بازرگانان ایرانی از جاسوسان آمریکایی هم کم ارزشتر اند؟
تصویر منتشر شده از صیرفی توسط وکیل وی متیو کوهن
امیر صیرفی در ژانویه 2010 میلادی برای حضور در یکی از امتحانات دروس خود به آلمان سفر می کند که در بدو ورود به خاک این کشور توسط مقامات امنیتی پلیس آلمان دستگیر می شود. پس از چندی صیرفی به نیروهای پلیس آمریکایی سپرده می شود و در اقدامی ضدحقوقی از آلمان به آمریکا منتقل می شود و در یک دادگاه به جرم همکاری و فروش تجهیزات و قطعات نظامی و هسته ای به ایران در نوامبر 2010 مجرم شناخته شده و در ماه مارس 2011 به 41 ماه حبس در زندان فدرال آمریکا محکوم می شود. صیرفی پس از زندانی شدن در نامه ای از درون زندان خطاب به آسوشیتدپرس می نویسد که او هیچ ارتباطی با جمهوری اسلامی و یا هر گونه برنامه هسته ای و یا نظامی ندارد و تا کنون در عمرش با هیچ وسیله ای که مورد استفاده نیروگاههای هسته ای باشد برخورد نداشته است. او در نامه خود نوشته است:
پس از این نامه آسوشیتدپرس با مراجعه به تارنمای اف آب آی پلیس فدرال آمریکا در مورد محکومیت امیر صیرفی خواستار ارایه مدارک و شواهدی می شود که نشان دهد حقیقتا او در فروش و مبادله تجهیزات نظامی و هسته ای با ایران همکاری داشته است. درست چند روز بعد پلیس فدرال با حذف سوال خبرنگار آسوشیتدپرس موضوع را مسکوت باقی می گذارد و در پی سوال مجدد خبرنگار ادعا می کند که اف ابی آی به طور معمول موارد قدیمی را از روی تارنمای خود بر می دارد تا جا برای طرح مسائل جدیدتر باز شود.
صیرفی یکی از 40 زندانی ای است که در زندان فوق امنیتی Communication Management Unit در تر هات ایندنیا تحت شدید ترین تدابیر امنیتی نگهداری می شود. در این زندان دوربین های مداربسته 24 ساعت داخل سلول زندانی را نظارت می کنند و ارتباط با بیرون زندان برای زندانیان بسیار محدود است. ماتیو کوهن وکیل صیرفی می گوید که موکلش توسط ماموران اف بی آی در چند نوبت مورد بازجویی قرار گرفته و هیچ مدرک مستدلی مبنی بر اینکه او تجهیزات هسته ای به ایران ارسال کرده باشد وجود ندارد.
در این میان و با توجه به آزادی دو جاسوس آمریکایی که چندی پیش پس از دریافت حکم 8 ساله محکومیت از دادگاههای ایران به خاک آمریکا بازگشتند، این سوال مطرح شود که دستگاه دیپلماسی کشور برای آزادسازی چند ده زندانی ایرانی اسیر در زندان های مخوف آمریکا که به اتهامات واهی ارسال تجهیزات نظامی و هسته ای در خاک آن کشور دوران محکومیت خود را می گذرانند چه تدبیری اندیشیده است؟
