دولت رفاه مدرن از درون خصوصی سازی تبلور می یابد

پروسه فروش بنگاه های تحت تملک دولت به بخش خصوصی معمولا احساسات و جبهه گیری ‏ها ی متفاوتی را بر انگیخته است . آنهایی که موافق روند خصوصی سازی هستند آن را یکی ‏از مهمترین وقایع اقتصادی دهه های اخیر می دانند، این در حالی است که مخالفان این روند، ‏خصوصی سازی را تهدیدی برای بنیان های دولت رفاه مدرن می دانند‎.‎

بنا بر گزارش بورس نیوز هدف این مقاله بحث در حمایت یا مخالفت با خصوصی سازی نیست ‏بلکه تحقیقی پیرامون سوابق تجربی دو دهه گذشته و طبقه بندی درسهای گرفته شده از ‏خصوصی سازی می باشد. در حال حاضر بیشتر برنامه های خصوصی سازی اجرا شده از ‏حیث موفقیت اقتصادی چشمگیر نبوده اند و تکنولوژی یا روش واگذاری مالکیت دولتی نیز ‏هنوز کاملا اثبات نشده است‎.‎‏ ‏

بر اساس این گزارش، دولت محافظه کار گذشته انگلستان به رهبری مارگارت تاچر که در سال ‏‏1979 زمام امور را در دست گرفت به عنوان پیشرو در زمینه خصوصی سازی به ‏عنوان یک سیاست دولتی شناخته می شود .‏

برای درک اهمیت برنامه های خصوصی سازی جهان در تغییرات اقتصادی، نکات کلیدی زیر ‏را در نظر بگیرید:‏

در کمتر از 10 سال از فروپاشی کمونیسم در اروپای شرقی و شوروی سابق مالکیت دولتی ‏در کشورهای کمونیستی سابق به شدت کاسته شده است .‏

امروزه بخش دولتی کمتر از نیمی از اقتصاد اروپای شرقی را تشکیل می دهد و سهم آن در ‏اقتصاد روسیه نیز کمتر از 30درصد است‎.‎‏ ‏

از سال 1988 بیش از 70 کشور فروش مستقیم دارایی ها را به عنوان شیوه واگذاری ‏شرکتهای دولتی بکار برده اند. رقم این فروش ها به 175 میلیارد دلار در بیش از 800معامله ‏می رسد. فروش مستقیم شرکتهای دولتی به بخش خصوصی و گاهاً به سرمایه گذاران خارجی ‏و یا شرکتها، وجوه مورد نیاز دولت را مهیا ساخته و معمولاً به نفوذ تکنولوژی خارجی می ‏انجامد. ‏

از سال 1979 به بعد بیش از 60 دولت ملی ، در حدود 500میلیارد دلار از طریق ‏‏600 مورد فروش عمومی سهام، بدست آورده اند. این نوع خصوصی سازی از ‏طریق انتشار سهام، بزرگترین انتشار سهام در تاریخ بورسهای جهان بوده است و ‏به صورت شدیدی به افزایش تعداد سهامداران، نقدینگی و کل