خانه امن اعضایOECD در آتش تورم می سوزند!
به گزارش بورس نیوز، بر اساس گزارش تازه اکونومیست، اگر تورم جهانی سالهای اخیر یک بیماری تلقی شود، بسیاری از کشورها توانستهاند آن را مهار کنند؛ اما اقتصادهای انگلیسیزبان همچون بریتانیا، آمریکا، کانادا و استرالیا همچنان درگیر «تورمی مزمن» هستند که نشانههایش از بازار کار تا بخش مسکن قابل مشاهده است.
میانگین تورم در کشورهای عضو OECD (بهجز ترکیه) که در سال ۲۰۲۲ به حدود ۱۱ درصد رسیده بود، اکنون در سطح ۲.۵ درصد قرار دارد؛ رقمی نزدیک به اهداف بانکهای مرکزی. با این حال، در بریتانیا نرخ تورم هسته در سهماهه دوم ۲۰۲۵ به ۴.۳ درصد رسید و بیش از سهچهارم کالاهای سبد مصرفی مردم افزایش قیمتی بالای ۲ درصد را تجربه کردهاند. در استرالیا نیز هزینه نیروی کار بهازای هر واحد تولید تقریباً ۵ درصد بیشتر از سال گذشته است. کانادا با وجود ضعف رشد اقتصادی، همچنان با فشارهای تورمی مشابه روبهروست.
وضعیت آمریکا، اما متفاوتتر است. در حالی که بسیاری از دولتهای انگلیسیزبان در دو سال اخیر سیاستهای مالی انقباضی در پیش گرفتهاند، واشنگتن همچنان با کسری بودجه بالا به اقتصاد پول تزریق میکند. علاوه بر این، تعرفههای تجاری باعث افزایش هزینه تولید و نگرانی از انتقال بار آن به مصرفکنندگان شده است. همین موضوع انتظارات تورمی را بالا برده؛ بهطوری که آمریکاییها بیش از هر کشور دیگری انتظار دارند قیمتها در سال آینده ۵.۵ درصد افزایش یابد.
اکونومیست دلیل اصلی تداوم تورم در این کشورها را افزایش کسری بودجه در فاصله ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ و همچنین موج مهاجرتهای گسترده میداند؛ عواملی که هم تقاضای داخلی را تحریک کردند و هم فشار مضاعفی بر بازار مسکن و خدمات عمومی وارد آوردند.
با این حال، شدت «ریشهدواندن تورم» نسبت به سال گذشته کاهش یافته و بانکهای مرکزی امیدوارند با سیاستهای سختگیرانهتر، این روند را کنترل کنند. اما در مورد آمریکا، کارشناسان هشدار میدهند که ادامه سیاستهای مالی انبساطی میتواند بیماری مزمن تورم را بار دیگر شعلهور سازد.
سکه 4 میلیون بود. میتونستم حدود 50 تا سکه بخرم.
امروز میشد 10 میلیارد!!!
در حالیکه هنوز در حسرت دویست میلیون خودمم!
حتی کمتر از قیمت یک سکه.
از 50 سکه 49 سکه رو اقتصاد ایران از بنده دزدید!
هی گفتیم اشکال نداره درست میشه. اما نشد! کشور به جنگ کشیده شد و حالا دیگه هیچ امیدی هم نیس. واقعا ما سهامدارا رو غارت کردن ماها خیلی وقت پیش کشته شدیم.
الان دیگه برامون مهم نیس میخوان حمله کنن نکنن.
یکبار قراره بمیریم نه صدبار.
چه در جنگ کشته شیم چه در فقر و فلاکت.
آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب.
اما امیدوارم ببینم روزی رو که مسببین و بانیان دزدیده شدن سرمایه های ملت هم به خاک سیاه نشسته باشن.
سرمایه هایی که پایشان جوانی داده شده بود.