اجرای اقتصاد دستوری با طرح تورم صفر| آیا شهرداری تهران شکست خواهد خورد؟!
بورس نیوز:
چرا برخی از ایرانیان با سکوت فراگیر، با هیچ کاری نکردن، با تعادل و آرامش مشکل دارند؟ هر زمان مردم مشغول سخت کار کردن، مقابله با گرانی و تحمل فشار‌های طاقت‌فرسا می‌شوند، برخی از مسئولین محترم با تفکرات و علم من درآوردی، قانونی تصویب کرده و یا طرحی جلوی مردم می‌گذارند. خواهران، برادران؛ لازم نیست کاری بکنید، مردم به اندازه کافی تحت فشار هستند، از دستمان که کاری برنمی‌آید، تریبون‌بازی‌ها و طرح‌های نمایشی که برای مردم نون و آب نمی‌شوند، پس بهتر است سکوت کرده و اقتصاد کشور را به حال خود رها نماییم!
در حدیثی از پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) آمده است: یک ساعت تفکر، از هفتاد سال عبادت بدون تفکر ارزشمندتر است. اگر داده‌ها و ارقام اقتصادی را قبول ندارید، لطفا به همین یک حدیث توجه بفرمایید؛ حدیثی که بسیار پرمعنا و مفهوم است! میز مدیریت و سخنرانی‌های پشت تریبون را لحظه‌ای فراموش کنیم، به حدیث "یک ساعت تفکر، از هفتاد سال عبادت بدون تفکر ارزشمندتر است"، رجوع کنیم.
طرح "تورم صفر" یا تثبیت نمایشی قیمت‌ها؟
از خودمان بپرسیم آیا در شرایط جنگی و همزمان با تحریم، کمبود ارز و کمبود غذا و دارو، ارزپاشی و فروش ۱۰ هزار دلار زیر قیمت بازار به رانت‌خواران و ثروتمندان کار درستی است؟ از خودمان بپرسیم منابع مالی و پشتوانه طرح "تورم صفر" از کجا تامین خواهد شد؟ مگر به همین راحتی می‌توان قیمت ۱۵ قلم کالای اساسی را به مدت حداقل شش ماه ثابت نگه داشت؟ زمانی که محاصره دریایی، هوایی و تجاری شده‌ایم، طرح تورم صفر تهران چگونه دوام خواهد آورد؟ با چاپ پول و ایجاد تورم برای کل کشور؟!
انصاف نیست، برای کاهش فرضی قیمت‌ها در پایتخت کشور، هزینه‌ای سنگین به مردم کل مناطق محروم کشور تحمیل کنیم؛ مناطقی که فرزندان‌شان رنگ میز و مدرسه ندیده‌اند، مناطقی که آب و غذای کافی در دسترس‌شان نیست و شهر به شهر به دنبال دارو‌های کمیاب هستند. لطفا اندکی تفکر کنید؛ شاید برعکس همین قضیه را انجام دهیم، فاصله طبقاتی و نرخ تورم کمتر شود! طرح تورم صفر ۱۵ قلم کالای اساسی را به مناطق محروم (از سیستان و بلوچستان و خراسان شمالی گرفته تا هرمزگان) برده و هزینه آن را از کاخ نشینان و رانت‌خواران کلان‌شهر‌ها دریافت کنید. این هم یکی از برنامه‌هایی که لازم داشتید؛ بسم الله، اگر می‌توانید آغاز کنید.
تورم سه رقمی را که نمی‌توان با اقتصاد دستوری کنترل کرد و با دلار هم نمی‌توان مقابله کرد؛ پس، نام طرح را از تورم صفر به نجات مناطق محروم تغییر دهید. متاسفانه ما ایرانیان عادت داریم برای فرار از فاجعه و مشکلات انباشت شده، صورت مسئله را پاک کنیم، اما تا کی؟ ارزپاشی تا کی؟ طرح تورم صفر تا کی؟ کالابرگ و یارانه کمک معیشتی تا کی؟
از کاخ‌نشینی پایتخت تا رنج محرومان!
جالب است بدانید، ارزش کالابرگ یک میلیون تومان و یارانه نقدی ۳۰۰ هزار تومان به ازای هر نفر می‌باشد که حتی به ۵ دلار نمی‌رسد، در حالی که در همین یک سال اخیر، قیمت روغن خوراکی ۴ برابر و لبنیات ۲.۶ برابر شده، قدرت خرید در همین شش ماهه نخست سال، نصف شده و با جمعیت میلیون نفری بیکار مواجه هستیم. باور بفرمایید این پول‌ها به درد خانوار نمی‌خورد؛ حداقل ۳۰۰ همت بودجه یارانه و منابع کالابرگ را تنها به دهک اول تا سوم و مناطق محروم اختصاص دهید. با همین ۳۰۰ هزار تومان یارانه نقدی، دو کیلو عدس و لوبیا نمی‌توان خرید؛ پس همان بهتر که این منابع، صرف احداث بیمارستان، مدرسه و خدمات عمومی شود.
به دنبال گرانی و فقر در کوچه‌پس‌کوچه‌های بالا شهر تهران نگردید، دغدغه آنها پر کردن استخر منزل، بلیط کنسرت و سفر به خارج است؛ فقر و نداری را باید در مناطق محروم مشاهده کرد. دوستان فعال در مرکز آمار ایران، لطفا نرخ تورم، بیکاری و رفاه و آسایش را در مناطق محروم و دورافتاده کشور اندازه‌گیری کنید، شاید شاخص‌های اقتصادی به واقعیت‌ها نزدیک‌تر شوند. ما در شهر‌ها رشد قیمت گوشت و برنج و پوشاک را شرح می‌دهیم، غافل از آنکه مردم مناطقی از ایران، شناختی از گوشت و برنج ندارند!
طرح تورم صفر روی لبه تیغ؛ کشاورز و تامین‌کننده زیر بار زیان نخواهند رفت
جالب است بدانید، نرخ تورم قهوه، نسکافه، نوشابه، شیرینیجات و کفش و لباس کمتر از اقلام غذایی و مایحتاج ضروری است! بله؛ ما در کشوری پر از پارادوکس‌های عجیب و غریب زندگی می‌کنیم. آن وقت طرح تورم صفر برای ۱۵ قلم کالای اساسی را چگونه با ثابت نگه داشتن قیمت‌ها پیاده‌سازی خواهیم کرد؟ اقتصاد و قیمت‌گذاری دستوری، هزینه‌بر است و هزینه آن را بخش‌های مختلف جامعه و کشور پرداخت خواهند کرد. ذخیره‌سازی مواد و کالا‌ها در سردخانه‌ها تا زمانی محدود خواهد بود؛ بعد از آن، چکار خواهند کرد؟ آیا کشاورزان و فروشندگان و تامین کنندگان، راضی به تحمل زیان خواهند شد؟
آیا شهردار تهران از آدام اسمیت بیشتر می‌داند؟!
۱- آدام اسمیت (Adam Smith)، معروف به پدر اقتصاد مدرن، معتقد بود اگر دولت‌ها در قیمت‌گذاری و فعالیت‌های اقتصادی مداخله نکنند، بازار به طور خودکار به سمت تعادل و بهینه‌ترین حالت می‌رود. او مخالف اصلی مداخلات دستوری برای حفظ نظم در بازار بود. ۲- فردریک هایک (Friedrich Hayek)، یکی از بزرگ‌ترین منتقدان اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده و دستوری در قرن بیستم به حساب می‌آمد. او در کتاب معروف خود (راه بندگی) استدلال کرد که مداخله دولت در قیمت‌ها، سیگنال‌های بازار را خراب می‌کند و در نهایت منجر به از بین رفتن آزادی‌های فردی و فروپاشی اقتصادی می‌شود. ۳- میلتون فریدمن (Milton Friedman) که رهبر مکتب شیکاگو و مدافع سرسخت بازار آزاد بود، می‌گفت دولت‌ها باید حداقل نقش را در اقتصاد ایفا کنند و هرگونه تعیین قیمت یا کنترل مستقیم بر بازار، باعث ایجاد ناکارآمدی و فساد می‌شود.
آیا شهردار تهران، علم و دانشی فراتر از اقتصاددانان مطرح دنیا دارد که با پیاده‌سازی طرح تورم صفر، حامی اقتصاد و قیمت‌گذاری دستوری است؟!
