نیویورک تایمز:آمریکا به جای تحریم بیشتر، در جهت توافق سازنده با ایران تلاش کند
به رغم ابراز رضایت گروه 5+1 از نتایج مذاکرات آلماتی، دولت آمریکا سیاست تحریم علیه ایران را با شدت قبل ادامه داده و در جدیدترین اقدام، بیمه مرکزی ایران را هدف تحریم قرار داده است.
نیویورک تایمز در گزارشی تحلیلی با انتقاد از این رویکرد افراطی نوشت: برای اولین بار از سال 2009، نشانه هایی حاکی از برون رفت از بن بست در پرونده هسته ای ایران در حال نمودار شدن است. ایران با موضعی نرم تر وارد آخرین دور مذاکرات شده است. این خبر خوبی است، اما آمریکا نیز باید استراتژی مذاکراتی خود را تغییر دهد تا بتواند از شرایط جدید بهره لازم را ببرد.
تحریم های اقتصادی فشار شدیدی بر ایران وارد کرده است. این در حالی است که منافع ایران به دلیل بحران در سوریه و رشد گروه های مسلح سنی در کشورهای عرب خاورمیانه در خطر است. روی هم رفته، به نظر می رسد که مجموعه این عوامل ایران را ناگزیر ساخته تا در مواضع خود قدری تجدیدنظر نماید.
بنابراین به جای تشدید تحریم ها، آمریکا باید قدری در قبال ایران از خود نرمش نشان دهد. بدین صورت که مذاکرات مستقیم را آغاز کند و پیشنهاد برداشته شدن گام به گام تحریم ها را روی میز بگذارد.
آمریکا باید از تلاش برای فشار بیشتر بر ایران، به تلاش برای رسیدن به یک توافق سازنده تغییر رویه بدهد. تحریم ها اهرمی در دست دولت آمریکا است و ما باید از آنها برای رسیدن به توافقی که در نهایت توانایی ایران برای ساخت بمب را محدود کند استفاده کنیم، نه برای افزایش فشار با امید دستیابی به یک توافق جامع تر و یا تسلیم کامل ایران.
این روزنامه آمریکایی در ادامه افزود: مشکل تحریم ها این است که ممکن است این تحریم ها، برای خود آمریکا نیز تبعاتی در پی داشته باشد. ایران کاملا عصبی است و اگر فکر کند که موضع آمریکا سخت تر خواهد شد، ممکن است سرعت فعالیت های هسته ای خود را افزایش دهد و آن را به نقطه ای بی بازگشت برساند.
نشانه هایی از پیشرفت در مذاکرات اخیر آلماتی مشاهده شده است. آمریکا و دیگر طرف های مذاکره کننده با ایران تنها قدم های کوچکی را پیشنهاد کرده اند که می تواند اندکی فشارهای آمریکا را کاهش دهد (به ایران اجازه دهند مجددا تجارت طلا و نقره را از سر بگیرد و قطعات یدکی هواپیماهای مسافربری وارد کند)، در حالی که بر درخواست های اصلی خود در مورد خروج اورانیوم با غنای بالا تاکید کرده اند. ایران نیز از این پیشنهادات استقبال کرده، اما اعلام کرده که پیشنهادات کافی نیستند.
در سال های 2009 و 2010، ایران با امضای موافقتنامه تهران با ترکیه و برزیل پیام دیگری نیز ارسال کرد، مبنی بر اینکه حاضر است با ارسال اورانیوم با غنای بالای خود به خارج از کشور موافقت کند، به شرطی که اجازه داشته باشد اورانیوم را با درصد کمتر برای استفاده در بخش تولید انرژی و مصارف پزشکی غنی سازی کند. اما آمریکا و کشورهای غربی این پیشنهاد را رد کردند.
فشارهای جدید بر تهران، موضع متعادل تر این کشور در مذاکرات و سیگنال های مثبتی که این کشور قبلا ارسال کرده بود، نشان می دهد که ایران احتمالا آماده یک توافق ثمربخش است. بنابراین آمریکا باید با در نظر گرفتن این احتمال، پیشنهادات جدیدی را برای مشخص کردن میزان جدیت طرف ایرانی مطرح کند.
بر اساس این گزارش از سال 2003 تاکنون، دولت آمریکا تلاش کرده تا از ابزار تحریم برای نشاندن ایران پای میز مذاکره استفاده کند. اما دولت های بوش و اوباما راه کار تحریم را بیش از راه کار مذاکره مورد استفاده قرار داده اند. علت این امر آن است که فشار بر ایران در آمریکا امری مقبول است، در حالی که تصمیم به توافق با این کشور چندان در آمریکا محبوب نیست. به جای دنبال کردن راه حل دیپلماتیک، واشنگتن همواره تلاش کرده تا با استفاده از اعمال فشار، ایران را وادار به تسلیم نماید.
اما این رویکرد، تنها هدف اصلی از تحریم ها یعنی حل بحران هسته ای ایران را تضعیف می کند، زیرا تحریم ها می توانند به مثابه یک شمشیر دو لبه عمل کنند. هر چه تحریم ها سخت تر شود، رهبران ایران در مورد نیت حقیقی آمریکا بدگمان تر می شوند. هرچقدر هم که آنها بدگمان تر شوند، میزان علاقه شان به ادامه به برنامه هسته ای بیشتر می شود. و هرچه آنها به اهداف هسته ای شان نزدیکتر شوند، بیشتر احساس خواهند کردکه قادر به تحمل فشارهای جدید هستند.
این گزارش در ادامه نوشت: رهبران ایران پیش از این نیز در مورد اینکه هدف واقعی آمریکا براندازی جمهوری اسلامی است، بدگمان بودند. این در حالی است که مردم عادی که تحت فشار ناشی از تحریم ها هستند، عموما از برنامه هسته ای حمایت می کنند. رهبران ایران جنگ ایران و عراق را به یاد می آورند که صدام با نقض قوانین بین المللی به ایران حمله کرد و در این جنگ از سلاح های شیمیایی استفاده نمود، اما هرگز مجازات نشد. رهبران ایران نتیجه گرفته اند که در مقابل حملات کشورهای عرب همسایه که به سلاح های غربی مجهز هستند، آسیب پذیرند و موافقتنامه های بین المللی نیز هیچ حمایتی از آنها به عمل نمی آورد.
به بیان دیگر، عدم امنیت موجب بلند پروازی هسته ای ایران شده و مقامات ایران را متقاعد کرده که اگر برنامه هسته ای را متوقف کند- همان کاری که لیبی انجام داد- به سرنوشت معمر قذافی دچار خواهد شد. استدلال رهبران ایران این است که اگر قرار است در هر صورت با تحریم ها روبرو شوند، بهتر است با داشتن بمب تحریم ها را پشت سر بگذارند. اگر بخواهیم واضحتر سخن بگوییم، از نظر تهران، کره شمالی بودن بهتر از عراق بودن است. اما در عین حال، دولت و ملت ایران همچنان خواهان برداشته شدن تحریم ها هستند و ممکن است سیگنال هایی را برای برون رفت از بن بست ارسال کنند.
ایران هرگونه تلاش برای دستیابی به بمب هسته ای را رد می کند و آژانس بین المللی انرژی نیز هیچ موردی از انحراف ایران از فعالیت های هسته ای صلح آمیز گزارش نکرده است.
نیویورک تایمز در پایان نوشت: اکنون که شش کشور طرف مذاکره با ایران به هدف خود یعنی تشکیل جبهه ای متحد در قبال ایران دست یافته، باید ایران و آمریکا را برای انجام مذاکرات رو در رو تنها بگذارد. واشنگتن باید پیشنهاد برداشته شدن گام به گام تحریم ها را در قبال دریافت امتیازات مشخص از ایران مطرح کند. در این صورت، دو طرف می توانند از مراحل خطرناک بحران هسته ای فاصله بگیرند و وارد مسیری مطمئن تر شوند.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه