تحلیل «هافینگتون پست»: چگونه سناتورهای دموکرات میتوانند جلوی طرح تحریم ایران را بگیرند؟
با وجود اینکه توافق هسته ای ایران و 1+5 وارد فاز جدیدی شده و طرفین بر سر زمان آغاز اجرایی کردن آن نیز به تفاهم رسیده اند، سنای آمریکا همچنان به تلاش خود برای تصویب تحریم های جدید علیه ایران تلاش می کند. روزنامه «هافینگتون پست» در مطلبی ضمن بررسی زوایای پنهان این طرح، ابعاد جدیدی از زمینه ها و پیامدهای این طرح تحریمی را آشکار کرده است.
به گزارش «تابناک»، روزنامه «هافینگتون پست» در مطلبی که درباره طرح سنا برای اعمال تحریم های جدید علیه ایران منتشر کرده، به نقش لابی صهیونیستی آمریکا (آیپک) در تلاش برای تصویب این طرح و به ویژه فضاسازی رسانه ای این لابی به نفع خود پرداخته است.
در مطلب این روزنامه آمده است:
شاید متوجه شده باشید که گاهی مشارکت کنندگان در یک مبارزه سیاسی، انرژی فراوانی را بر روی این موضوع سرمایه گذاری می کنند که رسانه ها، تعریف آن ها از معنای «پیروزی» در این مبارزه را بپذیرند.
اکنون نیز که «کمیته روابط عمومی اسرائیل در آمریکا» (آیپک) در حال لابی گری با سنای آمریکا برای جنگ با ایران است، همین امر مصداق دارد. آیپک خواستار آن است که با وجود مخالفت شدید دولت اوباما، طرح تحریم های جدید ایران در سنا به تصویب برسد. دولت آمریکا و ده تن از روسای دموکرات کمیته های سنا تأکید کرده اند که تصویب این طرح، ضمن ضربه زدن به فرایند دیپلماسی، آمریکا را به جنگی جدید در خاورمیانه خواهد کشاند.
در حال حاضر، طرح مذکور 58 حامی دارد که 42 تن از آن ها جمهوری خواه و 16 نفر دموکرات هستند. اما به اعتقاد «فاکس نیوز» (در تاریخ 27 دسامبر)، هدفی که آیپک قصد رسیدن به آن را دارد از این قرار است: «اکنون مجموماً 47 نفر از طرحی که رابرت منندز و مارک کِرک ارائه کردند، اعلام حمایت کرده اند. حامیان طرح امیدوارند که بتوانند با رساندن تعدادشان به 67 نفر، جلوی وتوی رئیس جمهور را بگیرند».
«رویترز» نیز تحلیل خود را از آنچه آیپک برای اعلام پیروزی به آن نیاز دارد، به این صورت بیان می کند: «با وجود اینکه طرح توانسته جلب حمایت کند، اما مشخص نیست که حامیان آن بتوانند اکثریت دو سوم لازم برای جلوگیری از وتوی رئیس جمهور را کسب کنند».
این گزارش ها رسانه ای، مسئله ای به وجود می آورند: در موقعیت کنونی، اهمیت کسب «اکثریت مصون از وتو» دقیقاً چیست؟ چه کسی و در کدام جلسه تصمیم گرفته که رسیدن به چنین اکثریتی، شرط لازم برای اعلام پیروزی آیپک است؟
درست است که دولت اوباما وعده داده که در صورت تصویب طرح در سنا، آن را وتو خواهد کرد؛ اما اگر سنا هرگز این طرح را تصویب نکند، نیازی به وتو نیز وجود نخواهد داشت. اگر سنا درباره این طرح اقدامی نکند (در صحن علنی مطرح نشود) هیچ گاه به تصویب نخواهد رسید. اما کسی که تصمیم می گیرد این طرح مطرح شود یا نه، آیپک نیست؛ بلکه «هری رِد»، رهبر اکثریت سنا چنین وظیفه ای را بر عهده دارد.
بنابراین، در گزارش های رسانه ای مذکور، یک پیش فرض پنهان وجود دارد: اگر آیپک بتواند 67 حامی را برای طرح جلب کند، خواهد توانست هری رد را به پذیرش خواسته های خود وادار کند. اما چرا آیپک باید «عدد جادویی» 67 را به عنوان شرط لازم برای وادار کردن هری رد در این راستا در نظر بگیرد؟
بر خلاف سنا، اوضاع در مجلس نمایندگان به نحو دیگری است. در مجلس نمایندگان که جمهوری خواهان اکثریت را در آن در اختیار دارند، هر طرحی برای ارائه در صحن علنی نیاز به حمایت «اکثریتِ اکثریت» دارد؛ یعنی حمایت اکثریت جمهوری خواهان.
در سنا، از مجموع 100 سناتور، 55 تای آن ها دموکرات هستند. بنابراین در این مجلس، اکثریتِ اکثریت عبارت از 28 سناتور خواهد بود. یقیناً برای هری رد بهتر آن است که قاعده مجلس نمایندگان را در این مورد در نظر بگیرد.
ضربه زدن به تلاش های دولت اوباما در عرصه دیپلماسی با ایران، معادل خارجی طرح خدمات درمانی اوباما (ObamaCare) است. فکر می کنید اگر 67 سناتور خواستار لغو طرح خدمات درمانی می شدند که 45 نفر از آن ها را جمهوری خواهان تشکیل می دادند، هری رد آن به رأی می گذاشت؟
فرض کنید که آیپک بتواند همه 45 سناتور جمهوری خواه سنا را به حمایت از طرح تحریم ایران متقاعد کند. در این صورت، برای رسیدن به عدد 67، تنها به 22 سناتور دموکرات نیاز خواهد بود. در این صورت، هرچند «اکثریت مصون از وتو» به دست آمده، اما تنها اقلیتی از دموکرات ها حامی طرح هستند.
بر این اساس، اگر قاعده «اکثریتِ اکثریت» به کار برده شد، دیگر بحث اکثریت مصون از وتو موضوعیتی نخواهد داشت. آنچه که مهم است، نه 67 سناتور، بلکه 28 دموکرات است. اگر در حال حاضر آیپک 58 سناتور را همراه خود دارد که 16 تن از آن ها دموکرات هستند، در این صورت چالش اصلی آن ها جذب 9 سناتور برای رسیدن به عدد 67 نیست، بلکه جذب 12 دموکرات برای رساندن آن ها به 28 نفر است. این کاری به مراتب سخت تر است، زیرا همراهی با این طرح برای دموکرات ها به منزله مخالفت با اوباما و همچنین روسای کمیته های سنا که هم حزبی خودشان هستند، خواهد بود.
به هر حال، اکنون 21 روز از زمان ارائه طرح از سوی منندز و کرک گذشته و آیپک نتوانسته بیش از 58 سناتور را با طرح مورد نظر خود همراه کند.
اهمیت این موضوع از آنجاست که کسانی که اعتقاد دارند مقاومت بیهوده است، احتمال کمتری دارد که واقعاً اقدام به مقاومت کنند. اگر طرح جنگ طلبانه آیپک در صحن سنا مطرح نشود، آیپک شکست خورده و دیپلماسی پیروز می شود. تعداد سناتورهایی که برای جلوگیری از مطرح شدن این طرح جنگ طلبانه در صحن سنا مورد نیاز است، همان تعدادی است که برای شکست دادن آیپک لازم است.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه