موضع رسانه های محسن رضایی وقالیباف نسبت به حمله احمدی نژاد به صداوسیما

تابناك سایت متعلق به محسن رضایی نوشت:

پس از اعلام دادستان كل كشور، مبنی بر اینكه محمدرضا رحیمی، معاون اول رئیس جمهور،‌ یكی از متهمان پرونده موسوم به بیمه ایران است، تاكنون واكنش های متعددی در این زمینه از سوی افراد صورت گرفته است.

در تازه ترین واكنش، دكتر احمدی نژاد، رئیس جمهور كشورمان دردفاعی جانانه، معاون خود را از هر اتهامی مبرا دانست و در این باره اظهار داشت:

«من نمی دانم، چرا برخی اصرار دارند خلاف قانون عمل كنند؛ این كه در یك برنامه زنده تلویزیونی فردی كه خود متخلف است به كسی كه حضور ندارد، تهمت و اتهام بزند خیلی بد است.»

احمدی نژاد با انتقاد از پخش این برنامه از سیما افزود:

«این كار باید اصلاح و جبران شود و برخی معاونت های صدا و سیما باید دقت و مراقبت بیشتری كنند.»

صد البته این سخن حقی است كه در غیاب افراد، به ویژه در یك برنامه تلویزیونی زنده ـ كه قطعا بینندگان بسیاری دارد ـ نباید اتهاماتی را علیه آنان مطرح كرد، به ویژه آنكه این موارد، هنوز در حد اتهام است و نه تنها در دادگاهی صالحه ثابت نشده، بلكه خود فرد هم حضور ندارد تا به اتهامات مطرح، پاسخ بگوید و دست كم ـ هرچند به صورت ظاهری ـ بتواند از خود دفاع كرده و اعاده حیثیت كند.

بر این مبنا، نكته جالب این مسأله آنجاست كه اتفاقا چنین رویكردی در تلویزیون، یعنی متهم كردن افراد در محضر میلیون ها بیننده، در سال 88 و در ایام مناظرات انتخابات ریاست جمهوری رقم خورد؛ آنجا كه شخص دكتر احمدی نژاد، اتهامات متعددی را علیه افراد گوناگون در تلویزیون طرح كرد؛ اتهاماتی كه اتفاقا در غیاب افراد عنوان شد و متهمان نتوانستند با پاسخگویی در برابر آن اتهامات از خود رفع شبهه و اعاده حیثیت كنند و آنانی هم كه خواستند به پاسخگویی به آن اتهامات بپردازند، این فرصت در اختیارشان گذاشته نشد.

اینك اما ظاهرا به نوعی ورق برگشته و در غیاب معاون رئیس جمهور، اتهاماتی درباره وی در تلویزیون طرح شده است و خواه، ناخواه شخص رییس جمهور، نیز مورد سوال قرار گرفته است و جالب اینكه این بار ایشان همان كار سابق انجام شده توسط خود علیه دیگران را درباره معاون اول كابینه خویش برنتابیده و با بد دانستن این كار، حتی خواستار بررسی جدی مسئولان تلویزیون در این باره شده است.

البته تفاوت های بسیاری بین این دو رفتار به ظاهر مشابه هست كه اتفاقا با پاسخگویی شفاف رئیس جمهور، احتمالا مردم حسنه بودن یكی و سیئه بودن دیگری را بهتر درك خواهند كرد:

نخست اینكهطرح اتهاماتی علیه افراد توسط رئیس جمهور در تلویزیون، در حالی صورت می گرفت كه آن افراد اصولا حتی پرونده ای به عنوان متهم در دستگاه قضایی نداشتند، در حالی كه دادستان كل كشور، قاضی پرونده و سه قاضی دیگر، معاون رئیس جمهور را دست كم متهم می دانند.

دوم آن كهدر ماجرای مناظرات 88، رئیس جمهور در حالی اتهاماتی را علیه اشخاص مطرح كرد كه خود آن افراد یا دست كم نماینده ای از آنان برای پاسخگویی حضور نداشتند و این در حالی است كه در برنامه اخیر «دیروز، امروز، فردا»، مجموعه دولت نیز به موازات دیگر قوا، نماینده ای را برای دفاع از معاونش فرستاده بود كه اتفاقا تریبون برنامه، بیش از آنكه در اختیار نماینده مجلس باشد، به یاری مدیریت ضعیف برنامه از سوی مجری، در اختیار ایشان بود.

سوم،طرح اتهام علیه آقای رحیمی در برنامه تلویزیونی از سوی فردی صورت گرفت كه وظیفه نمایندگی خود را با استناد به اعلام دادستان كل كشور درباره این اتهام، پیگیری قانون مبارزه با مفاسد اقتصادی و همچنین عمل به دغدغه های رهبر معظم انقلاب انجام داد و علی القاعده سود شخصی در آن دخیل نبود، در حالی كه در مناظرات انتخاباتی، طرح اتهام علیه افراد برای بهره برداری سیاسی و حذف رقیب انتخاباتی بود كه همین بی اخلاقی در خطبه های نماز جمعه 29 خرداد نیز مورد تذكر رهبر انقلاب قرار گرفت.

و چهارم اینكهرئیس جمهور محترم حتی در دفاع خود از جناب معاون اول، به طرح اتهام علیه یكی از نمایندگان مجلس می پردازد و وی را خلافكار می خواند، تا بدین وسیله رحیمی را تبرئه كند.

در پایان اتفاقا باید هیچ نگفت و قضاوت را به مردم واگذار كرد... .

فردا نیز كه به محمد باقر قالیباف نزدیك است نوشت:

ظاهراً افشاگری‌های رسانه‌ای درباره اتهام فساد مالی افراد تمامی ندارد و دومینوی خطرناكی كه محمود احمدی‌نژاد به عنوان یكی از نامزدهای انتخاباتی ریاست جمهوری دهم شروع آن را كلید زد همچنان قربانی می‌گیرد.

در مرحله جدیدی از این افشاگری‌ها كه ماجرای آن با اظهارات آقای اژه ای سخنگوی قوه قضائیه در كنفرانس خبری خود و اظهارات احمد توكلی در سیمای جمهوری اسلامی ایران درباره ماجراهای آقای رحیمی معاون اول رئیس جمهور آغاز شد با واكنش احمدی‌نژاد وارد مرحله تازه‌ای شد.

این در حالی است كه احمدی‌نژاد كه به عنوان رئیس دولت دهم با شعار «پاك دستی» وارد كارزار انتخابات شده بود، به جای استقبال از رسیدگی به پرونده معاون خود برای رفع اتهامات موجود، خود نیز به افشاگری پرداخت و طرف مقابل را به داشتن پرونده‌های سنگین متهم نمود.

بماند كه طرف‌های مقابل این افشاگری‌ها در واقع به نوعی استقلال قوه قضائیه را به عنوان مرجع دارای صلاحیت برای بررسی این موضوع خدشه‌دار می‌كنند اما احمدی‌نژاد كمترین انتظار منتقدان و حتی حامیان خود را برای رفع این اتهام از پیرامون یكی از یاران اصلی خود، برآورده نكرد.

انتظاری كه نخبگان و عوام از ایشان دارند تسلیم آقای رحیمی به قوه قضائیه برای اثبات پاك دستی دولت در عمل و نه در شعار و حرف است.

نكته قابل توجه در این میان علاوه بر خطر تعرض به قوه قضائیه و تقابل آقای احمدی‌نژاد به عنوان رئیس قوه مجریه با دو نماینده از قوه مقننه، اظهارات وی در خصوص لزوم ایجاد تغییرات در برخی معاونت‌های صدا و سیما است كه رسماً جبهه جدیدی در مقابل وی می‌گشاید كه در شرایط فعلی به صلاح دولت ارزیابی نمی شود.

عصرایران نیز در این باره نوشت:

رییس محترم جمهوری روز گذشته در واكنش به برنامه پنج شنبه هفته گذشته " دیروز ، امروز ، فردا " كه طی آن الیاس نادران نماینده مجلس شورای اسلامی اتهاماتی را تلویحاً متوجه معاون اول رییس جمهوركرده بود ، از اقدام این نماینده مجلس به شدت انتقاد كرد.

محمود احمدی نژاد در این باره گفت :‌‌ " اینكه یك نفر بیاید در یك برنامه زنده تلویزیونی به معاون اول رئیس جمهور تهمت بزند خلاف همه قوانین كشور است." رییس جمهور روز گذشته در پایان جلسه هیئت دولت در جمع خبرنگاران درباره مسائل مطرح شده در مورد معاون اول رئیس جمهور افزود: قاعدتا كسی كه اتهام می زند باید یك دلیل و مدركی داشته باشد. وی گفت: من این را یك حركت سیاسی می دانم كه متاسفانه با بی تقوایی همراه است.

رئیس جمهور افزود :‌من نمی دانم كه چرا برخی اصرار دارند خلاف قانون عمل كنند؛ اینكه در یك برنامه زنده تلویزیونی فردی كه خود متخلف است به كسی كه حضور ندارد تهمت و اتهام بزند خیلی بد است. احمدی نژاد با انتقاد از پخش این برنامه از سیما افزود: این كار باید اصلاح و جبران شود و برخی معاونت های صدا و سیما باید دقت و مراقبت بیشتری كنند.

طبیعتا این قبیل اظهارات از آنجایی كه حاوی حمایت یك مدیر از مسئول زیر دست خود است ، قابل توجیه است و هر مدیری عموما تلاش می كند از نیروهای خود حمایت و جانبداری كند كه البته در این زمینه هم آفاتی وجود دارد و ممكن است مدیر بالا دستی چوب فعالیت های مخرب مسئول زیر دست خود را بخورد ، اما جدا از قضاوت درباره پرونده معاون اول رییس جمهوری و صحت و سقم اتهامات مطرح شده در این پرونده (كه قاعدتاً باید دستگاه قضا نظر نهایی را بدهد) نظر ریاست محترم جمهوری را به مناظرات انتخابات ریاست جمهوری دهم در خرداد 1388 جلب می كنیم كه خود ایشان در آن مناظرات پشت سر افرادی كه در جلسه مناظره حضور نداشتند انواع و اقسام اتهامات را مطرح كردند و جالب این است كه صداوسیما هم به افراد مورد اتهام هیچ وقتی برای پاسخگویی، حتی پس از برگزاری انتخابات نداد.

توصیه اخلاقی به دیگران با استانداردهای " یك بام و دو هوا " میسور نیست و اگر شخصی دیگران را به رعایت الگوهای اخلاقی فرا می خواند باید نخست خود او لااقل از سیئه ای كه دیگران را به اجتناب از آن فرا می خواند ، بری باشد.

مناظره ای كه جناب آقای احمدی نژاد در آن نام افراد غائب را آوردند ، دهها میلیون بیننده داشت اما برنامه "دیروز امروز فردا "حتی یك دهم آن مناظره نیز با اقبال عمومی مواجه نبود.

بنابراین وقتی رییس جمهوری با استفاده از شیوه و اسلوب اتهام زنی به دیگرانی كه در برنامه حضور ندارند ، ماهی مراد خود را صید می كند آیا دیگر مدیران میانی دولتی یا غیر دولتی نمی توانند به خود این حق را بدهند كه الگوی استفاده شده از سوی ریاست محترم جمهوری را در سطوح بسیار پایین تر به كار گیرند و به منافع سیاسی و اقتصادی و... خود برسند؟

البته قضاوت درباره پرونده رحیمی برعهده رسانه ها نیست و در این مورد باید دادگاه تصمیم بگیرد و تا زمانی كه معاون اول آقای رییس جمهور در یك دادگاه علنی و قانونی محاكمه نشده و اتهامات وی رد یا ثابت نشود ، طبیعتا كسی نمی تواند اتهامات ایشان را اثبات شده بداند و از این روی ، حق كاملاً با رئیس جمهور است كه می گوید چرا قبل از اثبات جرم در دادگاه با آبروی افراد بازی می شود و البته همین مساله درباره اتهامات مطرح شده از سوی رییس جمهوری در آن مناظره انتخاباتی نیز صدق می كرد و ایشان می توانست اگر سندی علیه آن اشخاص دارد ، مستندات آن را به قوه قضاییه بسپارد.

مردم ایران ، نه با احمدی نژاد عقد اخوت دارند ، نه هاشمی را می پرستند و نه عاشق چشم و ابروی نادران اند و اگر در این میان نقد و نظری دارند ، بیش از آن كه له یا علیه این و آن باشد ، متوجه این معناست كه یك بام و دو هوا تا كی؟!