مدیر قبلی: به خاطر حجاب کارم به کلانتری کشیده شد/ مدیر فعلی: دانشجویان از ما تشکر کردند
به گزارش خبرآنلاین، پس از پلمب تالار مولوی و در شرایطی که نهاد اقدام کننده (دانشگاه تهران) حاضر به ارائه هیچ توضیحی در مورد علت این امر نبود، شایعههای مختلفی در مورد این اتفاق مطرح شد. جدیترین این شایعهها حکایت از آن داشت که دانشگاه تهران به دلیلتملک تالار مولویتصمیم به این کار گرفته است. هنوز درباره قانونی بودن یا نبودن این عمل بحث میشد که با تحصن و پادرمیانی دانشجویان، هنرمندان و پیشکسوتان تئاتر، این پلمب برداشته شد اما ماجرا بعد تازهای پیدا کرد.
دانشگاه تهران با استناد به تصمیم هیات رییسه دانشگاه در روز سوم خرداد ماه، مدعی به عهده گرفتن فعالیتهای تالار مولوی شد و علت پلمب تالار را هم مخالفت مدیران جهاد دانشگاهی با این تصمیم دانست. این در حالی است که «مهدی مکاری»، مدیر پیشین تالار مولوی، در برنامه رادیویی پیدا و پنهان شبکه گفت و گو، مدعی شد مسئولان دانشگاه تهران پیش از تصمیمگیری مدیران جهاد، تالار را پلمب کردهاند.
یعنی همزمان با اینکه روز 30 خرداد ماه این تصمیم به اطلاع مدیران جهاد دانشگاهی میرسد، همان شب هم تالار پلمب میشود. از سوی دیگر پس از برداشته شدن پلمب، «سید مجید مطهرینژاد»، مدیر کل امور فرهنگی دانشگاه تهران، با تصمیم مسوولان ارشد این مجموعه، سرپرستی تالار مولوی را هم برعهده گرفت تا تالار ناگهان با مجموعه جدیدی از کارکنان اداره شود و کارمندان قبلی معلق شوند.
حمیدرضا فرهمند، رییس جهاد دانشگاهی هم در واکنش به همه این اتفاقها گفت: «دانشگاه تهران با پلمب تالار مولوی به حریم جهاد دانشگاهی تجاوز کرده و ما درباره این موضوع به مراجع قانونی شکایت خواهیم کرد.»
با این همه در برنامه پیدا و پنهان، مطهرینژاد در باره علت پلمب این تالار، گفت: «به هر حال مسائلی وجود داشت که باید حل میشد. ما وقتی دیدیم مدیران جهاد دانشگاهی با تصمیمات هیات رییسه دانشگاه تهران مخالفت میکنند، چارهای نداشتیم جز این که این کار را بکنیم. یعنی شما میگویید اگر ما پلمب نمیکردیم پس چه کار میکردیم؟»
مدیرکل امور فرهنگی دانشگاه تهران در ادامه با قانونی دانستن اقدام دانشگاه تهران به مصوبهای در سال 1369 اشاره کرد که چنین اختیاری را به دانشگاه تهران میدهد. او البته هیچ توضیحی در مورد اینکه چرا این مصوبه در طول 20 سال گذشته اجرا نشده نداد.
به گزارش خبرآنلاین، در مقابل اما مهدی مکاری با رد این ادعا به مصوبه سال 1379 اشاره کرد که مصوبه پیشین را اصلاح کرده و چنین اختیاری را از دانشگاه تهرانگرفته است.
مطهرینژاد اگرچه در مقابل این نکته سکوت کرد اما در ادامه به طرح مشکلات فرهنگی موجود در تالار مولوی پرداخت و با انتقاد از عملکرد مکاری به جلسههایی اشاره کرد که پیشتر میان مسوولان دانشگاه تهران و جهاددانشگاهی برگزار شده است.
او علت این تصمیم را در مسائل مطرح شده در آن جلسات عنوان کرد و با اشاره به این که انتظار میرفته است در محیط فرهنگی با برخوردهای فرهنگی مسائل مرتبط با بحث حجاب حل شود، به نحوه مدیریت مکاری و مدیران جهاد دانشگاهی اعتراض کرد.
مکاری در پاسخ گفت: «در آن نشستها ما گفتیم که مسوولیت این قضیه به عهده انتظامات و حراست دانشگاه تهران است. ضمن این که من به دلیل همین مساله کلانتری هم رفتهام. یعنی چون نسبت به رعایت نشدن حجاب واکنش نشان دادهام، کارم به کلانتری کشیده است.»
در ادامه این برنامه و در شرایطی که بحث و جدل میان این 2 مدیر بالا گرفته بود، مکاری به ضد و نقیض بودن مسائل مطرح شده از سوی مطهرینژاد اشاره کرد و در مقابل مطهرینژاد هم با طرح این موضوع که آقای مکاری و دوستانشان ما را تئاترستیز معرفی کردهاند گفت: «ما نمیخواستیم ماجرا رسانهای شود، اما دوستان ماجرا را به مطبوعات کشاندند و ما را مخالف تئاتر معرفی کردند در حالیکه ماجرا چیز دیگری بود. من در همین چند ماهی که در خدمت دانشگاه تهران هستم، بارها و بارها اعتراض و شکایت دانشجویان از مدیریت تالار مولوی را دریافت کردهام و الان هم خیلی از آنها آمدهاند و از ما بابت تصمیمی که گرفتهایم تشکر کردهاند.
وی افزود: همین دوستانی که الان در این تالار اجرا دارند در مصاحبههایشان از اینکه دانشگاه تهران عهدهدار مسوولیت تالار مولوی شده است ابراز خوشحالی کردهاند. ما علاقهمند به تئاتر هستیم و این را در آینده و در فعالیتهایمان ثابت خواهیم کرد.»
مدیر سابق تالار مولوی اما در مقابل مسائل مطرح شده از سوی مطهرینژاد به بیانیهها و مصاحبههایی اشاره کرد که از سوی فعالان عرصه تئاتر و در مخالفت با اقدامات دانشگاه تهران انجام و امضا شده است. او گفت:«آقای مطهرینژاد! پس شما این بیانیهها و مصاحبهها را چه میگویید؟ اینکه کارگردانی که قرار بود در این تالار اجرا داشته باشد، به دلیل این ماجراها از اجرا انصراف داده معنیاش چیست؟»
اگرچه گفتوگوی میان مکاری و مطهرینژاد ادامه یافت و گاه به جدل هم تبدیل میشد اما دو نکته در این خصوص قابل تامل است؛این که مسوولان دانشگاه تهران به تالار مولوی به عنوان ساختمانی مثل دیگر ساختمانهای دانشگاه نگاه میکنند و بههمین دلیل هم پلمب آن مثل دیگر ساختمانها برایشان بلامانع است. این البته عین جمله مطهرینژاد در این گفتوگوی رادیویی بود.
همچنیننکته دیگر اینکه چهتضمینی وجود دارد که دانشگاه تهران دوباره و به هر دلیلی تالار مولوی را پلمب نکند؟ برنامه پیدا و پنهان رادیو گفتوگو در شرایطی به پایان رسید که فضای بحث متشنج بود و کسی این سئوال را مطرح نکرد که چرا حالا و در شرایطی که تالار مولوی کمکم در میان اهالی تئاتر جایگاهی خاص یافته است، باید به دانشگاه تهران سپرده شود؟
آنچه امروز در تالار بیتابلوی مولوی دیده میشود محصول سالها تلاش مجموعه جهاددانشگاهی است که احترامی به آن گذاشته نشد. البته در فعالیت مجموعه مدیران تالار مولوی هم ضعفهای جدی دیده میشود و شاید اگر مدیریت منسجمتری بر این تالار حاکم بود چنین اتفاقهایی هرگز رخ نمیداد.
