به مرور فراموش می شوند را فراگرفته اند.