سینهزنی را انگلیسها در ایران رواج دادند؟!
البته ممکن است استعمار پیر در تحریف اهداف عزاداری امام حسین(ع) و تضعیف نقش ظلم ستیزانه این قیام جاودان نقش داشته باشد اما اشکال گوناگون عزاداری از همان روزهای نخستین بعد از عاشورا تا به امروز وجود داشته است.
در مورد سینه زنى نیز برخى از منابع تاریخى نشان مىدهد که وقتى بنىهاشم براى اولین بار از مدینه به کربلا آمده و با کاروان اسراء در آن مکان برخورد نمودند به رسم عزادارى زنانشان دست به سینه مىزدند.
سینه زنی به صورت کنونی از قرن چهارم هجری به این طرف و به دست حاکمان آل بویه پی ریزی شده است و در آن زمان انگلستانی مطرح نبود و بر جهان حاکمیتی نداشتند تا بتوانند مسلمانان را استعمار کنند. سینه زنی به صورت کنونی به دست خود مسلمانان بنیانگذاری شده است.
البته در کتاب تحفة النظار و غرائب الامصار یا همان سفرنامه ی ابن بطوطه جلد اول، وی از زمان اقامتش در شهر شوشتر نقل میکند که وقتی پسر حاکم شوشتر درگذشت، مردم به مسجد آمدند، در حالی که لباسهای مندرس پوشیده بودند و در دو دسته روبروی هم قرار گرفته و در حالی که بر سینه میزدند این شعر را تکرار میکردند "خوندگار ما، خوندگار ما" و حاکم شوشتر(صاحب عزا) نیز در بالای مسجد نشسته بودهاست. (توضیح این که خوندگار به معنی بزرگ و حاکم است)
از این گزارش تاریخی میتوان فهمید که ایرانیان در گذشته و حتی قبل از رواج تشیع نیز سینه زنی داشتهاند و این کار را برای بزرگانشان انجام میدادهاند و طبعاً پس از تشیع نیز این رسم را در مورد عزاداری عاشورا استفاده کردهاند.
این نکته واضحتر میشود وقتی میبینیم که عزاداری به صورت سینه زنی بیشتر در مناطقی رواج دارد که فرهنگ ایرانی در آن نفوذ داشتهاست. جالب آنکه بسیاری از نوحههای زبان عربی برای سینهزنی مناسب نیست و دستههای عزادار عرب با تکان دادن دست، آن نوحهها را میخوانند.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه