اجرای شاه كلید برنامه ورزشی محسن رضایی در دولت احمدینژاد
همزمان با سپری شدن دومین سال فعالیت دولت دهم، طرحی به تصویب مجلس رسید و پس از تایید شورای نگهبان، به قوه مجریه ابلاغ شد كه در واقع محوری ترین شعار و برنامه ورزشی محسن رضایی در انتخابات خردادماه 88 بود و تیم ورزشی رضایی به تبیین این طرح بزرگ كه الگوی استاندارد بین المللی بود، پرداخت؛ طرحی كه اجرایش تنها در صورت قراردادن چهره ای مسلط و معتدل نتایج مطلوبی در پی خواهد داشت و نه چهره هایی چون .. با تومارنویسی گروه فشار ورزش كه چنین تشكیلاتی را قبول ندارند.
به گزارش سرویس ورزشی «آینده»؛ یكی از ویژگیهای منحصر به فرد محسن رضایی در انتخابات دهم ریاست جمهوری كه در فضای دو قطبی حاكم بر انتخابات، منجر به جلب آراء قابل توجهی در آخرین روزهای تبلیغات شد، دوری از فضای جنجال آفرینی و حاشیه پراكنی و تنها تشریح برنامه هایی شد كه به واسطه برخورداری از پشتوانه كارشناسی، به زعم بسیاری از نخبگان، او را به بابرنامه ترین كاندیدا مبدل ساخت تا آنجا كه بسیاری از نخبگان دو طرف همان ایام در نشست های خصوصی اذعان داشتند اگر كاندیدای مورد نظرشان در صحنه نبود، به محسن رضایی رای میدادند. وزارت ورزش یكی از محورهای برنامه رضایی در حوزه ورزش بود.
محسن رضایی در خردادماه 1388 و در مدت تبلیغات انتخاباتی، با تاكید بر لزوم واگذاری ورزش به فعالان و هواداران این حوزه، مهم ترین برنامه ورزشی اش را ایجاد ساختاری مناسب و روزآمد برای اداره این حوزه خواند و اظهار داشت: «در صورت پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری، وزارت ورزش را تاسیس میكنم.» تا در ادامه آرش میراسماعیلی رئیس كمیته ورزشی ستاد رضایی یكی از محوری ترین برنامه های دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام را تشكیل این مجموعه بیان كند و در تشریح چرایی و كیفیت اجرایش مطالب مفصلی از سوی مسئولان وقت حوزه ورزشی سایت نزدیك به رضایی منتشر شود. اما به نظر میرسید این طرح با عدم پیروزی رضایی در انتخابات، هیچ گاه رنگ اجرا به خود نگیرد.
با این حال پس از آنكه مجلس شورای اسلامی كه از برخوردهای سلیقه ای در ورزش خسته شد و عملكرد پرانتقاد سعیدلو نیز چون علی آبادی، نمایندگان ملت را به ستوه آورد، طرح ادغام دو سازمان ملی جوانان و تربیت بدنی و تشكیل وزارت ورزش و جوانان كه بعید به نظر میرسید كارشكنی ها اجازه تصویب و اجرایش را بدهد، محقق گشت و بدین ترتیب جزئیات "شاه كلید برنامه ورزشی محسن رضایی" با اتكاء رای 157 نماینده مردم برای اجرا در دولت احمدی نژاد تصویب شد و پس از تایید شورای نگهبان به قوه مجریه ابلاغ گشت تا علی رغم مخالفت شدید برخی چهره های دولتی كه تشكیل چنین نهادی را برابر با زمین خوردن و آسیب جدی به ورزش میدانستند، شاهد شكل گیری نهادی باشیم كه دولت شهید رجایی در پی ایجادش بود و بدین شكل سازمان ورزش میراث تفكرات چهل سال پیش ورزش در ایران همچون بسیاری از كشورهای جهان به موزه برود.
اما آنچه به اندازه تصویب تشكیل این وزارتخانه اهمیت دارد، رویه ای است كه برای موفقیت این مجموعه باید در دستور كار قرار گیرد و همین طور چهره هایی كه میبایست پیگیر اجرای این رویه و در وزارت ورزش و جوانان باشند و در صورت عدم شكل گیری یك ساختار منسجم و در عین حال كوچك، در وزارت ورزش و جوانان كه بیشتر نقش نظارتی داشته باشد، همان مصائبی كه در دوران سازمان تربیت بدنی بر سر ورزش آمد، مجدداً تكرار خواهد شد و اتفاق خاصی نخواهد افتاد.
در واقع وزارت ورزش و جوانان باید نقش دستگاهی پشتیبان و سیاست گذار را برای كمیته ملی المپیك ایفا كند و همچون دیگر كشورهای شاخص در ورزش، فدراسیون های ورزشی به عنوان NGOهای ورزشی و اعضاء مجمع عمومی كمیته ملی المپیك، زیرمجموعه این كمیته فعالیت كرده و برای دولتی نشدن، رئیس مجمعشان از این پس رئیس كمیته ملی المپیك باشد. در حوزه جوانان نیز می بایست بخش عمده كارهای اجرایی كه توسط معاونتهای سازمان ملی جوانان اجرا میشد، به NGOهایی كه تاكنون یرمجموعه این سازمان بودند و از این پس زیر نظر وزارت خواهند بود، محوصل شود و بدین شكل دامنه خصوصی سازی و مشاركت بخشی خصوصی و غیردولتی در حوزه جوانان نیز توسعه یابد.
این رویه در كشور قابل مقایسه نیز هست و من باب مثال در بحث نیروهای مسلح وزارت دفاع نقش سیاست گذاری و پشتیبانی را دارد و سیاست های تخصصی و رزمی و همچنین برنامه های نظامی توسط ستاد كل نیروهای مسلح تدوین و اجرا میشود. این تقسیم وظایف نیز نه تنها هیچ گاه منجر به اختلافات نشده، بلكه زمینه استفاده بهینه از توان هر دو مجموعه را رقم میزند.
همچنین باید رئیس قوه مجریه، شخصی را برای سرپرستی منصوب یا نهایتاً به عنوان گزینه وزیر ورزش و جوانان به مجلس معرفی نماید كه اولاً این ساختار را قبول داشته باشد و ثانیاً به ورزش مسلط باشد و ورزش برای نخستین بار رنگ یك چهره دارای حداقل چند سال سابقه در این حوزه را در راس مدیریتش ببیند و بر این مبنا حداقل علی سعیدلو كه اصلاً تشكیل چنین نهادی را قبول نداشته و ندارد و تصور میكند تشكیل وزارت ورزش و جوانان به ورزش ضربه میزند، نمیتواند سكاندار این كشتی بزرگ باشد.
در این میان شنیده ها حاكی است، گروهی كه از زمان طرح بحث تشكیل وزارت ورزش شكل گرفته، این بار درصدد برآمده تا با جمع آوری امضاء در قالب تومارهایی از اهالی ورزش، سعیدلوی زمین شناس را به عنوان بهترین گزینه برای وزارت ورزش مطرح نماید و بدین شكل با فضاسازی رسانه ای، احمدی نژاد را برای معرفی سعیدلو به مجلس به عنوان گزینه وزارت ورزش تحت فشار بگذارند كه رفتاری بچگانه شبیه جمع آوری امضاء علیه تشكیل وزارت ورزش بود و احمدی نژاد نیز نشان داده كمتر از مجلس نیست و با این فضاسازی باج نمیدهد و چهره مدنظرش را به مجلس معرفی میكند.
در حال حاضر گزینه های متعددی توسط اشخاص فرصت طلب به عنوان وزیر آینده ورزش در حال مطرح شدن است كه تقریباً اكثر آنها فاقد اصالت است و طرح برخی از نام ها همچون سجادی، موسوی و كوشا نیز با توجه به سوابق اندك شان خنده دار است، چرا كه ورزش دیگر محل قرار دادن نورچشمی هایی كه از مجلس نمره مردودی گرفتهاند و از كابینه بیرون مانده اند نیست و رئیس دولت دیگر نخواهد توانست هر شخصی را به عنوان وزیر ورزش برگزیند، كما اینكه برای وزارت علوم، وزارت دفاع و وزارت ارشاد نمیتواند هرشخصی را برگزیند و بالاجبار چهره ای توجیه پذیر برای مناصب انتخابی به اهالی خانه ملت معرفی خواهد شد و این نخستین دستاورد تشكیل وزارت ورزش و جوانان است.
