بیکاری، پس از انکار دولت

این نماینده مجلس از دولت خواسته است تا در سال جدید آمارها و گزارش عملکردهاي خود را به‌صورت جزئي و دقيق به مجلس ارائه کند. اظهارات محجوب در حالی بیان می‌شود که نرخ رسمی بیکاری از بهار سال گذشته تا کنون اعلام نشده است. اعلام این نرخ به عهده مرکز آمار قرار دارد و بنا بر برخی اخبار، بالا بودن نرخ بیکاری دلیل اعلام نشدن آن است. 

اگرچه چند روز پیش وزیر کار، نرخ بیکاری سال 89 را 10.9 درصد اعلام کرد، اما جمشید انصاری نماینده مردم زنجان ضمن بیان این که وزارت کار مرجع اعلام نرخ بیکاری نیست، این آمار را غیرمنطقی دانست. به گفته جمشید انصاری «این نرخ نه فقط بر اساس نرخ بهار 89 منطقی نیست بلکه این نرخ بر اساس آن‌چه در سال 88 هم اعلام شد، منطقی به نظر نمی‌رسد. وقتی نرخ بیکاری در بهار و تابستان که فصل کشاورزی است، روند صعودی پیدا می‌کند در ماه‌های پاییز و زمستان نمی‌تواند کاهش داشته باشد». 

بسیاری از کارشناسان معتقدند فقدان سرمایه‌گذاری یکی از دلایل اصلی رشد نرخ بیکاری در ایران است. در فاصله سال‌های 83 تا 89 منظما از نسبت تشکیل سرمایه به تولید ناخالص داخلی کشور کاسته شده است. یک کارشناس اقتصادی با اشاره به وعده احمدی‌نژاد در پاییز سال گذشته مبنی بر ریشه‌کنی بیکاری ظرف دو سال آینده، می‌نویسد: « اگر ما آمار بیکاری کشور را همان 4 تا 4.5 میلیون نفری که به صورت رسمی اعلام شده است، فرض کنیم و از آمار بیکاری پنهان چشم بپوشیم، برای ریشه‌کنی بیکاری محتاج 100 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری اضافه بر سرمایه‌گذاری موجود هستیم. تمام این شواهد حاکی از آن است که در صورت اختصاص یافتن تمام این ارقام، هدف ریشه‌کنی بیکاری، اگر ممکن هم باشد ظرف دو سال محقق نخواهد شد». 

در شرایطی که برآوردها نشان می‌دهد به‌ طور متوسط برای ایجاد هر شغل از 20 تا 40 میلیون تومان سرمایه‌گذاری لازم است، محمود احمدی‌نژاد از سرمایه‌گذاری 50 میلیون تومانی برای هر نفر صحبت کرد و گفت با این حجم سرمایه‌گذاری اگر اشتغال ایجاد نشده است، علت را باید در جای دیگری جستجو کرد. مسئولین وزارت کار نیز همواره به ورود دهه شصتی‌ها به بازار کار به عنوان یکی از علل اصلی بحران اشتغال اشاره می‌کنند. 

اولیا علی‌بیگی، نایب رئیس کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور اعتقاد دارد: «تا با موضوع اشتغال و وضعیت بیکاری کشور صادقانه برخورد نشود نمی توان برای آن تصمیمات و راهکارهای مناسبی اتخاذ کرد، همچنان که اگر ما به پزشک اطلاع درستی از وضعیت بیماری ندهیم او نخواهد توانست داروی مناسبی را تجویز کند».