چند پرسش از آیتالله حائریشیرازی
کد خبر : ۳۳۱۱۷
آیتالله محیالدین حائریشیرازی در گفتگویی نسبتاً مفصل با مجله سروش (ارگان صداوسیما) درباره دیدگاه اخیر رئیسجمهور پیرامون حجاب، مطالبی مطرح کردهاند که جالب و خواندنی است. (بخشهایی از این مصاحبه در سایت خبرآنلاین آمده است) مجموع بحث آیتالله حائری درباره امر به معروف و نهی از منکر و مواجهه با بدحجابی، بحثی اخلاقی، فقهی و علمی است که کلیات آن مورد قبول همگان است.
صاحب این قلم، از علم فقه، بهرهای ندارد اما با خواندن بخشی از سخنان آیتالله حائری، سؤالی برایش مطرح شده که امیدوار است ایشان به عنوان یک فقیه به آن پاسخ بگوید.
پیش از طرح سؤال، عبارتهای زیر را ملاحظه کنید:
«قبل از اینکه نهی منکر کنیم باید حرام را در نظر مردم منکر کرده باشیم تا بتوانیم آن را نهی کنیم... کمربند ایمنی بستن معروف نبود، نبستن آن هم منکر نبود اما از نظر قانون بستن آن واجب بود. ما آمدیم اول این واجب را معروف کردیم و نبستن آن را منکر کردیم و جا انداختیم. بعد امر به معروف کردیم و جواب داد.
«قرآن گفت امر به معروف و نهی از منکر. من باید امری کنم که با امر من ، آن موضوع معروف شود و گاهی با امر کردن من چیزی منکر میشود اما من باید از زاویه معروف و منکر بودن اقدام کنم. اگر توانستم آن موضوع را معروف کنم امر من جواب میدهد.»
اینک پرسشهای من از آیتالله این است:
*
در خاک همسایه ما - افغانستان- کاشتن خشخاش و تولید تریاک، جان میلیونها انسان را در سراسر جهان به خطر میاندازد. بنابراین از نظر عقلا کاشت خشخاش در تولیدتریاک، عملی قبیح است. اما محض اطلاع حضرت آیتالله عرض میکنم مردم افغانستان به دلیل ارتزاق از محل درآمدهای تریاک و خشخاش، آنرا منکر نمیدانند. وظیفه ما در برابر این منکر چیست؟ چند سال باید صبر کنیم تا این کار حرام را منکر جلوه دهیم و بعد با آن مقابله کنیم؟
*
در بسیاری از کشورهای دنیا مصرف مشروبات الکلی رایج است و حتی در برخی ممالک اروپا، آنرا با افتخار، بخشی از فرهنگشان معرفی میکنند. حال اگر اقلیت مسلمانی در این کشورها وجود داشته باشد حق دارد مردم را از شرب خمر نهی کند؟ یا چون این کار در آنجا منکر نیست، وظیفهای ندارد؟
*
فرض کنیم مردم یک شهر یا منطقه در همین کشور خودمان، بیحجابی پیشه کنند. روشن است که این افراد، حتی اگر این کار را حرام بدانند، منکر نمیدانند. حال،آن دسته از مردمان این شهر و منطقه که قائل به حجابند، چه وظیفهای دارند؟
*
اگر دولت به هر دلیلی موفق نشد، یک حرام را به مثابه یک منکر معرفی کند، دیگر هیچ وظیفهای در برابر آن ندارد؟ مردم چهطور؟ باید سکوت کنند و با شعار «موسی به دین خود، عیسی به دین خود» از کنار اعمال حرام عبور کنند و مثلاً چشمشان را ببندند؟
*
اگر بسیاری از مردم ، مرتکب غیبت شوند و مانند آنچه امروز- متاسفانه- با آن مواجهیم، این عملآنچنان گسترش یابد که از نظر جامعه منکر شناخته نشود، نباید در برابر آن اقدامی- ولو نهی زبانی - کرد؟
*
آیا حضرت آیت الله به حسن و قبح ذاتی اعمال اعتقاد دارند؟ و رفتارهای انسانها را فارغ از اینکه در جامعه ،معروف یا منکر شناخته شود،حسن یا قبیح می دانند؟
ارسال نظر