کاهش نرخ سود بانکی و صنعت لیزینگ
شرکتهای لیزینگ در قالب قانون بازارغیرمتشکل پولی تحت نظارت بانک مرکزی قرار دارند و مجوزهایشان را از بانک مرکزی دریافت میکنند. همچنین مقید هستند که مقررات و بخشنامههای بانک مرکزی را رعایت کنند.
کد خبر : ۱۴۸۳۷۹
به گزارش بنکر (Banker)، بانک مرکزی در این بخشنامهها نام لیزینگها را جزو موسسات اعتباری درج کرده است. به همین دلیل کاهش نرخ سود بانکی که در عقود مشارکتی و مبادله ای شامل حال بانکها میشود شامل شرکتهای لیزینگ نیز خواهد شد. اما برای شرکتهای لیزینگ تنها عقود مبادله ای حاکم است که شامل فروش اقساطی و اجاره به شرط تملیک است که نرخ این عقود قاعدتا به تناسب کاهش نرخی که در مصوبه شورای پول و اعتبار است کاهش پیدا میکند.
در همین حال دبیر کل انجمن شرکتهای لیزینگ ایران میگوید: سازوکار شرکتهای لیزینگ به نحوی است که هر اندازه این نرخ کاهش پیدا میکند با نرخ مورد انتظار لیزینگها با توجه به قیمت تمام شده منابع مالی فاصله بیشتری پیدا میکند. محمدهادی موقعی برای توضیح این مطلب تصریح میکند : نرخ تمام شده منابع مالی یعنی متوسط نرخ تسهیلات دریافتی از بانکها ، قیمت تمام شده اوراق مشارکت برای ناشر و بازده مورد انتظار سهامداران که این نرخ در حال حاضر 28 تا 30 درصد است. از سوی دیگر قیمت تمام شده انتشار اوراق مشارکت برای لیزینگها با توجه به هزینههای حسابرسی ، بازار گردانی و هزینههای ثابت اوراق در حدود 29 درصد است. به گفته موقعی : اگر قرار باشد قیمت تمام شده امسال اوراق و منابع مالی بالای 28 درصد باشد، در این شرایط چگونه لیزینگها خواهند توانست با 21 درصد سود، یعنی 8درصد زیر قیمت تمام شده، به مردم خدمات ارائه دهند؟
دبیر کل انجمن لیزینگ با مقایسه روشهای تامین منابع بانکها و لیزینگها و نیز میزان تاثیرپذیری این دو از کاهش نرخ سود بانکی ادامه میدهد: بانکها موسسات سپرده پذیرهستند، لیزینگها موسسات غیر سپرده پذیرهستند، بنابر این لیزینگها باید منابع مالی مورد نیاز خود را ازطریق سهامداران ،انتشار اوراق مشارکت و منابع مالی بانکها تامین کنند. وی با این توضیح میگوید: قیمت تمام شده تمام این منابع اشاره شده برای لیزینگها بسیار بالاست.
وی همچنین تصریح میکند: سهامدار هم اگر پولی در لیزینگ سرمایه گذاری کند نرخ سود مورد انتظار او بیشتر از نرخی است که در بانکها، بازار سرمایه یا حتی بازار آزاد با توجه به ریسک بالقوه آنوجود دارد.
موقعی در ادامه توضیح میدهد: بنابراین با توجه به بالا بودن قیمت منابع مالی، لیزینگ باید میزان رقم تخفیفات تجاری که از فروشندگان دریافت میکند را برای پوشش این فاصله افزایش دهد. در بسیاری از مواقع ممکن است فروشنده این تخفیفات را قبول نکند و اگر قبول کند به نوعی از مشتری نهایی دریافت میکند، در این راستا قیمت تمام شده نهایی مشتری افزایش پیدا میکند در نتیجه بازار لیزینگ با مشکل مواجه میشود و تقاضا برای خدمات لیزینگ نیز کاهش خواهد یافت.
موقعی در خصوص تخفیفات تجاری و اینکه تا چه اندازه بر قیمت نهایی تاثیرگذار خواهد بود توضیح میدهد : تخفیفات تجاری فاصله بین نرخهای مقرر تا نرخهای مورد انتظار است که بستگی به قیمت تمام شده منابع مالی شرکتهای لیزینگ دارد. اگر یک شرکت لیزینگ بتواند منابع مالی خود را با نرخ 17 یا 18 درصد تامین کند شاید بتواند با نرخ 21 درصد این منابع را واگذار کند، ولی اگر این شرایط فراهم نشود هر مقدار که از نرخ 21 درصد بالاتر دریافت میکند باید در قالب تخفیفات فروش از فروشنده دریافت کند، فروشندگان هم ممکن است زیر بار این تخفیفها نروند وبه قیمت کالا اضافه کنند.
وی درعین حال تاکید میکند: به یک شرط کاهش نرخ سود بانکی میتواند برای لیزینگها خوب باشد؛ اینکه اگر بانک مرکزی نرخ تسهیلات عقود مشارکتی را 24 درصد قرار داده است، شرکتهای لیزینگ هم بتوانند منابع مالی 24 درصدی تامین کنند که قاعدتا این فاصله بسیار کم خواهد شد. این اتفاق مستلزم آن است که نظام بانکی بتواند منابعی را در اختیار بانکها قرار دهد که قیمت تمام شده اش همان 24 درصد باشد یا اینکه بانکها در قالب عقود مبادله ای منابعی را با نرخ 21 درصد به شرکتها لیزینگ بدهند. آنها هم خواهند توانست با کارمزد 3 یا 4 درصد این منابع را واگذار کنند، اما مشکل اینجاست که بانکها این تسهیلات را به لیزینگها نمیدهند.
جایگاه صنعت لیزینگ در ایران
دبیر کل انجمن شرکتهای لیزینگ ایران همچنین در خصوص جایگاه این صنعت در ایران میگوید : صنعت لیزینگ در ایران چند ویژگی دارد؛ اولا اینکه این صنعت نوپاست و حدود 40 تا 50 سال است وارد ایران شده و حدود 30 سال هم در کل عمر خود ناشناخته مانده است. در واقع شرکتهای لیزینگ حدود 10 سال است که با مبادرت خودروسازان به تاسیس لیزینگ برای مردم شناخته شده است. نکته دوم آن است که این صنعت در ایران تنوع ندارد و بیشتر برای فروش خودرو فعال است. وی ویژگی سوم را موانع موجود در فضای کسب و کار لیزینگ معرفی میکند. عدم معافیت مالیات بر ارزش افزوده، فرآیند مجوز دهی و نظارت وبعضا طرز تلقی محاکم و دادگاهها نسبت به ماهیت لیزینگ از جمله این موانع هستند.
دبیر کل انجمن لیزینگ با اشاره به مفاد بسته سیاستی دولت برای خروج غیر تورمیاز رکود و تاکید بر نقش شرکتهای لیزینگ در تامین مالی تجهیزات و داراییهای ثابت برای صنایع کوچک و متوسط و کالای مصرفی بادوام برای خانوادهها اضافه کرد: خوشبختانه وزارت امور اقتصادی و دارایی ، بانک مرکزی و اتاق بازرگانی اقداماتی را در بهبود فضای کسب و کار لیزینگ ترتیب داده اند. اهم این اقدامات شامل پیشنهاد معافیت خدمات شرکتهای لیزینگ و واسپاری در متن پیشنهادی جدید قانون مالیات بر ارزش افزوده ، بازنگری دستورالعمل اجرایی تاسیس ، فعالیت و نظارت بر شرکتهای لیزینگ، یکپارچه سازی تشکل صنفی لیزینگها در راستای ماده 5 قانون بهبود فضای کسب و کار و حذف موانع ورود به این صنعت برای سرمایهگذاران و تازه واردان به این صنعت است که امیدوار کننده هستند و زمینههای رشد و توسعه این صنعت را در کشور فراهم خواهند کرد.
مردم با لیزینگ آشنا نیستند
او به نکته دیگری نیز اشاره میکند که استفاده از صنعت لیزینگ هنوز برای مردم جا نیفتاده است. رسانهها هم باید به جای انتشار شایعات در خصوص لیزینگها ، به شناخت بیشتر این صنعت برای مردم کمک کنند. وی در خصوص این شایعات توضیح میدهد: اخباری دست به دست میشود مبنی بر اینکه لیزینگهای غیر مجاز یا متخلف در کشور فعالیت میکنند این در حالی است که همه لیزینگها تنها با مجوز بانک مرکزی فعالیت میکنند، آنهایی که تخلف میکنند با عناوین دیگری در فضای اقتصادی کشور مشغول به فعالیت هستند و ارتباطی با لیزینگها ندارند. براساس این گزارش مردم میتوانند برای آگاهی از لیست لیزینگهای مجاز به سایت بانک مرکزی مراجعه کنند.
توصیههای راهبردی
موقعی معتقد است در صورتیکه مشکل قیمت تمام شده مشتری نهایی لیزینگ حل نشود این صنعت در ایران به تدریج سیر نزولی خود را خواهد پیمود. قیمت تمام شده بالا برای تولیدکنندگان و فروشندگان از یک طرف و قیمت تمام شده منابع مالی برای لیزینگ از طرف دیگر دست به دست هم داده اند و خدمات گرانقیمت لیزینگ را ایجاد کرده اند. وی میگوید: اندازه بازار لیزینگ در ایران بسیار کوچک است و بازارهای کوچک در اقتصادهای رو به توسعه نابود میشوند. عامل راهبردی دیگری که لیزینگ را به انزوا میبرد فقدان توانایی در خلق تقاضاست. صنعت لیزینگ در دنیا ذاتا بر محور خلق تقاضا مستقر شده است. زمانی که ما مولفههای موثر در کاهش تقاضا را با مدیریت غلط تقویت میکنیم، این صنعت را در ورطه نابودی قرارداده ایم. این یک سندروم و بیماری است که اندام صنعت لیزینگ ایران را فراگرفته است. متاسفانه مدیران صنعت لیزینگ ایران درگیر بستههای فروش تکراری و فاقد خلاقیت هستند. هنر مدیریت کسب و کار در لیزینگ ،کاهش قیمت تمام شده و خلق مشتریان جدید است و این یک استراتژی میخواهد و روشها و ترفندهای خاص خود را دارد.
ارسال نظر