داده کاوی آماری سخنان احمدی نژاد در سازمان ملل
کد خبر : ۵۴۲۷۰
الف منشر کرد :
مقدمه
مقدمه
مجمع عمومی سازمان ملل متحد یکی از شش رکن اصلی سازمان ملل متحد است و تنها رکنی است که تمامی کشورهای عضو سازمان ملل متحد در آن شرکت دارند. مجمع عمومی، سالانه جلساتی به ریاست یکی از کشورها که منتخب دیگر اعضا است، برگزار میکند. اصولاً تصمیمهای مجمع جنبه توصیهآمیز دارند و هیچگونه ضمانت اجرایی ندارند. البته در موارد خاصی که به امور داخلی سازمان برمیگردد، تصمیمات آن الزام آورند. البته اکثریت کشورهای عضو، خود را نسبت به برخی از قطعنامههای مجمع ملتزم میدانند و برای آن شأنی نظیر یک قطعنامه شورای امنیت قایل میشوند. از جمله معروفترین آنها میتوان به اعلامیه جهانی حقوق بشر اشاره کرد. در نهایت باید متذکر شد که تمامی اعضای سازمان ملل، در مجمع عمومی از حق رأی برابر برخوردار هستند.
با توجه به قابلیتهای رسانهای فراوان و به عنوان یک تریبون رسمی بین-المللی، رؤسای جمهور کشورمان نیز به تناوب در این مجمع حاضر شده و به فراخور بحثهای روز در جامعهی جهانی و نیز دغدغههای سیاست داخلی و همچنین بر اساس جهت-گیریهای کلی نظام به ایراد مواضع رسمی جمهوری اسلامی ایران پرداخته و با تحلیلی از شرایط موجود به بیان دیدگاهها پرداخته و گاهی اوقات با پیشنهاداتی برای تغییرات و تحولات در سطح بینالمللی و یا ساختارهای جهانی و نیز با طرح-هایی برای نامگذاری سالها و غیره در این همایش جهانی حضور پیدا کردهاند.
این اجلاس همه ساله و در ماه سپتامبر در مقر سازمان ملل در منطقه بین-المللی شهر نیویورک در ایالات متحده برگزار میشود. و این روزها که در آستانه برگزاری شصت و ششمین امین اجلاس هستیم؛ به بررسی آماری و تطبیقی سخنرانیهای دکتر احمدینژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران، در مجمع عمومی سازمان ملل از سال 1384 تا 1389 میپردازیم.
برخلاف رؤسای جمهور قبلی، دکتر احمدینژاد بصورت منظم و پیاپی در تمامی مجامع عمومی سازمان ملل در دوران ریاست جمهوری خود شرکت کرده و به بیان نظرات و دیدگاههای دولت و نظام جمهوری اسلامی پرداخته و همچنین با ارائه راهکارها و همچنین ایراد بحثهای چالش برانگیز و مواضع تهاجمی، همواره جزو سخرانیهای مهم و خبرساز در برنامههای مجمع عمومی بوده است.
این روزها، اگرچه شایعاتی در مورد عدم حضور رئیس جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل در سال 2011 به گوش میرسد، اما بخاطر حضور استثنائی شش سال پیاپی در این مجمع و اهمیت ویژهی بحثهای مطروحه از سوی دکتر احمدینژاد به تحلیل آماری و دادهکاوی محورهای سخنان رئیس جمهور میپردازیم.
در ابتدا 15 محور شامل 14 محور اساسی و یک محور با عنوان متفرقه از سخنان رئیس جمهور استحصال شده، و سپس به دادهکاوی زمانی و میزان زمان اختصاصیافته به هر محور در 6 دوره اخیر پرداختیم. در نهایت، یک جدول اطلاعات خام، طبق مدل زیر به دست آمد:
طول مدت محورها برحسب ثانیه می باشد
در ادامه از دو زاویهی مختلف به موضوع خواهیم پرداخت:
الف- موضوع محور:
با محور قرار دادن موضوعات مطروحه، در سالهای مختلف، به بررسی روند تناوبی آنها میپردازیم.
ب- سال محور:
با بررسی فراوانی موضوعات مطروحه در یک سال خاص، به بررسی علل آن میپردازیم.
ابتدا به بررسی موضوعمحور سخنرانیهای شش سال گذشته دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سالانهی سازمان ملل میپردازیم:
الف-1- دعای فرج و تعجیل در ظهور منجی:
بطور معمول و مانند تمامی سخنرانیهای دیگر دکتر احمدینژاد، برنامههای وی در مجمع عمومی نیز با نام و یاد خدا و قرائت دعای فرج و یاد امام قائم(عج) و دعا برای تعجیل در ظهور منجی عالم بشریت آغاز شده است.
در تمامی سالهای گذشته بین 50 تا 120 ثانیه به این موضوع اختصاص یافته است؛ و به طور متوسط 85 ثانیه به این موضوع اختصاص یافته است.
به این ترتیب، علیرغم تغییرات زمانی در بیان بحث فوق، این موضوع همیشه جزو قسمتهای ثابت و آغازگر سخن بوده است.
الف-2- تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران:
در اولین سال حضور دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل، به سبب دغدغههای آن زمان و جوی که در سرتاسر جهان، علیه کشورمان به وجود آمده بود، نیاز به معرفی مواضع اصولی و آرمانهای جمهوری اسلامی و در عین حال تفکیک مواضع حکومت ایران نسبت به اسلامگرایان تندرو منطقه بود.
بر این اساس در سال اول زمانی حدود 500 ثانیه به این موضوع اختصاص پیدا کرد و بحث اصلی آن سال بود؛ ولی این موضوع در سالهای بعد، متعادلتر پیگیری شد.
الف-3- شکست اقتصاد سرمایهداری و لیبرالیستی:
در سال 1388 و پس از جهانی شدن مشکلات مالی و رکود اقتصادی شدید در سرتاسر جهان غرب و کشورهایی که اقتصادشان به غرب وابسته و یا پیوسته بود؛ دکتر احمدی نژاد در مجمع عمومی سازمان ملل بیش از دو دقیقه به این بحث پرداخت و در مورد مشکلات اساسی اقتصاد لیبرالیستی که در این بازه زمانی بروز و ظهور پیدا کرده بود صحبت کرد.
در سال بعد نیز کمی این بحث مطرح شد، اما در سالهای پیشین چنین بحثی مطرح نشده بود.
الف-4- دعوت دنیای غرب به معنویت و عدالت:
از آنجایی که یکی از شعارهای اساسی دولت دکتر احمدینژاد عدالتمحوری بود، وی در مجمع عمومی سازمان ملل به بیان نسخه جهانی تز عدالتمحوری خود پرداخته و در بزرگترین گردهمآیی جهانی به بیان این موضوع اشاره کرد و نمایندگان کشورهای مختلف جهان را به عدالت و معنویت از جنس ایرانی و اسلامی فراخواند.
وی با تبیین دیدگاه خود، در تمامی شش سال گذشته زمان بسیار زیادی از سخنرانی خود را به این موضوع بسیار مهم و اساسی اختصاص داده است.
الف-5- عدم مشروعیت رژیم صهیونیستی:
یکی از مواضع اساسی و تغییر ناپذیر نظام جمهوری اسلامی، از ابتدای تشکیل خود تا کنون، عدم شناسایی رژیم اسرائیل به عنوان یک کشور و حمایت از ملت مظلوم و آوارهی فلسطین اشغالی بوده و هست.
در همین راستا و با یک رویکرد جدید و تهاجمی، دکتر احمدینژاد با حمایتهای معنوی فراوان از مردم فلسطین و لبنان و بالاخص با حضور در مرز فلسطین اشغالی و سخنرانی ضدصهیونسیتی در آن مکان به حمایت از آنان پرداخت.
این موضوع همواره جزو بخشهای ثابت سخنرانی دکتر احمدینژاد در شش سال گذشته بوده، و زمانی مابین یک تا سه دقیقه را به خود اختصاص داده است.
الف-6- بازنگری در قانون ان پی تی و اجرای صحیح آن:
موضوع فنآوری صلحآمیز هستهای جمهوری اسلامی ایران، همواره دستآویز سیاستمداران و رسانههای غربی در تقابل به جمهوری اسلامی ایران بوده است.
علیرغم آنکه در دولتهای قبلی سیاست عقبنشینی و تعامل با غربیها در دستور کار قرار گرفت، اما در عمل فقط منجر به عقب نشینی کشورمان از مواضع به حق خود شد.
با روی کار آمدن دولت دکتر احمدینژاد و اتخاذ مواضع محکم و اصولی و اصرار بر حقوق ملت ایران، پیشرفتهای بسیاری در این حوزه حاصل شد.
این موضوع نیز بخش بسیار مهمی از سخنرانیهای سالانهی دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی را تشکیل داده است.
الف-7- بازنگری و تغییر ساختار شورای امنیت:
سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ و در فضای بعد از جنگ جهانی دوم، با برتری کامل متفقین و توسط ۵۱ کشور تأسیس شد.
اگر چه بحث تغییر و تحول در ساختار سازمان ملل و به خصوص تغییر در ساختار شورای امنیت و حق وتو، همیشه در جریان بوده است، اما دکتر احمدینژاد در سال-های 85 و 86 روی این بحث تمرکز کرد و به تشریح دیدگاه رهبر معظم انقلاب در رابطه با اعطای حق وتو و یک کرسی دائم در شورای امنیت، به نمایندهی سازمان کنفرانس اسلامی پرداخت.
الف-8- عدم تحقق دموکراسی واقعی:
یکی از بحثهایی که در این سالها به تناوب به آن اشاره شد، بحث عدم تحقق دموکراسی واقعی در جهان و علیالخصوص دنیای غرب بود.
دکتر احمدینژاد در سخنرانیهای سالانهی خود در مجمع عمومی سازمان ملل به مفهوم حقیقی دموکراسی و مصادیق آن در جهان امروزی پرداخت و اثبات کرد که غرب به دنبال یک دموکراسی حقیقی نیست و در هر زمان و مکان، آن را به صورت نسبی و در راستای منافع خود تفسیر کرده و انتخاباتها را رد و یا قبول میکند.
الف-9- مدیریت جهانی:
مدیریت جهانی همواره یکی از شعارهای اساسی دولت دکتر احمدینژاد بوده و هست.
این شعار بر اساس اهداف و آرمانهای نظام جمهوری اسلامی و همچنین با دیدگاه آخرالزمانی شکل گرفته است و دکتر احمدینژاد، با توجه به حقانیت اسلام و قابلیت-های فراوان نظام اسلامی، تنها این نظام را شایسته و قادر بر مدیریت جهان دانسته و در مجامع جهانی به بیان این مهم پرداخته است.
الف-10- فطرتگرایی:
در جهان پرآشوب کنونی، همواره جای بحثهای معنوی و خداگرایانه خالی بوده و هست. علیالخصوص بحث فطرتگرایی، که خلاء این موضوع در سطح اول مجامع سیاسی و بینالمللی، بیش از هر جای دیگر نمود دارد.
دکتر احمدینژاد در تمامی سالهای حضورش در مجمع عمومی سازمان ملل، همواره به این موضوع پرداخته است؛ و کم و بیش و به فراخور فضای آن سال، بین بیست تا صد ثانیه از زمان خود را به این مهم اختصاص داده است.
الف-11- اشغال عراق و افغانستان:
از ابتدای دههی اول قرن بیست و یکم میلادی، اشغال عراق و افغانستان در لوای نام جنگ با تروریسم، برای تمامی کشورهای جهان و علیالخصوص برای جمهوری اسلامی ایران که از لحاظ جغرافیایی میان این دو کشور قرار دارد، حائز اهمیت است.
در همین راستا و در جهت روشنگری افکار عمومی جهان، دکتر احمدینژاد در تمامی سالهای حضورش در مجمع عمومی سازمان ملل به این موضوع و جنبههای گوناگون آن پرداخته و تحلیل کرده است.
الف-12- به چالش کشیدن حادثه یازدهم سپتامبر:
علیرغم حقیقی و یا ساختگی بودن حادثه یازدهم سپتامبر، این واقعه دارای اهمیت فراوان و جنبههای گوناگونی است. (از جمله اتحاد جهانی غرب در جنگ با تروریسم) اما تنها در سال اول و آخر حضور دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل، به این موضوع پرداخته شد و در مجموع این سالها، کمتر از چهار دقیقه به موضوع بسیار مهم، که به ناحق منجر به عقبنشینی مسلمانان از مواضع مسلمشان شد و آنها را در معرض انواع تحدیدها و تحقیرهای جهانی از سوی آمریکا و متحدانش در سرتاسر دنیا قرار داد؛ پرداخته شد.
الف-13- عدم تحقق حقوق بشر واقعی:
یکی از بحثهای پر تنش که همواره در بین کشورهای مختلف مورد اختلاف نیز هست، موضوع حقوق بشر میباشد.
حقوق بشر همواره یکی از دستآویزهای کشورهای غربی برای به چالش کشیدن حقانیت کشورهایی همچون ایران است که حاضر به دنبالهروی غرب نیستند و میخواهند دارای مواضع مستقل باشند.
دکتر احمدینژاد در این سالها به تناوب به این موضوع پرداختند و اوج این بحث در سالهای 84 و 86 بود که در هر یک بیش از سه دقیقه به این مبحث پرداختند.
الف-14- به چالش کشیدن واقعه هولوکاست:
هولوكاست (در انگلیسی HoloCaust) و (در عبری השואה) به معناى سوزاندن با آتش است به طوری كه كاملاً از ميان برود. هولوکاست واژهاى است يونانى كه از دو واژه-ی Holos به معنى همه و Kaustus به معنى سوزاندن و نابود كردن تركيب شده است و در لغت، به معناى همه سوزى است. برخى از زبانشناسان، اين واژه را برگرفته از جنايت يهوديان در يمن باستان مىدانند؛ كه به تدريج و در گذر ايام، مفهوم عام-ترى يافته است و به سوزاندن زنده زنده انسانها اطلاق شده است. همچنین این واژه، اصطلاحی در مذهب یهود است که به معنای قربانی کردن یک حیوان نر بر طبق سنتهای یهودی است.
همچنین هولوكاست در اصطلاح، به نظريهاى اطلاق مىشود كه ادعا دارد شش ميليون يهودى در طول جنگ جهانى دوم، بر اثر اعمالى از قبيل اعدام در اتاقهاى گاز و سوزانده شدن در كورههاى آدمسوزى اردوگاههاى كار اجبارى نازىها، كشته شدهاند.
بنا بر منابع و مستندات غربیها و یهودیان، علاوه بر یهودیان اروپایی (اشکنازی) که قربانیان اصلی هولوکاست بودند، گروههای دیگری از جمله اسلاوها، کولیها، معلولین، کمونیستها، سوسیالیستها و همجنسگرایان که هیچ یک از جانب ژرمنها لایق زندگی تشخیص داده نمیشدند، با روشهای کشتار دستهجمعی (شامل گرسنگی دادن، کار اجباری، شکنجه، اعدام با گلوله یا اتاق گاز) به قتل میرسیدند.
در اول نوامبر سال ۲۰۰۵ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با صدور قطعنامهای که به پیشنهاد آمریکا و با حمایت ۱۰۴ کشور تصویب شد، انکار هولوکاست را قابل پذیرش ندانست و 27 ژانویه را برای یادبود قربانیان آن فاجعه، روز جهانی یادمان هولوکاست نامگذاری کرد. ایران تنها کشوری بود که با این قطعنامه مخالفت کرد و بررسی مسأله هولوکاست در مجمع عمومی سازمان ملل را اقدامی در راستای اهداف واشنگتن و متحدانش عنوان کرد.
علی رغم باور عمومی مردم و کارشناسان سیاسی کشورمان، مبنی بر به چالش کشیده شدن واقعهی هولوکاست توسط دکتر احمدینژاد در سازمان ملل، وی هیچگاه در مجمع عمومی سازمان ملل در این مورد صحبتی ننمود و هرگز در مورد این حادثهی چالش برانگیز و پر تنش بحثی به میان نکشید.
البته وی بارها در سفرهای خارجی و همچنین در سخنرانیهای داخلی به مناسبت-های گوناگون و به بهانههای محتلف به این موضوع پرداخته و مواضع دولت جمهوری اسلامی ایران را نسبت به این حادثه بیان کرده و با به چالش کشیدن این موضوع، از زوایای گوناگون به آن پرداخته و به محکومیت سوءاستفادههایی که از این موضوع شد اشاره کرده و این گونه نگاههای سیاسی و جناحی را به شدت تقبیح نموده است.
اما همانطور که پیشتر گفته شده بود، رئیس فعلی و رؤسای پیشین جمهوری اسلامی ایران هیچگاه در مجمع عمومی سازمان ملل به این موضوع که پایهی اصلی شکلگیری کشور مغضوب و نامشروع اسرائیل گشت، اشاره نکردند. این حادثه (البته به شرط حادث شدن) بعدها نیز به شدت مورد سوءاستفادههای گوناگون قرار گرفت. بر اساس یکی از تحلیلهایی که کارشناسان کشورمان ارائه کردند، اگر چه در طول تاریخ پس از جنگ جهانی دوم دولت آلمان و نازیها به خاطر ارتکاب این جنایت به شدت محکوم شده و تقبیح گشتند؛ اما از آنجایی که طرفین این حادثه مسیحیان و یهودیان بودند، چرا قربانیان آن مسلمانان و علیالخصوص مردم مظلوم فلسطین بودند!؟
در ادامه به بررسی سال محور سخنرانیهای شش سال گذشته دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سالانهی سازمان ملل و با در نظر گرفتن شرایط هر دورهی زمانی، می-پردازیم:
ب-1- سال 1384:
از آنجاییکه سال 1384 اولین سال حضور دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل بود، وی توان و زمان اصلی خود را بر موضوع تبیین مواضع اصولی و بنیادین جمهوری اسلامی گذاشت؛ تا از طریق یک تریبون آزاد بینالمللی، به آشنا کردن افکار عمومی جهانیان با مواضع کشورمان پرداخته، و با از بین بردن شائبه-ها و برداشتهای ناصحیح به اثبات حقانیت آن بپردازد.
در آن سال رئیس جمهوری اسلامی ایران بحثهای مدیریت جهانی، عدم تحقق حقوق بشر واقعی، بازنگری در قانون ان پی تی و نیز دعوت غرب به معنویتگرایی را در اولیتهای بعدی سخنان خود قرار داد.
همچنین به مانند تمامی سخنرانیهای دیگرش، صحبتهای خود را با دعای فرج و آرزوی ظهور منجی بشریت آغاز کرد.
ب-2- سال 1385:
بحث محوری و کلیدی سال 1385 دکتر احمدینژاد در سخنرانی مجمع عمومی سازمان ملل، بازنگری در ساختار شورای امنیت بود.
وی با اختصاص دادن بیش از شش دقیقه از وقت خود به این موضوع اساسی پرداخت و به تشریح نظر رهبر معظم انقلاب در موضوع بازنگری در ساختار شورای امنیت سازمان ملل، مبنی بر حذف حق وتو و یا اعطای حق وتو و یک کرسی دائم شورای امنیت به نمایندهی سازمان کنفرانس اسلامی پرداخت.
از دیگر اولویتهای رئیس جمهوری اسلامی ایران در این سال میتوان به موضوعات دعوت غرب به معنویتگرایی با 210 ثانیه زمان و نیز عدم مشروعیت رژیم صهیونیستی با 170 ثانیه زمان اشاره کرد.
ب-3- سال 1386:
در سال 1386 دو موضوع اساسی در صحبتهای رئیس جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل مطرح است:
اول، بحث تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران.
دوم، بحث بازنگری در ساختار شورای امنیت.
به این تربیت میتوان گفت، سومین سخنرانی دکتر احمدینژاد، تقریباً تلفیقی از سخنان سالهای اول و دوم وی میباشد.
سایر بحثهای مهم این سال، عدم تحقق دموکراسی واقعی، دعوت دنیای غرب به معنویتگرایی و نیز مدیریت جهانی میباشد.
در این سال، زمانی دو برابر سایر سالها به دعای فرج اختصاص یافت.
ب-4- سال 1387:
علی رغم تمامی سالهای قبل، در سال 1387 موضوع اصلی سخنرانی دکتر احمدی-نژاد یک بحث غیر سیاسی بود: دعوت غرب به معنویتگرایی.
در این سال که احتمال آن میرفت که آخرین سال دولت دکتر احمدینژاد باشد و به تبع آن آخرین سخنرانی وی در مجمع عمومی سازمان ملل باشد، با طرح یک موضوع غیر سیاسی، فصل جدیدی را در سخنرانیهای بینالمللی گشود و اولویت را به موضوعات معنوی داده و به سبک بنیانگذار فقید جمهوری اسلامی ایران، ابرقدرت زمان را به معنویتگرایی دعوت نمود.
سایر بحث مطرح در این سال تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران، مدیریت جهانی و محکومیت اشغال افغانستان و عراق بود.
این سال از حیث گستردگی مطالب عنوان شده، رکورددار میباشد.
ب-5- سال 1388:
در سال 1388 و در اوج فتنهی پس از انتخابات، و در فضای آغاز دولت دوم دکتر احمدینژاد، بار دیگر بحث مدیریت جهانی جایگاه ویژهای در سخنرانی وی در مجمع عمومی سازمان ملل پیدا کرد.
همچنین در ادامهی سخنان سال قبل و در راستای بازخوردهای بسیار مثبت آن، در این سال نیز بحث دعوت دنیای غرب به معنویتگرایی به صورت پر رنگتری دنبال شد.
در آن دوران که آغاز رکود اقتصادی بود و بارقههایی از شکست جهانی اقتصاد سرمایهداری به چشم میخورد، بیش از دو دقیقه از سخنرانی، به این موضوع مهم در دنیای اقتصاد و سیاست اختصاص یافت.
در این سال نیز زمان نسبتاً بلندی به دعای فرج اختصاص یافت.
ب-6- سال 1389:
در سال 1389 و در نهمین سالگرد حادثهی یازدهم سپتامبر برای اولین بار به صورت جدی به این واقعه پرداخته شد و دکتر احمدینژاد به عنوان تنها رئیس جمهوری شناخته شد که در مجمع عمومی سازمان ملل این موضوع را به چالش کشید و به زوایای تاریک و مشکوک آن پرداخته و سوءاستفادههای دنیای غرب و بالاخص ایالات متحده از آن را محکوم نمود.
اما پس از ششمین سخنرانی دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل، همچنان جای خالی بحث هولوکاست در صحبتهای وی خودنمائی میکند و انتظار میرفت اشارهای هر چند کوتاه و گذرا به این موضوع میشد.
سایر محورهای مهم در این سال، دعوت دنیای غرب به معنویتگرایی و نیز تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران بود.
هولوكاست (در انگلیسی HoloCaust) و (در عبری השואה) به معناى سوزاندن با آتش است به طوری كه كاملاً از ميان برود. هولوکاست واژهاى است يونانى كه از دو واژه-ی Holos به معنى همه و Kaustus به معنى سوزاندن و نابود كردن تركيب شده است و در لغت، به معناى همه سوزى است. برخى از زبانشناسان، اين واژه را برگرفته از جنايت يهوديان در يمن باستان مىدانند؛ كه به تدريج و در گذر ايام، مفهوم عام-ترى يافته است و به سوزاندن زنده زنده انسانها اطلاق شده است. همچنین این واژه، اصطلاحی در مذهب یهود است که به معنای قربانی کردن یک حیوان نر بر طبق سنتهای یهودی است.
همچنین هولوكاست در اصطلاح، به نظريهاى اطلاق مىشود كه ادعا دارد شش ميليون يهودى در طول جنگ جهانى دوم، بر اثر اعمالى از قبيل اعدام در اتاقهاى گاز و سوزانده شدن در كورههاى آدمسوزى اردوگاههاى كار اجبارى نازىها، كشته شدهاند.
بنا بر منابع و مستندات غربیها و یهودیان، علاوه بر یهودیان اروپایی (اشکنازی) که قربانیان اصلی هولوکاست بودند، گروههای دیگری از جمله اسلاوها، کولیها، معلولین، کمونیستها، سوسیالیستها و همجنسگرایان که هیچ یک از جانب ژرمنها لایق زندگی تشخیص داده نمیشدند، با روشهای کشتار دستهجمعی (شامل گرسنگی دادن، کار اجباری، شکنجه، اعدام با گلوله یا اتاق گاز) به قتل میرسیدند.
در اول نوامبر سال ۲۰۰۵ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با صدور قطعنامهای که به پیشنهاد آمریکا و با حمایت ۱۰۴ کشور تصویب شد، انکار هولوکاست را قابل پذیرش ندانست و 27 ژانویه را برای یادبود قربانیان آن فاجعه، روز جهانی یادمان هولوکاست نامگذاری کرد. ایران تنها کشوری بود که با این قطعنامه مخالفت کرد و بررسی مسأله هولوکاست در مجمع عمومی سازمان ملل را اقدامی در راستای اهداف واشنگتن و متحدانش عنوان کرد.
علی رغم باور عمومی مردم و کارشناسان سیاسی کشورمان، مبنی بر به چالش کشیده شدن واقعهی هولوکاست توسط دکتر احمدینژاد در سازمان ملل، وی هیچگاه در مجمع عمومی سازمان ملل در این مورد صحبتی ننمود و هرگز در مورد این حادثهی چالش برانگیز و پر تنش بحثی به میان نکشید.
البته وی بارها در سفرهای خارجی و همچنین در سخنرانیهای داخلی به مناسبت-های گوناگون و به بهانههای محتلف به این موضوع پرداخته و مواضع دولت جمهوری اسلامی ایران را نسبت به این حادثه بیان کرده و با به چالش کشیدن این موضوع، از زوایای گوناگون به آن پرداخته و به محکومیت سوءاستفادههایی که از این موضوع شد اشاره کرده و این گونه نگاههای سیاسی و جناحی را به شدت تقبیح نموده است.
اما همانطور که پیشتر گفته شده بود، رئیس فعلی و رؤسای پیشین جمهوری اسلامی ایران هیچگاه در مجمع عمومی سازمان ملل به این موضوع که پایهی اصلی شکلگیری کشور مغضوب و نامشروع اسرائیل گشت، اشاره نکردند. این حادثه (البته به شرط حادث شدن) بعدها نیز به شدت مورد سوءاستفادههای گوناگون قرار گرفت. بر اساس یکی از تحلیلهایی که کارشناسان کشورمان ارائه کردند، اگر چه در طول تاریخ پس از جنگ جهانی دوم دولت آلمان و نازیها به خاطر ارتکاب این جنایت به شدت محکوم شده و تقبیح گشتند؛ اما از آنجایی که طرفین این حادثه مسیحیان و یهودیان بودند، چرا قربانیان آن مسلمانان و علیالخصوص مردم مظلوم فلسطین بودند!؟
در ادامه به بررسی سال محور سخنرانیهای شش سال گذشته دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سالانهی سازمان ملل و با در نظر گرفتن شرایط هر دورهی زمانی، می-پردازیم:
ب-1- سال 1384:
از آنجاییکه سال 1384 اولین سال حضور دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل بود، وی توان و زمان اصلی خود را بر موضوع تبیین مواضع اصولی و بنیادین جمهوری اسلامی گذاشت؛ تا از طریق یک تریبون آزاد بینالمللی، به آشنا کردن افکار عمومی جهانیان با مواضع کشورمان پرداخته، و با از بین بردن شائبه-ها و برداشتهای ناصحیح به اثبات حقانیت آن بپردازد.
در آن سال رئیس جمهوری اسلامی ایران بحثهای مدیریت جهانی، عدم تحقق حقوق بشر واقعی، بازنگری در قانون ان پی تی و نیز دعوت غرب به معنویتگرایی را در اولیتهای بعدی سخنان خود قرار داد.
همچنین به مانند تمامی سخنرانیهای دیگرش، صحبتهای خود را با دعای فرج و آرزوی ظهور منجی بشریت آغاز کرد.
ب-2- سال 1385:
بحث محوری و کلیدی سال 1385 دکتر احمدینژاد در سخنرانی مجمع عمومی سازمان ملل، بازنگری در ساختار شورای امنیت بود.
وی با اختصاص دادن بیش از شش دقیقه از وقت خود به این موضوع اساسی پرداخت و به تشریح نظر رهبر معظم انقلاب در موضوع بازنگری در ساختار شورای امنیت سازمان ملل، مبنی بر حذف حق وتو و یا اعطای حق وتو و یک کرسی دائم شورای امنیت به نمایندهی سازمان کنفرانس اسلامی پرداخت.
از دیگر اولویتهای رئیس جمهوری اسلامی ایران در این سال میتوان به موضوعات دعوت غرب به معنویتگرایی با 210 ثانیه زمان و نیز عدم مشروعیت رژیم صهیونیستی با 170 ثانیه زمان اشاره کرد.
ب-3- سال 1386:
در سال 1386 دو موضوع اساسی در صحبتهای رئیس جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل مطرح است:
اول، بحث تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران.
دوم، بحث بازنگری در ساختار شورای امنیت.
به این تربیت میتوان گفت، سومین سخنرانی دکتر احمدینژاد، تقریباً تلفیقی از سخنان سالهای اول و دوم وی میباشد.
سایر بحثهای مهم این سال، عدم تحقق دموکراسی واقعی، دعوت دنیای غرب به معنویتگرایی و نیز مدیریت جهانی میباشد.
در این سال، زمانی دو برابر سایر سالها به دعای فرج اختصاص یافت.
ب-4- سال 1387:
علی رغم تمامی سالهای قبل، در سال 1387 موضوع اصلی سخنرانی دکتر احمدی-نژاد یک بحث غیر سیاسی بود: دعوت غرب به معنویتگرایی.
در این سال که احتمال آن میرفت که آخرین سال دولت دکتر احمدینژاد باشد و به تبع آن آخرین سخنرانی وی در مجمع عمومی سازمان ملل باشد، با طرح یک موضوع غیر سیاسی، فصل جدیدی را در سخنرانیهای بینالمللی گشود و اولویت را به موضوعات معنوی داده و به سبک بنیانگذار فقید جمهوری اسلامی ایران، ابرقدرت زمان را به معنویتگرایی دعوت نمود.
سایر بحث مطرح در این سال تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران، مدیریت جهانی و محکومیت اشغال افغانستان و عراق بود.
این سال از حیث گستردگی مطالب عنوان شده، رکورددار میباشد.
ب-5- سال 1388:
در سال 1388 و در اوج فتنهی پس از انتخابات، و در فضای آغاز دولت دوم دکتر احمدینژاد، بار دیگر بحث مدیریت جهانی جایگاه ویژهای در سخنرانی وی در مجمع عمومی سازمان ملل پیدا کرد.
همچنین در ادامهی سخنان سال قبل و در راستای بازخوردهای بسیار مثبت آن، در این سال نیز بحث دعوت دنیای غرب به معنویتگرایی به صورت پر رنگتری دنبال شد.
در آن دوران که آغاز رکود اقتصادی بود و بارقههایی از شکست جهانی اقتصاد سرمایهداری به چشم میخورد، بیش از دو دقیقه از سخنرانی، به این موضوع مهم در دنیای اقتصاد و سیاست اختصاص یافت.
در این سال نیز زمان نسبتاً بلندی به دعای فرج اختصاص یافت.
ب-6- سال 1389:
در سال 1389 و در نهمین سالگرد حادثهی یازدهم سپتامبر برای اولین بار به صورت جدی به این واقعه پرداخته شد و دکتر احمدینژاد به عنوان تنها رئیس جمهوری شناخته شد که در مجمع عمومی سازمان ملل این موضوع را به چالش کشید و به زوایای تاریک و مشکوک آن پرداخته و سوءاستفادههای دنیای غرب و بالاخص ایالات متحده از آن را محکوم نمود.
اما پس از ششمین سخنرانی دکتر احمدینژاد در مجمع عمومی سازمان ملل، همچنان جای خالی بحث هولوکاست در صحبتهای وی خودنمائی میکند و انتظار میرفت اشارهای هر چند کوتاه و گذرا به این موضوع میشد.
سایر محورهای مهم در این سال، دعوت دنیای غرب به معنویتگرایی و نیز تبیین مواضع جمهوری اسلامی ایران بود.
ارسال نظر