ویژگیهای مشترك كشورهای عربی درگیر قیام مردمی

آینده نیوز، سالیان درازی است كه اكثر كشورهای عربی چه با اسم جمهوری و چه با اسم پادشاهی با حكومت های استبدادی و خشن اداره می شوند و بیشتر آنها وابسته و یا تأمین كنندة منافع بیگانگان هستند.

ویژگی مشترك این حكومت ها این است كه وقتی فردی در رأس دولت قرار می گیرد، دیگر حاضر به ترك قدرت و كنار رفتن از حاكمیت نیست و خود را بهترین تأمین كننده خواسته های مردم و منافع ملی كشور می داند. در بعضی از این كشورها انتخابات نیز برگزار می شود، ولی همیشه افراد در رأس قدرت، برنده نتیجه انتخابات هستند. با برپایی این گونه انتخابات، افرادی مانند صدام حسین، بن علی و حسنی مبارك با رأیی بالاتر از 80 درصد برنده انتخابات می شوند و خود را روسای جمهور قانونی می دانند.

در این كشورها هر نوع مخالفت با رئیس حكومت و یا مخالفت با سیاست های حاكم بر كشور براندازی تلقی شده و اصولا حق مخالفت با دولت عملا به رسمیت شناخته نمی شود. رادیو و تلویزیون در اختیار جریان حاكم است و آحاد مردم در آن سهمی ندارند. آزادی مطبوعات و احزاب یك رویاست و آزادی بیان در تعریف و تمجید از حكومت و سیاست های آن در حد اعلا به چشم می خورد.

وجود زندانیان سیاسی و بی حرمتی به خانواده های آنها یك پدیده عادی در این كشورهاست.آزادی های مذهبی با قرائت دولت خواسته، وجود دارد و دین و مذهبی كه مردم رابه مخالفت با ظلم و جور فرابخواند، ممنوع است. خطبا و مبلغین مذهبی چنانچه به آنچه بر مردم می رود كاری نداشته باشند و در هر منبر و محراب به سلطان مسلمین و فخامة الرئیس دعا كنند، می توانند به فعالیت بپردازند و الا باید به كنج خانه ها یامدارس پناه ببرند.

مهمترین مشكل این حكومت ها وجود دانشجویان، دانشگاه ها، مدارسو مراكز علمی است. آنها در حرف به آزاداندیشی خیلی بها می دهند تا جایی كه از آن تثبیت موقعیت حاكمان به ثمر برسد. نهادهای امنیتی و انتظامی بیشترین قدرت را در جامعه دارند و تكیه حكومت بر شیوه های پلیسی جهت كنترل مردم است.

هیچ سازوكاری برای كنار گذاشتن قانونی افراد در رأس حكومت وجود ندارد و تنها مرگ و یا كودتا و یا حركت های گسترده مردمی می تواند به عمر آنها پایان دهد. این روسا به حكومت های 20 ساله و 30 ساله هم قانع نیستند و تمایل دارند تا آخر عمر در رأس كشور خدمتگزار مردم باشند. آنها خود را بهتر از هركس دیگر شایسته حكومت می دانند و به قرآن كه در آیه 106 سوره مباركه بقره می فرماید: "ماننسخ من آیه او ننسها نأت بخیر او مثلها" اعتقادی ندارند.

اما خواسته مشترك مردم در این كشورها از جمله مصر، تونس، یمن، اردن و.......چیست؟

اگر به شعارهای مردم چه آنان كه با ندای الله اكبر به خیابانها آمدند و چه آنها كه با مرگ بر دیكتاتور به تظاهرات پرداختند بنگریم، چند خواسته بیشتر نیست كه اهم آنها عبارتند از: كنار رفتن حكومت های فاسد مادام العمر، برگزاری انتخابات آزاد به گونه ای كه مردم بتوانند با خواست خود افرادی را به حكومت بنشانند و هرگاهآنها را نپسندیدند، از كار بركنار كنند، آزادی دین و انجام آزادانه مناسك مذهبی، آزادی بیان، مطبوعات و رسانه ها، حكومت قانون به جای حكومت افراد، وجود دولت كارآمد، اهتمام دولت به خدمتگزاری و از بین بردن بیكاری و گرانی، آزادی استفاده از فناوری های نوین مانند اینترنت و پایگاه های اطلاع رسانی، پاسخگو بودن دولت در برابر مردم و نمایندگان مجلس، عدم وابسته بودن حكومت به قدرت های بیگانه و.....

آیا این ها چیز بدی است؟

در ایران نیز كه نهضت اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) به ثمر رسید، انقلابیون با سرنگونی نظام شاهنشاهی به دنبال برپایی نظامی برخاسته از دل و آرای مردم بودند، به گونه ای كه ساختار حكومتی كشور با دین و فرهنگ و خواسته های مردم هماهنگ باشد. مردم ایران در جریان نهضت اسلامی سال 1357 ، شعارهای استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی را فریاد می زدند كه به مفهوم استقلال در تصمیم گیری های دولتی و استقلال از قدرت های بیگانه، آزادی از استبداد و دیكتاتوری و برپایی نظامی اسلامی متكی بر آرای مردم بود و این همان چیزی است كه امروز جهان عرب و دنیای اسلام به دنبال آن است.

حضور مردم كشورهای مصر، تونس و یمن در خیابانهای این كشورها، تحول عظیمی است كه اگر به خوبی دنبال شود و به ثمر برسد می تواند دنیای جدیدی را در خاورمیانه رقم بزند و در چنین شرایطی است كه مردم فلسطین هم می توانند انتظار داشته باشند با انتفاضه جدیدی خود را از زیر سلطه اسرائیل نجات دهند.