مرگ 10 دانشجو در دانشگاهها ظرف 2 ماه

تهران‌امروز: مرگ افراد، دلايل متفاوتي مي‌تواند داشته باشد. وقتي آمار مرگ در قشر خاصي همچون دانشجويان، از حد مشخصي بالاتر مي‌رود، خود به خود ما را به دنبال علت مرگ مي‌كشاند. خودكشي، خفگي، تصادف؛ اين‌ها عواملي هستند كه مرگ 10 نفر از دانشجويان را از ابتداي سال تحصيلي 91 - 90 در دانشگاه‌هاي كشور، رقم زده‌اند. 

زنجيره مرگ، از فوت دانشجوي دختر دانشگاه صنعتي اميركبير آغازشد؛ آمنه زنگنه - كه هنوز علت اصلي فوتش مشخص نشده - در رشته كارشناسي ارشد پليمر تحصيل مي‌كرد. 

چرخ‌هاي سنگين و زمخت اتوبوس، در حيات دانشگاه 

آزاد اسلامي ورامين، جان آزاده عطاءاللهي - دانشجو رشته زبان و ادبيات انگليسي- را مي‌گيرد و سكته قلبي علت فوت ميلاد رشيد زاده ‌دانشجوي ترم اول كارشناسي دانشگاه تهران در خوابگاه كوي دانشگاه تهران، اعلام مي‌شود. 

شايد مشكلات عاطفي هم بتواند دليلي شود بر مرگ يك دانشجو از طريق خودكشي؛ كاري كه يكي از دانشجويان دانشگاه شيراز با پرتاب خود از طبقه هفتم خوابگاه انجام داد. سه تاي ديگر در خواب جان مي‌دهند با استنشاق گاز مونواكسيد كربن؛ مجيد عسگري، امين بابازاده و جعفر بابازاده كه دانشجوي دانشگاه فني و حرفه‌اي تبريز، بودند. 

اما اين خفگي‌ها ادامه داشت و با گرفتگي دودكش بخاري خانه دانشجويي عبدالله يادگاري، ياسر كوثري و محمدجواد سلطاني، دانشجويان دانشگاه آزاد صفاشهر، تكميل شد. 

پدر مرحوم يادگاري - دانشجوي رشته حقوق در مقطع كارشناسي- كه در كرج زندگي مي‌كند گمان مي‌كند علت فوت پسرش و دوستان وي شايد لج و لجبازي ميان دو همسايه بوده است! به گفته او لوله دودكش بخاري منزل پسرش در ساختمان منزل همسايه‌اي بود كه با صاحبخانه فرزندش مشكل داشتند. آخرين مكالمه تلفني او با پسرش ساعت 11 شب حادثه بود و صبح روز بعد متوجه فوت پسرش شد. 

تحريك دانشجويان و اساتيد دانشگاه كه از وضعيت منطقه صفاشهر شاكي بودند، سبب شد پدر مرحوم يادگاري به پيگيري شكايت خود بپردازد. زيرا پيش از اين هم برخي از مردم منطقه‌اي كه دانشگاه آزاد اسلامي واحد صفاشهر در آن قرار دارد، با دانشجوها مشكل داشتند؛ پيش از اين سه دانشجوي دختر اين دانشگاه جان خود را از دست داده‌اند و به سر يك دانشجوي دختر آجر پرتاب كرده بودند. پدر اين دانشجو از دولت تقاضا دارد پيش از احداث دانشگاه در يك منطقه بايد وضعيت فرهنگي آن منطقه را بررسي كنند. 

تاسيس واحدهاي برخي دانشگاهها در مناطق محروم نبايد سند افتخار مسئولين باشد. توجه به كيفيت زندگي و اطمينان از ايمن بودن محل زندگي دانشجويان شهرستاني در مناطق محروم يكي از نكاتي است كه در بيشتر مواقع به دست فراموشي سپرده مي‌شود. 

دانشگاهها بلافاصله با شنيدن خبر فوت دانشجويشان بر اثر حوادث گوناگون، اقدام به تشكيل كميته‌هاي حقيقت يابي مي‌كنند كه نه تنها دانشجوي از دست رفته را به خانواده بر نمي‌گرداند بلكه بعد از مدتي علتي به دور از واقعيت براي فوت دانشجو اعلام مي‌كنند. 

اما علت مرگ هر چه باشد، مهم احترام و توجه به نخبگان سرزميني است كه در كمبود امكانات، هيچ گاه اميدشان را از دست نمي‌دهند؛ متخصصان و آينده سازان مملكت.