سوالات فعالان بورس از دولتمردان/ آقای سنگینیان صدای بازار سرمایه را به گوش مسئولین برسانید

به گزارش بورس نیوز، حتماً به یاد دارید که در بهبهه رقابت های داغ انتخابات اتاق های بازرگانی بود که علی سنگینیان به عنوان یکی از کاندیداها وعده داد که در صورت حضور در اتاق بازرگانی صدای بازار سرمایه شده و با حضور خود رابطه اتاق با این بخش از اقتصاد را برقرار کرده و به از این طریق استفاده موثر از ظرفیت های اتاق کمک کند.

از این رو لازم است به بهانه حضور اسحاق جهانگیری معاون اول رییس جمهور و علی طیب نیا، وزیر اقتصاد در اتاق بازرگانی استان تهران طی هفته جاری، نکاتی چند از سوالات و خواسته های سهامداران و فعالان بازار سرمایه را در نامه ای سرگشاده به گوش این نماینده عضو اتاق بازرگانی برسانیم که شرح آن در ادامه آمده است.

اولین و البته مهمترین موضوعی که در این جلسه می توان در خصوص بازار پول و سرمایه به آن پرداخت، این است که چرا هیچ گاه دولتمردان به بازار سرمایه به اندازه بازار پول بها نداده و به آن نگاه ویژه مورد انتظار را ندارند. از این رو بایستی به دنبال پاسخ این سوال بود که دلیل این نگاه و عدم توجه دولت به بازار سرمایه به عنوان بخشی مهم از اقتصاد کشور چیست؟

نکته دوم اینکه هر دوی این بازارها به عنوان دو بال حرکتی اقتصاد به نوعی تأمین کننده منابع مالی جهت ورود به چرخه اقتصاد هستند؛ اما در دنیا بازار سرمایه به عنوان بخش مهم تر و بازار پایه تأمین مالی است. حال آنکه در ایران کلیت اقتصاد بانک محور بوده و سیاست های اصلی توسط بازار پولی و در راستای حمایت و تحقق اهداف آن متعالی می شود و شرکت ها و بنگاه های اقتصادی فعال جهت تأمین مالی مورد نیاز خود بیشتر به این بازار وابسته هستند تا بازار سرمایه. بر همین اساس سوال اصلی این است که تا چه زمانی همین رویه ادامه یافته و در چه مقطعی روند فعلی تغییر کرده و شرایط و میزان توجهات به این دو بازار متوازن می شود؟

سوال سوم اینکه بایستی دید آیا از نگاه معاون اول رییس جمهور و وزیر اقتصاد در شرایطی که نرخ تورم در کشور حدود 14 درصد است، پرداخت سود بانکی 20 درصد طبق مصوبات و حتی بالای 22 تا 27 درصد معقول بوده و در چنین شرایطی علت وجود این اختلاف حدود 10 درصدی چیست؟

ضمن اینکه بانک مرکزی اعلام کرده متناسب با تک نرخی شدن تورم در سال آتی نرخ سود سپرده ها نیز کاهش می یابد، آیا وجود چنین فاصله معنا داری در حال حاضر درست است؟

نکته بعدی اینکه سهامداران و سرمایه گذاران و به طور کلی فعالان بازار سرمایه با این سوال مواجهند که چطور می شود توافق وین پس از دو سال مذاکرات و دیدارهای فشرده مقامات ایرانی با گروه 1+5 دست یابد، اما بنا به سیاست ها و دلایل مختلف، هنوز آثار امید بخش آن در بازار سرمایه چندان هویدا نیست! آیا این واکنش های منفی شاهد بر آن است که توافق مذکور چندان مطلوب دولت نیست و یا به دلیل حضور دلواپسان و مخالفان توافق، از دست دولت خارج است که بتواند همسو با این رویداد تاریخی مهم برای بهبود اقتصاد و به ویژه بازار سرمایه و بورس تصمیمات لازم را گرفته و اقدامات متناسب را اجرایی کند؟ گرچه به نظر می رسد دولت بایستی به صراحت عنوان کند که کدام مورد علت اصلی چنین واکنشی است که موجب شده بورس پس از اعلام توافق برجام نه تنها روندی مثبت را در پیش نگیرد، بلکه همچنان شاهد نزول قیمت هاست.

این در حالی است که در همین مدت زمان اندک پس از حصول توافق در مذاکرات هسته ای شاهد اعلام آمادگی کشورهای مختلف برای شروع سرمایه گذاری و فعالیت اقتصادی در ایران هستیم.

این ها تنها گوشه ای از سوالات پس ذهن سرمایه گذاران و فعالان بازار سرمایه است که امیدوارند از طریق نماینده خود صدای بازار سرمایه به گوش اعضای اتاق بازرگانی و نیز مهمانان آن یعنی معاون اول رییس جمهور و وزیر اقتصاد برسد. چرا که در دوره انتخابات اخیر اتاق بازرگانی در ائتلاف های فعلی نمایندگانی برای کمک به بازارهای سرمایه و پول کاندید شده بودند تا با اجرای برنامه های متنوع و مدونی به اصلاح رویه های موجود پرداخته و شرایط را برای توسعه این بازارها فراهم کنند و در حال حاضر به نظر می رسد زمان آن فرا رسیده باشد که آنها به وعده های خود جامه عمل بپوشانند.

در پایان تنها به ذکر این جمله اکتفا می کنیم؛ "آقای سنگینیان لطفاً صدای بازار سرمایه در اتاق بازرگانی باشید."