پارازیت تو منو کشت !
براي امروز ميپردازيم به اين سخن حكيمانه و متخصصانه خانم وزير بهداشت كه اعلام كرده است: «در نشست مشتركي كه سه هفته پيش بين اين وزارتخانه و وزارت اطلاعات برگزار شده مضر بودن پارازيتهاي ماهوارهاي به اثبات نرسيده است و زيانبار بودن اين پارازيتها نيازمند اثبات است.» خانم دكتر حتي به خبرنگاران حجت دندانشكني هم ارائه كرده و گفته است: «ممكن است شما ديابت بگيريد و بگويند بر اثر پارازيتها بوده است. آيا بايد اين را پذيرفت؟ بايد حتما ادعاي گفته شده مستند به اطلاعات علمي شود و آن وقت وزارت بهداشت مسئول بررسي آن ميشود» كه البته در آن ابهام كوچكي هم وجود دارد چون مشخص نيست اگر براي مواردي كه با سلامت عموم مردم مرتبط است قرار باشد ما مستندات علمي تهيه كنيم پس وزارت بهداشت چه وظيفهاي دارد. اما از آنجايي كه همانطوري كه هميشه مقصر خلبان است هميشه حق هم با مقام بالاتر است، حرف ايشان را معتبر و معقول تلقي كرده و چند راهكار براي مستندسازي اطلاعات علمي در اين مورد به وزارت بهداشت پيشنهاد ميكنيم:
1 - روش وزارتي: سادهترين روش براي اينكه بدانيم اين امواج مضرند يا نه همان راهي است كه سه هفته پيش وزارت بهداشت انجام داده. با وزارت اطلاعات جلسه مشترك ميگذاريم و آنجا از آنها ميپرسيم به نظر شما اين امواج مضرند؟ آنها هم طبيعتا ميگويند شما پزشك و آزمايشگاه و تجهيزات پزشكي داريد، از ما ميپرسيد؟! آن وقت ما از اين نتيجه ميگيريم كه مضر بودن پارازيتها هنوز اثبات نشده اما اگر گفتند «بله... ما تعهد ميدهيم كه اين پارازيتها سرطانزا هستند» شايد بتوان نتيجه گرفت مضر هستند!
2 - روش دموكراتيك: از چند نفر كه آدمهاي خوب و خيرخواهي هستند (و يا خودشان اينطور فكر ميكنند) ميپرسيم كه آيا به نظر آنها اين پارازيتها براي سلامتي ضرر دارند يا نه. بعد تعداد آرا را شمارش ميكنيم و اگر گزينه «آري» كمتر از صددرصد آرا را داشت به طريق منطقي نتيجه ميگيريم كه اين پارازيتها كاملا مضر نيستند.
3 - روش زماني: ده بيست سالي صبر ميكنيم تا ببينيم رشد ابتلا به سرطان بين شهروندان چقدر است. اگر صددرصد مردم سرطان گرفتند و تومورشان به اندازه يك پرتقال در گوشه گلو يا پهلويشان قابل رويت بود ميتوان نتيجه گرفت كه پارازيتهايي كه ده بيست سال پيش فرستاده ميشدند زيانبار بودهاند. در غير اين صورت مشخص است كه نميتوان چنان نتيجهاي گرفت.
4 - روش گفتماني: اگر توانستيم يكي از فرستندههاي اين پارازيتها را پيدا كنيم، شخصا به آنجا رفته و از دكل يا خودرو مربوطه سه بار بلند و شفا ميپرسيم «آيا تو براي سلامتي ضرر داري؟»؛ اگر هر سه بار در صحت عقل و سلامت با صداي بلند جواب داد «بله» قبول ميكنيم كه اثرات آنها بايد بررسي شود و در غير اينصورت مشخص است كه مضر بودن اين امواج به اثبات نرسيده.
5 - روش چشم بسته: به رئيس دفترمان ميگوييم كه به تمام مراجعان بگويد خانم وزير جلسه دارند. آنگاه در اتاق را از تو قفل ميكنيم، چشمانمان را ميبنديم، دستهايمان را به طرفين باز ميكنيم و توي دلمان نيت ميكنيم «يعني اين پارازيتا مضرن؟» و آنگاه سعي ميكنيم نوك دو تا انگشت سبابهمان را به يكديگر برسانيم. اگر دقيقا درست به هم رسيدند يعني اينكه مضرند و بايد تيمي را مامور بررسي اثرات آنها كرد وگرنه هيچي.
6 - روش مشاهده از نزديك: يكي از كاركنان وزارت بهداشت را ماموريت ميدهيم كه هشت ساعت در نزديكي يكي از فرستندههاي پارازيت بايستد. اگر همانجا تلف شد و سه شاهد عادل و بالغ شهادت دادند كه در هنگام مردن با لحني شبيه داش آكل گفته است «به كي بگم ، ماموريت تو منو كشت» آن وقت احتمالا بتوان گفت اين پارازيتها مضرند وگرنه طبيعي است كه ثابت نميشود كه پارازيتها مضر باشند.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه