با هر متر و معیاری که محاسبه کنیم، مدیریت باشگاه پرسپولیس فصل موفقی را پشت سر گذاشت. طاهری توانست به صورت «چراغ خاموش» تیمش را به سمت کامیابی هدایت کند. سرخپوشان زیر نظر او روزگار آرامی را گذراندند و به کمک همین آرامش از گردنه‌های تند و تیز عبور کردند. حتی همین حرکت ترتیب دادن مراسم تشکر از عوامل باشگاه هم فوق‌العاده حرفه‌ای بود. در غیاب چنین مراسمی، فصل پرسپولیسی‌ها بدون تیتراژ پایانی خاتمه می‌یافت و این اتفاق چندان جالبی نبود. با این همه اما سخت مایه تاسف است که یک سهل‌انگاری ساده باعث زیر سوال رفتن ارزش‌های چنین مراسمی شد و آن را به مسیری درست بر خلاف نیت برگزارکنندگانش سوق داد. در این گردهمایی در حالی به دایی و پروین ظلم شده که آنها امسال تمام قد پشت پرسپولیس بودند و هر آنچه از دست‌شان برآمد در حمایت از سرخپوشان انجام دادند. به ویژه علی پروین در لیگ پانزدهم رکورد مصاحبه را شکست و به دفعات به تمجید از پرسپولیس پرداخت. در این شرایط آیا روا بود که به جای تشکر از مشی حمایتی این دو فوق ستاره، نسبت به آنها بی‌حرمتی صورت بگیرد؟

همیشه همینطور است؛ حرکت‌های بزرگ را اشتباهات کوچک خراب می‌کند. به ویژه مدیریت باشگاه پرسپولیس نباید با چنین فلسفه‌ای بیگانه باشد. آنها در سالی که یکی از بهترین تیم‌های تاریخ‌شان را داشتند، صرفا به خاطر باقی نگه داشتن چند ضعف در ترکیب تیم، جام قهرمانی را از دست دادند و لبخند شادی را با قطره‌های اشک تاخت زدند. تنها یک سوشا مکانی و حاشیه‌های عجیبش کافی بود تا قایق شکوهمند سرخ‌ها سوراخ شود و نفس سرنشینان را بگیرد. کمدینی هم که به شوخی بدموقع با پروین و دایی پرداخت، حکایتی شبیه سوشا مکانی داشت؛ پاشنه آشیلی که مهار نشد تا کار را خراب کند و حاصل زحمات یک گروه را به باد بدهد.