درخواست عجیب یك وزیر از خبرنگار صداوسیما / روحانی نژاد
چندی پیش ، بسی محترم وزیری ازمن خواست برنامه ای را كه مجموعه تحت فرمانش اجرا می كند به شكل نوین ! گزارش كنم ، پرسیدم جناب وزیر چگونه ؟ گفت شما خیلی خشك و جدی همه گزارش ها را یكسان مخابره می كنی .(البته راست می گوید ) اما من دوست دارم این برنامه را با هیجان ، لبخند و شور ونشاط خاصی گزارش كنی ! عرض كردم انشاا.. منظورتان این نیست كه كمری بچرخانم ، تنه ای بلرزانم ، دستی بیفشانم و پایی بلغزانم كه با توجه به نوع فعالیت و سابقه بیست ساله بنده ،ارزان قیمت است !
جناب وزیر فرمود :نه منظورم این است كه خیلی جدی نباش با لبخند و حالت صمیمانه این مكان را معرفی و گزارش كن. جناب وزیر در رهنمود خود با نشان دادن یك ستون گفت: مثلا از پشت این ستون با هیجان بیرون بیا و بگو سلام بیننده عزیز !می دونین من كجام ؟!، با من همراه بشید ،،آن وقت با موزیكی تند، جلوه های تصویری این مكان را نشان بده تا مردم احساس كنند یك جای خیلی زیبا، دیدنی و با نشاطی است!
(خدا رحم كرد ستونش نازك بود)!.فكر كردم كه راست می گوید، چند وقتی است تحولاتی دراین زمینه رخ داده وبنده جا مانده ام ،خاطرم هست ،بیست سال پیش كه كارم را در صداوسیما شروع كردم كلاس های آموزشی ضمن خدمت می رفتیم و استادان آن زمان كه هركدامشان در این عرصه "یلی" بودند همواره تاكید داشتند كه خبرنگار باید جدی و با وقار باشد البته نه به این معنی كه خشن و عصا قورت داده ظاهر شود بلكه در سخن گفتن رعایت متانت كند و در لباس پوشیدن منضبط و مبادی آداب رسمی باشد ، نمونه هایی را هم مثال می زدند كه هنوز هم مورد احترامند. آن زمان بخشی از دوره آموزشی ما در مجتمع " زیبا كنار" ، نزدیك رشت برگزار می شد ، وقتی كه تست صدا و تصویر می دادیم ،استاد از ما می خواست رو به دریا بایستیم و ده بار از عمق حلق و انتهای ریه عدد" 10 "را هوار بزنیم تا تشخیص دهد تارهای صوتی چه وضعی دارند و آیا به درد این كار می خوریم یا نه ؟
استاد دیگری طرز چرخاندن فك و دهان آموزش می داد تا هنگام گفتن واژه ها "لغوه" نگریم و بتوانیم درست تلفظ و بدون نمایان شدن تاثیر محتوای خبر درچهره و قیافه، بی طرفی را حفظ كنیم ، استاد دیگری داشتیم كه اداب معاشرت و لباس پوشیدن می آموخت تا اصطلاحا آدم های " جلفی " بحساب نیاییم .. خلاصه این همه كار می شد تا خبرنگار وگوینده جلو دوربین آنگونه باشند كه مردم بپذیرند، اما امروز درچارچوب تحول مورد نظر بزرگوارانی مثل همین جناب وزیر ، اگر هنگام گزارش دادن ویا خبر خواندن ، پیراهن خبرنگار و گوینده زرد گل منگولی و شلوار مخمل قرمز باشد هارمونی اش بیشتر ، بدون كت و با آستین های ورمالیده ،مردمی تر و با "تنبان " اصیل و خودمانی تر است ، ایضا كمی "فوكول" هم پیشانی را تزیین كند مجذوب جوانان خواهد بود .
چنانچه كج نشسته ، دست و بالك زده ، كمی ابرو چرخانده ،لبی نازك كرده (پناه برخدا) با صدایی ملایم ، واژه ها " نیمه جویده" ادا كنی بسیار صمیمانه تر جلوه می كند و مخاطبان بیشتری را میخكوب می سازد و لو اینكه خدا ی نكرده بلا دور ،خبر عزا و یا حتی افشای یك دزدی و تخلف اداری باشد ..
مثلا وقتی می خواهی كشته شدن عده ای از مردم را در حادثه طبیعی گزارش كنی حتما با ید جذاب واینگونه شروع شود كه " آخی ،حیف شون ، این بدن های ناز یه روز نماد عشق و عشوه و طرب بودن!! اما دست خشن و بیرحم طبیعت ازراه رسید و همه شونو پرپر كرد!! واگر جنایت صهیونیست ها در صبرا و شاتیلا را هم بخواهی گزارش كنی اینگونه شیك تر است :"الهی له شن این امریكا و اسرائیل ، خاك بر سرا عاطفه كه هیچ ، از خودشون خواهر ، مادر هم ندارن !! اینجاست كه مخاطبان خواهند گفت : به به ! عجب نوآوری شد آقا جان ، !!
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه