عدم خوشبینی به مذاکرات هستهای
وی در ادامه می افزاید: «قدرت مانور روحانی و این که تا کجا به او اجازه فعالیت و آزادی عمل داده می شود مساله ای است که در دوران ریاست جمهوری او مشخص خواهد شد. در عین حال پیروزی روحانی این نکته را نیز نمایان کرد که رهبران ایران به خوبی درک می کنند که درجه بحران در ایران تا کجاست. برای همین آنها آمادگی دارند که روحانی را برای اتخاذ گامی رو به جلو برای حل این بحران حمایت کنند. شاید بتوان گفت که به این ترتیب فشارهای امریکا تا اندازه ای جواب داده است. حکومت ایران با بحران اقتصادی روبه رو است. برای همین واکنش آن که به انتخاب روحانی انجامید، قابل انتظار بود. اکنون وقت آن است که استراتژی دیپلماتیک قوی ای با هدف دادن فرصت به روحانی اتخاذ شود. البته همه اینها به شرطی است که بی جهت خوش بینی نباشیم که ناگهان امیدهایمان نقش بر آب شود. در عین حال این واقعیت را نیز درک کنیم که ایران همچنان قدرتمند است و با توانایی های قدرتمند رهبر ایران اداره می شود.»
همه اینها بازگوکننده آن است که نمی توان چندان به مذاکرات پیش رو که در ماه سپتامبر برگزار خواهد شد امیدوار بود. اما به رغم آن مذاکرات از سر گرفته خواهد شد چرا که امریکایی ها و هم پیمانانشان معتقد به ادامه آن هستند حتی اگر نتیجه ای در بر نداشته باشد و همچنان تحریم ها از سوی کشورهای اعمال کننده علیه ایران به قوت خود باقی بماند.
در این میان این پرسش مطرح است که آیا ریاست جمهوری روحانی کار را برای ایران برای رسیدن به توافقی با جامعه جهانی که بتواند به بحران شدید موجود بر سر پرونده هسته ای اش پایان دهد، فراهم خواهد کرد؟
در پاسخ به این سوال پژوهشگر امریکایی دیگری که از نزدیک با این موضوع درگیر است، می گوید: «روحانی روزی در سال 2003 به مدت دو سال مذاکره کننده هسته ای ایران بود، از آن زمان تا کنون هیچ گاه شاهد نرمشی مشابه نرمش در زمانی که وی پرونده هسته ای ایران را در اختیار داشت، نبودیم. روحانی امروز رئیس جمهوری پراگماتیک و واقع گرا است که می داند ایران می خواهد تحریم های بین المللی تحمیل شده بر آن را کاهش دهد تا بتواند اقتصادش را احیا کند، برای همین نیاز به مواضع اعتمادسازی دارد که بتواند در نهایت بر اساس آن به اهدافش برسد. البته به این نکته نیز باید اشاره کنیم تغییر در ریاست دولت به معنای این نیست که باب پایان دادن به بحران هسته ای ایران گشوده شده است. با این حال تصمیم گیر نهایی بر سر پرونده هسته ای همچنان رهبر ایران است و او نیز نسبت به نیات و مقاصد خارج به دیده تردید می نگرد. نظر او تغییر نکرده است و این بدان معنا است که او می تواند تصمیم بگیرد که پرونده هسته ای ایران بیش از این پیشرفت داشته باشد.»
حسن روحانی از کجا باید مذاکرات هسته ای را آغاز کند؟
بعد از پایان آخرین دور از مذاکرات، که پنجمین دور مذاکرات محسوب می شد و میان ایران با مجموعه 5+1 در ابتدای ماه مارس گذشته انجام شد و به شکل ناراحت کننده ای پایان یافت. پژوهشگر امریکایی دیگری در این زمینه پاسخ می دهد: «در آخرین مذاکرات که نزدیک به دو ماه پیش برگزار شد، پیشنهاد شد که تحریم های بین المللی تا اندازه ای در برابر برخی فعالیت های هسته ای ایران از جمله کاهش غنی سازی و دادن اجازه بیشتر به بازرسان برای بازدید از نیروگاه های هسته ای کاهش یابد. پیشنهاد داده شده نشان از کمی نرمش در مواضع 1+5 در برابر ایران بود، به گونه ای که پیشنهاد می داد که ایران می تواند به اندازه بسیاری کمی اورانیوم 20 درصدی برای استفاده در مصارف پزشگی در اختیار داشته باشد، همچنین از ایران خواسته شد غنی سازی در فوردو را متوقف کند، اما نخواست که این تاسیسات بسته شود. آن موقع پاسخ ایران از زبان سعید جلیلی، مذاکره کننده هسته ای توقف کامل تحریم ها در برابر توقف 20 درصدی غنی سازی بود. همه اینها بازگوکننده آن است که نمی توان چندان به مذاکرات پیش رو که در ماه سپتامبر برگزار خواهد شد امیدوار بود. اما به رغم آن مذاکرات از سر گرفته خواهد شد چرا که امریکایی ها و هم پیمانانشان معتقد به ادامه آن هستند حتی اگر نتیجه ای در بر نداشته باشد و همچنان تحریم ها از سوی کشورهای اعمال کننده علیه ایران به قوت خود باقی بماند. چرا که هر دو طرف ترجیح می دهند مذاکره کنند تا از رویارویی نظامی جلوگیری شود.
منبع: النهار
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه