چرا امارات از ایران می ترسد ؟
این شرایط زمینه را برای متزلزل بودن قدرت ملی فراهم آورده است که برای جبران آن، دولت امارات به برخی شیوه ها دست زده است. این دولت برای جبران ضعف ناشی از فقدان "منابع قدرت" پیمان های سیاسی و اقتصادی مهمی با قدرت های فرامنطقه ای از جمله ایالات متحده امریکا منعقد کرده است تا جایی که آثار این پیمان ها امارات را به یک کشور وابسته تقلیل داده است.
اما این همه آن چیزی نبود که بتواند امارات را در برابر اختلافات شدید درونی بیمه کند. این کشور قبل از هر چیز به نوعی از اتحاد در برابر دیگری و دشمنی مشترک که هرآن ممکن است باعث نابودی آن شود، نیاز داشت.
بر این اساس بود که غیریت سازی هویتی دولت امارات در برابر یک کشور قدرتمند و پهناور در شمال خلیج فارس شکل گرفت. در این شکل از گفتمان سازی، ایران یک "دگر" سیاسی و هویتی تعریف شد که نه تنها در صدد تسخیر نظامی و سیاسی این کشور است بلکه چنین مطامعی را در برابر سایر کشورهای عربی نیز در سر می پروراند. این فرآیند غیریت سازی در حالی شکل می گرفت که ایرانی ها در پی چنین رویاهایی نبودند. اما آن چه واقعیت داشت شکل گیری چنین تصوری در ذهن نخبگان عرب به ویژه نخبگان امارات بود. به این ترتیب اماراتی ها می توانستند با بزرگنمایی دشمنی از بیرون در مواقع ضروری وحدت داخلی مورد نیاز را در میان شیخ نشین ها تضمین نمایند.
هنگامی که دیک چینی در سال 2004 بیان داشت، ایرانی ها در صدد احیای امپراتوری باستانی خود از طریق تسخیر کشورهای نفت خیز جنوب خلیج فارس هستند ، بسیاری از ایرانی ها شگفت زده شدند زیرا چنین رویایی نه در خاطره جمعی ایرانی ها ما به ازا دارد و نه چنین روحیه یا علاقه ای در میان این ملت موجود است. اما با نگاهی به هویت سازی و برنامه ریزی های هویتی دولت امارات می توان پی برد که تصورات نادرست دیک چینی چگونه شکل گرفت. رمان "سقوط 79 " که در اواسط دهه هفتاد میلادی منتشر شد نیز در صدد القای چنین تفکری بود. در این رمان امریکا کشورهای عربی را در چند قدمی یک فاجعه بزرگ نجات می دهد و هواپیماهای امریکایی با بمباران نیروگاه اتمی بوشهر جهان را از دست کشوری بلند پرواز نجات می دهند!
نویسنده یهودی این رمان چندین بار در کتاب اشاره دارد که ایرانی ها سعی دارند امپراتوری پارس را احیا کنند و در صدد تسخیر حوزه های نفت خیز عربی هستند یعنی همان تصور نا به جایی که نویسندگان و روزنامه نگاران امارات،قطر،کویت عربستان و... دوست دارند آن را بشوند و در خصوص آن صحبت کنند تا به این ترتیب ایده های قدیمی پان عربیسم را تقویت یا بازتولید نمایند. تلاش های ایران برای دست یابی به انرژی صلح آمیز هسته ای این توهم را در کشورهای عربی دامن می زدند که ایران برای دست یابی و تسخیر این کشورها در حال مسلح شدن است و استقلال آن ها رو به خطر است.
به این ترتیب امارات پروژه ایران هراسی و شیعه هراسی را از در درون برای حفظ وحدت و همگرایی شیوخ پیش می برد و از طرف دیگر با دادن پایگاه های نظامی به نیروهای خارجی برای مقابله با دشمن تعریف شده، وابستگی خود را افزایش می دهد که در بلند مدت موجب محو حیثیت و آبروی بین المللی خود خواهد شد.
در پایان باید گفت که امارات و دولت های حاشیه خلیج فارس دروغ و توهمی را که خود آن را تولید کرده بودند باور کرده و برای حفظ استقلال و حاکمیت خود در برابر "دگری" به نام ایران به سوی دولتی پناه بردند که از این وضعیت نهایت بهره را برده و استقلال این کشورها را از میان برداشته و با ایجاد پایگاه های نظامی متعدد و نفوذ در ارکان دولت های عربی آن ها را تبدیل به ابزار فشار خود نموده است.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه