شکر بورس تلخ است

به گزارش واحد تحلیل و مطالعات بورس نیوز ، صنعت قندو شکر با قدمتی 115 ساله در کشور ، هم اکنون 13 شرکت فعال در حوزه بورس دارد .

نابودی چغندر کاران

طی چند سال اخیر بحرانی ترین شرایط بر صنعت مذکور حاکم بوده است . کاهش تعرفه واردات شکر در سال 85 علاوه بر ثبت خسارت فراوان به صنعت مذکور چغندر کاران را نیز به ورطه نابودی کشاند.

تولید با 30 درصد ظرفیت

گواه این مسئله کاهش تولید چغندر قند از 5.6 میلیون تن در سال 84 به 1.5 میلیون تن در سال 88 است . این مسئله باعث شده کارخانجات با کمبود مواد اولیه مواجه شده و با کمتر از 30 درصد ظرفیت خود در حال فعالیت باشند.

واردات بی رویه

جالب اینجاست که علی رغم وجود ظرفیت تولید ، ایران در حال حاضر جزء 10 کشور وارد کننده بزرگ شکر در جهان محسوب می شود !

بازدهی صنعت قند در بورس

با توجه به اوضاع اسف بار ذکر شده از صنعت قند وضعیت صنعت مذکور در بورس بر خلاف شرایط حاکم بر صنعت بوده است.

بر اساس گزارش بورس نیوز ؛ میانگین بازدهی صنعت مذکور در 144 روز سپری شده از سال جاری 17.12 درصد بوده که تنها 9 درصد از بازدهی میانگین کل بورس در بازه زمانی ذکر شده کمتر است .

از 13 شرکت موجود در صنعت قندو شکر بورس، 9 شرکت بازدهی مثبت و 4 شرکت نیز بازدهی منفی کسب نموده اند . بیشترین بازدهی متعلق به قند نقش جهان با 81.89 درصد و کمترین بازدهی با 30.59 درصد (منفی) متعلق به قند قزوین است .

وضعیت معاملات و رتبه نقدشوندگی

 در این 144 روز سهام شرکتهای قندی مجموعاً 3740 بار توسط 1504 خریدار معامله شده که قند نیشابور با 859 معامله در صدر و قند لرستان با تنها یک معامله در رده آخر از این لحاظ قرار داده این مسئله از ریسک های بزرگ سهام قندی بورس می باشد که آنها را از لحاظ نقدشوندگی سهام در وضعیت نامناسبی قرار داده است .

بهترین رتبه نقدشوندگی در بین شرکتهای صنعت قندوشکر متعلق به قند نیشابور با رتبه 146 و بدترین رتبه نیز متعلق به قند لرستان با رتبه 328 است .

هدفمندی یارانه ها چالش جدی صنعت قندو شکر :

صنعت قند از پر مصرف ترین های حامل های انرژی بین صنایع غذایی محسوب می شود.

به طوری که 75 درصد مصرف گاز ، 63 درصد مصرف نفت کوره و 67 درصد مصرف گازوئیل در مجموعه صنایع غذایی کشور متعلق به صنعت قند و شکر است .

جالب اینجاست که وزارت صنایع و معادن سهم این صنعت از مصرف حامل های انرژی را در بین صنایع غذایی 33 درصد و کانون انجمن های صنفی صنایع غذایی آن را 70 درصد تخمین زده اند .

در هر حال بدون توجه به اینکه کدامیک از آمارهای فوق صحیح است ، چیزی که پر واضح است آسیب پذیری شدید صنعت در اثر اجرای طرح تحول اقتصادی و آزادسازی نرخ حاملهای انرژی می باشد.

تعرفه واردات و افزایش قیمت های جهانی

دولت نهم که در سال 1385 به بهانه تنظیم بازار داخل با کاهش تعرفه واردات شکر که (دو نوبت قبل هم از 150 درصد به 50 درصد کاهش داده بود ) به 10 درصد ، به نوعی با دست خود شروع به کندن گور صنعت قندو شکر کشور کرده بود در فروردین ماه سال 88 و بواسطه اعتراضات گسترده ای که نسبت به واردات بی رویه شکر و نابودی صنایع داخلی شد تعرفه واردات شکر سفید را به 35 درصد و شکر خام را به 20 درصد افزایش داد .

نوش دارو پس از مرگ سهراب

این عمل به نوعی نوش دارو پس از مرگ سهراب محسوب می شد ، زیرا تولید یک میلیون و 258 هزار تنی شکر در سال 85 به تنها 450 هزار تن در سال 88 کاهش یافته بود .

این در حالی است که بهای شکر در بازار های جهانی از اواسط سال 87 تاکنون سیر صعودی به خود گرفته و همچنین با افزایش تعرفه واردات از 35 به 10 درصد انگیزه واردکنندگان نیز کاهش محسوسی یافته است. یعنی با کاهش تولید در کنار افزایش قیمت های جهانی، شکر هم تولید از دست رفته و هم بازار واردات راکد شده است .

رمضان و اوج مصرف شکر

در حال حاضر و با توجه به در پیش بودن ماه مبارک رمضان و افزایش نسبی قیمت این قبیل محصولات در این ماه پیش بینی ها حکایت از افزایش قیمت شکر دارد. در حال حاضر هرکیلو شکر قیمتی در حدود 1300 تومان دارد .

نتیجه گیری

اوصاف برشمرده شده به همراه افزایش قیمت های اخیر شاید به نفع مصرف کنندگان نهایی نباشد ولی در کوتاه مدت برای شرکت های قندوشکری که کماکان در این شرایط سخت خود را حفظ نموده اند نظیر 13 شرکت حاضر در بورس فرصتی مغتنم شمرده می شود .

در نهایت به نظر می رسد طی یک ماه آتی که ماه رمضان را در پیش داریم شرکت های صنعت قندوشکر بتوانند پوشش خوبی از EPS پیش بینی شده خود را بدهند ولی مهم ترین نکته که با آغاز قریب الوقوع طرح هدفمندی یارانه ها از نیمه دوم سال قطعاً گریبان گیر این صنعت خواهد شد آزادسازی قیمت حامل های انرژی و به تبع آن کاهش EPS شرکت های صنعت مذکور است طی 6 ماهه دوم سال دانست .

در هر حال تنها چند شرکت معدود شرایط خود را طی سال های اخیر با شرایط کشور وفق داده اند و با نوسازی ماشین آلات خطوط تولید خود سعی در بهره وری داشته اند و مابقی شرکتهای قندی در بلندمدت دارای آینده ای تاریک و مبهم بوده و سرمایه گذاری در آن پر ریسک ارزیابی می شود .