آن 15 ميليون حق تقدم را چه كسي خريد؟
ديروز يكشنبه حق تقدم هاي استفاده نشده توسعه صنايع بهشهر معامله شد. مشخص بود كه قيمت سهم اين روزها به عمد پايين آورده شد تا 67 ميليون حق تقدم به قيمت ارزان به عدهاي خاص برسد. زمينه هم كه كاملاً مهيا است براي انجام اين كار؛ چرا كه فقط يك كارگزار عرضهكننده است و هر كس او بخواهد حق تقدم هاي استفاده نشده را ميخرد.
قيمت 74 تومان يك قيمت رويايي بود براي آنهايي كه قرار بود بخرند. قيمت 74 تومان با 5 ميليون معامله اوليه (باطناً دو طرفه) ثبت ميشود تا قيمت به اين سادگيها تغيير نكند. بعدش هم 10 ميليون ديگر نوش جان خريداران ميشود. عرضه كننده هم كه فقط يكي است.
تعجب در اين است كه چرا اين قيمت خورد و چرا حداقل 741 ريال كسي دستور خريد نميگذارد. يك دستور 1000 تايي در 799 ريال وارد ميشود و 50 ميليون صف پشت سر آن. عجب!!! اينطور بود و ما نميدانستيم؟ اينقدر تقاضا وجود داشت؟؟ جالب آنكه 799 ريال حتي يك عدد هم كارگزار عرضه كننده نفروخت. واقعاً چرا؟؟ ظاهرا نورچشمی ها سر صف نبودند و يا قرار نبود قيمت پاياني تغيير كند.
يك سؤال از ناظر معاملات: آن 15 ميليون را چه كساني خريدند؟
يك سؤال ديگر از آقاي صحرايي و
سازمان بورس: چرا حق تقدمهاي استفاده نشده به صورت يك نماد معامله عمده و به صورت
حراج و در بازار آزاد معامله نميشود تا هم قيمت بهتري بخورد و هم حق كساني كه پول
نداشتهاند از حق تقدمشان استفاده نكنند ضايع نشود؟ اين رويهاي كه چندي است حاكم
شده است به نفع كيست؟
حق تقدم فولاد هم داستاني مشابه است كه در همين ساعات معاملات شاهد آن هستيم.
يك سهامدار جز
