ربط رشد اقتصادی ۱۰ درصدی با تئوری افزایش تعطیلات احمدی نژاد

او همچنین در خلال صحبت های خود و با اشاره به یکی از اقدامات دولت تصریح می کند که عده ای در کشور هستند که شادی مردم را برنمی تابند! 

البته دولت ما از این قبیل مواضع زیاد دارد و نشان داده است که در ارائه طرح های عجیبی نظیر اعطای ۱۰۰۰ متر زمین به هر خانوار ایرانی، حضور زنان در ورزشگاه ها و یا نداشتن اختلاف اصولی با کشوری مثل فرانسه مانعی را پیش روی خود نمی بیند. طرح هایی که همواره بیش از آنکه سبب شادی مردم باشند عاملی شده اند برای سرازیر شدن موجب انتقادات بیشتر به سمت دولت و رئیس جمهور. 

در بحث اخیر رئیس جمهور که ناظر به بیشتر شدن روزهای تعطیل در کشور ایران است اما باید گفت که شاید این طرح بتواند در ایران عملی باشد. 

اصلاً شاید روزی برسد که ما بتوانیم بیش از هر کشوری در دنیا روزهای تعطیل رسمی داشته باشیم. اما این مسئله ناظر به وجود زیرساخت هایی است که تا زمانی که عملی نشده اند، رئیس جمهور محترم و مشاورانش نه تنها نباید به فکر ازدیاد این تعطیلات باشند بلکه در جهت کاهش آنها و لغو تعطیلات مصوب هیئت دولت! نیز تلاش کنند بسیار بهتر است. 

رئیس جمهور محترم دست بر روی فرضیه ای گذاشته است که اگرچه در نگاه اول امری شادی آور و مطلوب برای قاطبه مردم به نظر می رسد اما نگاهی به واقعیت های جامعه کنونی ما می تواند ارکان ارائه این تئوری را از حیّز انتفاع خارج کند. 

*ارتباط رشد ۱۰ درصدی اقتصاد با افزایش تعطیلات 

در ابتدا باید گفت که این قبیل طرح ها آن هنگام می توانند بعنوان یک دستور کار در دولت یک کشور قرار گیرند که اقتصاد آن کشور در وضعیت مطلوبی باشد. البته شاید اگر بخواهیم در این زمینه به آمار رئیس جمهور از رشد اقتصادی (۱۰ درصد) بسنده کنیم شاید طور دیگری نتیجه بگیریم اما اذعان عمده کارشناسان و حتی برخی مسئولان ذیربط دولتی نشان می دهد که ماجرا چیز دیگریست و اقتصاد ما درگیر چالش هایی است که مدیریت آنها تلاش و کوشش وافری می طلبد. 

در واقع در کشوری که اقتصادش و زیرساخت های تولید و اشتغالش نیاز به کار و تلاش فراوانی از سوی مردم و مسئولان دارد چگونه می توان روزهای زیادی را نیز به هر اسم و نامی، از روزهای رونق کسب و کار آن کشور و آن اقتصاد به بهانه شاد کردن مردم کاهش داد...؟! نکته ای که اگر دقیق تر نگاه کنیم درمی یابیم که حتی شاید خودم مردم نیز به آن رغبتی نداشته باشند. 

*تعطیلیها باشد برای وقتی که میزان ساعات کار مفید را افزایش دادیم 

گام بعدی در رد تئوری افزایش تعطیلات، نگاهی به میزان کار مفید در اقتصاد ایران است. حتی بر طبق اذعان مقامات دولتی نیز این رقم در کشور ما بسیار پایین است و به هیچ وجه در سطح کشورهای پیشرفته دنیا نیست. حال چگونه است که با این ساعات کاری بیشتر نامفید و کمتر مفید، قرار می شود که لحظه های دیگری نیز از ساعات شاید مفید کم کاری کم شود؟ 

*کسی به فکر مستضعفان هم هست؟ 

و گام آخر و البته شاید مهمترین گام در رد تئوری افزایش تعطیلات، میزان بسط عدالت اقتصادی و رفاه در ایران است. اگر بخواهیم صادقانه تر به موضوع نگاه کنیم حقیقت این است که در موقعیت کنونی؛ مسافرت، بسیاری از تفریحات و مقولاتی از این دست، جملگی به قشر متوسط رو به بالای جامعه ما تعلق دارد و قشر کم درآمد اگر بخواهد هم امکان چنین تفریحاتی را ندارد. 

این مسئله به راحتی و با چند حساب سرانگشتی نیز قابل اثبات است. پس نتیجه منطقی این می شود که قشر محرومتر نه تنها ترجیح می دهد ساعات بیشتری را برای بهره مندی بیشتر اقتصادی خود به کار اختصاص دهد؛ بلکه به دلیل داشتن غم نان! تفریح خاصی را هم برای روزهای تعطیل بیشتر خود، لااقل در موقعیت کنونی نمی تواند، داشته باشد. شاهد مثال آنکه برای قشر محروم حتی تعطیلات دو هفته ای نوروز و مسائل پیرامونی آن هم عذاب آور است چه رسد به طرح دولت برای افزایش روزهای تعطیل رسمی.