«قریب» رئیس فدراسیون، قلعه نویی سرمربی تیم ملی؟
کد خبر : ۶۱۹۹۳
پیام یونسی پور - لابه لای برنامه هایی که حسین قریب سرانجام ارایه کرد، جای چند مورد خاص خالی بود. مواردی که او بزودی و پس از انتخاب به عنوان رئیس کاملاً دولتی از سوی مجمع فدراسیون فوتبال آرام آرام در فوتبال ایران اجرایی خواهد شد.
برنامه قریب، نه تازه بود و نه متفاوت... چیزی بود شبیه به آن چه دو نامزد دیگر ارایه کرده بودند. با این تفاوت که قریب بلافاصله بعد از انتشار این برنامه ادعا کرد که چون احساس کرده که فوتبال ایران به او نیاز دارد وارد گود شده است. البته این شعار را می توان از زبان تمام مدیرانی که از سوی دولتمردان وارد فوتبال می شوند، بی آن که کمترین شناخت و آگاهی از فوتبال داشته باشند شنید.
غمخوار که هنوز ردپایش روی خرخره پرسپولیس مانده، هم چنین ادعایی داشت. واعظ آشتیانی همچنین شعاری می داد. درست مثل رویانیان که ادعا می کند برای تحول در فوتبال آمده یا مثلا جعفری در تبریز که البته منصور پورحیدری در مورد او توضیح کاملاً عاقلانه ای داد: «این ها فکر می کنند آمده اند فوتبال را یک شبه درست کنند و بروند. چیزی از فوتبال نمی دانند، حوصله یاد گرفتن هم ندارند. چون هم بی صبر و حوصله هستند، هم خود را عالم دهر می دانند!»
حسین قریب هم برای نجات فوتبال آمده است. نجات فوتبالی که بزرگترین دردسر خود را دخالت مردان بالایی و سیاسیون در خود می بیند، چگونه قرار است با تفکر یک مدیر تکلیفی (لقبی که می توان برای مدیرانی که ادعا می کنند برای نجات فوتبال به آنها تکلیف شده که وارد فوتبال شوند) به ساحل آرامش برسد؟! مردی که این روزها در حال جمع کردن آرای انتخاباتی با کمک مقامهای وزارتخانه است، برای نجات این فوتبال چه برنامه هایی دارد؟ چه کسانی به این مرد سیاسی و اقتصادی که ناگهان بر خود واجب دیده تا فوتبال را نجات دهد مشاوره می دهند؟
برنامه نود را به یاد بیاورید. شبی که امیر قلعه نویی روبروی عادل فردوسی پور نشست و گفت: «مطمئنا من امسال به استقلال برنمی گردم. حتی اگر بهترین دوستم آقای قریب مدیرعامل استقلال شود...» و همانجا نشان داد که چه ارتباط عاطفی میان قلعه نویی و قریب وجود دارد. البته سرمربی سپاهان که داشت از این تیم جدا می شد و به تراکتورسازی می رفت، تصور نمی کرد خیلی زود بهترین دوست مدیریتی خود را به عنوان گزینه تکلیفی دولت و آماده خدمت به فوتبال ببیند.
حالا از نزدیکان قریب اخبار جالبی به گوش می رسد. امیر قلعه نویی در روزهایی که تیمش را برای ادامه رقابتهای لیگ برتر آماده می کند، نیمی از تمرکز خود را روی آماده کردن برنامه ها و اهداف قریب و البته رایزنی با مدیران صاحب رای در مجمع از طریق باشگاه کرده است. آیا این تلاش قلعه نویی بی دلیل است؟
قریب مرد فوتبال نبوده و نیست. به یاد داریم که قریب در همان سه سال مدیریت خود در استقلال هم تمامی امور اداری و اجرایی را به کامران منزوی و البته نظری جویباری سپرده بود و خود را در سایه قرار می داد. دلیل اصلی اش بی اطلاعی او از زندگی در فوتبال بود و همین طور بی میلی برای حضور مداوم مقابل مردم.
قریب البته اولین کسی بود که به امیر قلعه نویی فرصت داد تا خود را در استقلال به عنوان یک سرمربی معرفی کند. دو سال ناکامی های مداوم او را پذیرفت تا او را به مردی بدل سازد که سرانجام لقب ژنرال را برای خود ببیند. امیر از دیدگاه قریب که در زندگی خود هرگز مرد دیگری را به عنوان مربی ندیده و نشناخته، تمام معنی و مفهوم مربیگری است! از دیدگاه قریب، فوتبال یعنی قلعه نویی و قلعه نویی یعنی فوتبال! پس آقای تکلیفی، دکتری که قرار است فوتبال را متحول سازد، برای نجات فوتبالی که امروز با کارلوس کی روش در حال ویران شدن است، یک راهکار پنهانی دارد. راهکاری که وعده اش را به امیر هم داده. در صورتی که قریب ریاست فدراسیون فوتبال را بر اساس آرای مجمع به دست آورد، امیر قلعه نویی سرمربی تیم ملی خواهد شد.
این مهمترین راهکار قریب است برای نجات فوتبال! شاید به او تکلیف شده که فوتبال را نجات دهد، اما باور این که راه حل این دکتر برای نجات بیمارش، استفاده از امیر قلعه نویی است، نه باور کردنی است و نه غیرقابل باور! یادمان باشد که چه کسی امیر را سرمربی کرد و دو سال به پای ناکامی های او در لیگ و حذفی نشست. یادمان باشد چه کسی قلعه نویی را بهترین گزینه برای سرمربیگری تیم ملی به کمیته انتقالی و آن خرد جمعی معروف معرفی کرد و البته یادمان بماند که امروز امیر تمامی تلاش خود را برای به قدرت نشستن قریب به کار انداخته! شاید باید منتظر اتفاقهای خاص بود.
شاید باید روزی را دید که برای نبودن کفاشیان، مثل روزی که برای نبودن دادکان مرثیه سرودیم، اشک بریزیم. روزی که کی روش را با قلعه نویی تاخت بزنیم.
ارسال نظر