مرسی یک "نابلد سیاسی" ، "مامور غربی" یا "آخوند سلفی"؟
الف) نابلد سیاسی:
رییس جمهور جدید مصر، در سفر به تهران از اساس با قواعد دیپلماتیک ناآشنا و ناسازگار بود ، رفتار وی بیش از آنکه مشابه یک «رییس جمهور» باشد ، نه حتی شبیه یک «دیپلمات» که به سکنات یک تازه وارد سیاسی نزدیک بود. وقتي مرسي خودش را شريك استراتژيك ايران معرفي ميكند، چگونه در مسئله ای چون سوریه اختلافی بنیادین با ایران دارد؟
به گزارش سرویس بین الملل انتخاب ؛ نخست باید او را درباره مفاهیمی چون «متحد استراتژیک» توجیه کرد و سپس اطلاعات او در خصوص سوريه را تكميل كرد و منابعش را تصحیح. گرچه او عقلاً هم شاید نتواند موضعی شبیه ایران در مورد سوریه اتخاد کند ، چرا که او در «ظاهر» با اتفاقاتی شبیه وقایع سوریه به قدرت رسیده و همان پروپاگاندای رسانه ای که حامی انقلاب در مصر بود ، اینک بر طبل «برکناری بشار» می کوبد. و این نکته نیز مشخص است که پروپاگاندای رسانه ای، منافعش در «انقلاب در سوریه» با «تغییر در مصر» قابل قیاس نیست، این را باید به جناب مرسی فهماند!
پس می توان «نابلدی سیاسی» و «تازه کاری» وی در دادن چنین «گاف» بزرگی موثر دانست.
ب) ماموریت غربی
برخی نظریات تندروانه در مورد مرسی نیز حکایت از آن دارد که هدف وی از سفر به تهران، تنها تخریب روند رو به رشد اجلاس تهران بود که علی الظاهر اتفاق افتاد و «گرمای نزدیکی مواضع» ناگه به فاصله ای نجومی بدل شد. مرسی پیش از سفر به تهران ، خواسته های آمریکا را نیز شنبده بود (چندان که خبرش منتشر شد و حتی پس از سفر مرسی، ابراز رضایت آمریکا نیز دلیلی بر این مدعاست). او به تهران آمد تا ماموریتی غربی را به اجرا گذارد و با موضع متفاوت خود ، به خیال خود ضربه ای مهلک به این نشست بزند.
اظهارات وی در مورد سوریه نشان داده که مرسي به عنوان رييسجمهور مصر به كمكهاي مالي قطر و امارات نياز دارد و نميخواهد رابطه با ايران را اصلاح كند و اين كمك مالي را با سركوبگر ناميدن بشار اسد و فرستادن سيگنال مثبتي به عربستان و قطر دريافت كند اما همه در كنفرانس با سوريه موافق بودند.
ج) آخوند سلفی
نوع سخنرانی وی در اجلاس تهران و گریز پی در پی او به مسائل مختلف، بیش از آنکه به یک «رییس جمهور» شبیه باشد ، به یک آخوند و خطیب سلفی نزدیک بود. این سخن نه فقط به دلیل کلمات نخست وی (که سلام فرستاد بر خلفای راشدی) که به خاطر نوع سخنوری وی ذکر شده که شباهت عجیبی به «خطبای سلفی» داشت.
البته ممکن است او برای به کار بردن چنین لحن و ادبیات و واژگانی ، به دنبال استفاده تبلیغاتی در داخل مصر باشد ، چرا که بیان چنین عباراتی آنهم در کشور شیعی و مقابل سران و نمایندگان کشورهایی که آشنایی به عقاید او ندارد ، بیشتر به تلاش او برای «مصارف داخلی» و «حمایت درون حزبی» می ماند.
البته اصل سفر وی به تهران ، از ابعاد دیگری می تواند حائز اهميت باشد و زمينه را براي ارتباط ايران و مصر مهیا کند ، ضمن آنکه اظهارات وی در مورد اسرائیل و مفاهيمي چون حقوق بشر، دموكراسي و مقابله با تحريمها و مردم فلسطين ، نکته ایست ببسیار با اهمیت که نمی توان از کنار آن به آسانی عبور کرد.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه