ماجرای ملاقات اتفاقی و غیر منتظره با دکتر احمدی نژاد در زیباکنار

روز جمعه به تاریخ 1393/08/02 مصادف با 29 ذی الحجه 1435 برای شرکت در مراسم جشن تقدیر از دانش آموزان ممتاز همکاران صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران – مرکز گیلان، به اتفاق خانواده به مجتمع آموزشی و رفاهی ، تفریحی زیبا کنار وابسته به صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران رفته بودم.

در اواخر مراسم و هنگام اذان مغرب ، در حالیکه برای نمازمغرب و عشا حاضر می شدم ، توسط یکی ازهمکاران واحد حراست مطلع شدم ، جناب آقای دکتر احمدی نژاد رئیس جمهور سابق به اتفاق خانواده محترم شان ، در یکی از سوئیت های واقع در مجاورت و نزدیکی تالار محل برگزاری مراسم دانش آموزان بسر می برند.

در ابتدا باور نکردم . جون آن سوئیت خیلی با تالار نزدیک بود و احتمالاً صداهای بلند ناشی ازاجرای مراسم جشن و شادی دانش آموزان به آن مکان می رسید . به نظرم مکان مناسبی برای استراحت یک خانواده مهمان نبود. وبا خود فکر کردم اگر آقای احمدی نژاد یا هر یک از سران قوا (حال یا سابق) قرار بود در مجتمع اقامت داشته باشند ازقبل هماهنگی های لازم برای اقامت ایشان در مکان مناسب تر و آرام تری صورت می گرفت . اما وقتی به یاد اخلاق و منش ایشان به ویژه در طی دو دوره ریاست جمهوری افتادم و مجموعه رفتارهای ساده و بی آلایش توام با صداقت او را در سفر های استانی به یاد آوردم و مخصوصاً زمانیکه به خاطرم آمد ، که در یکی ازهمان سفر های استانی پس ازپایان جلسات و بازدید های فشرده و طاقت فرسا که معمولا ًتا پاسی از شب طول می کشید ، در یکی ازمساجد و بدون رختخواب خوابیده بودند (من عکس مربوط به این ماجرا را رویت کرده ام) آنگاه باور کردم . چون احمدی نژاد با آن سادگی و صفا و صداقتی که دارد و به ویژه با بر خورداری از آن همه وجه مردمی و با مردم بودنی که دارند ، مظهر ساده زیستی است .

به اتفاق و پیشنهاد دو تن از همکاران حراست ، به دیدارش رفتیم . ملاقاتی کاملاً اتفاقی و غیر منتظره که اصلاً فکرش را هم نمی کردیم . خیلی خوشحال شدم ، مخصوصاً برای اینکه هر دو فرزندم – امیر پویا و امیر پارسا - نیز در این دیدار همراه من بودند و این ملاقات برای آنها جالب و خاطره انگیز بود.

با مغتنم شمردن فرصت محدود ، اصالتاً ازطرف خود و به نیابت ازهمه افراد جامعه که او را دوست می دارند و در انتظار دیدار حضوری با او هستند ، ازعملکرد وسیع ، خدمات بزرگ و ارزشمند ایشان در طول دو دوره ریاست جمهوری ، اظهار تقدیر و سپاسگزاری کردم و به ایشان گفتم : من به عنوان یک شهروند عادی و مستقل بدون هرگونه گرایش و تعصب جناحی، اما اهل مطالعه که همواره سیاست و مدیریت کلان را مطالعه و تعقیب می کنم ، شهادت می دهم - پس از شهید رجائی که عمر کوتاهی را در مسند ریاست جمهوری سپری کردند ، شما دومین رئیس جمهوری مردمی ایران هستید که با اهتمام و سخت کوشی تمام توانستید بیشترین خدمات را در مقام این موقعیت به ملت ارائه دهید. و عی لرغم همه انتقاداتی که به شما و دولت منتسب به شما وجود دارد ازشما می خواهم که در دوره آتی انتخابات ریاست جمهوری کاندیدا شوید . و ایشان در پاسخ به من گفتند امام زمان (عج) بیایند. عرض کردم ظهور امام زمان (عج) در زمانی صورت می گیرد که به مصلحت الهی باشد از نظر ما حضور و انتخاب مجدد شما در مسند ریاست اجرائی کشور ، برای جامعه مفید و مثمر ثمر خواهد بود. ایشان در پاسخ به این توضیح و اصرار من بار دیگر گفتند – شما دعا کنید تا امام زمان بیایند و آنگاه همه چیزدرست خواهد شد.

البته نا گفته نماند - این مقایسه در بین تمام روسای جمهور ( بجز مقام معظم رهبری) که مستقیماً مسئولیت ریاست هیئت دولت و امور اجرائی کشور را رسماًو قانوناً بر عهده داشتند صورت می گیرد. چون در زمان ریاست جمهوری مقام معظم رهبری و مطابق قانون اساسی وقت ( قبل از باز بینی و متمم ) ، رئیس جمهور هماهنگ کننده سه قوه بودند و ریاست دولت با نخست وزیر بود و فقط حسب مورد در پاره ای از موارد که رئیس جمهور صلاح می دانستند جلسه هیئت دولت در حضور و به ریاست او تشکیل جلسه می داد.