روایت صفارهرندی از هنرمندی که خریدار آثارش، پولدارها بودند

بدبختی گذشته ما این بوده که فکر کردیم جهانی شدن سر از جشنواره درآوردن است. در حالی که ما جهانی می شویم زمانی که برویم در مردم و دیده شویم، یعنی سینماهای آنجا و نه جشنواره های آنها که محل تجمع یک عده افراد خاص که ممکن است با جامعه خودشان اصلا نسبتی نداشته باشند- ما را نشان دهند. جماعت روشنفکری که افتخار می کنند بگویند ما با مردم کاری نداریم.

یک هنرمند هنرهای تجسمی یک بار روبه روی من گفت: «کاری که من تولید می کنم، خریدارش متمولین و ثروتمندان هستند، من به توده مردم کاری ندارم.»

یعنی اصلا به سفارش اغنیا کار می کرد و با افتخار هم می گفت. حالا یک چنین هنرمندی معمولا پاتوقشان جشنواره می شود. اما هنرمند ما اگر می خواهد جهانی و دیده شود باید ببیند اثرش در توده مردم چگونه است.