حرف آخر ـ سفر آخر
اما واکنش مقامات آمریکائی به این پیشنهاد جالبتر بود. سکوت محض! یعنی هیچکدام از مقامات آمریکایی نه تنها از این پیشنهاد استقبال نکردند، بلکه واکنشی نیز از خود نشان ندادند. تنها عکس العمل آنها این بود که بلافاصله سازمان تروریستی منافقین را از لیست سازمانهای تروریستی حذف کردند!
اما اجازه بفرمائید که نیم نگاهی به علل و عوامل طرح چنین پیشنهادی از سوی رئیس جمهور ـ آنهم در خاک آمریکاـ بیاندازیم. براستی آقای احمدی نژاد با چه تحلیلی چنین پیشنهادی را در این مقطع زمانی مطرح کردند؟ آیا به این تحلیل رسیده بودند که آمریکائی ها بلافاصله پاسخ مثبت خواهند داد و گشایشی در روابط خارجی کشور و مسائل هسته ای بوجود می آید؟ آیا ایشان می خواستند به نوعی بر انتخابات آمریکا تأثیر گذاری کنند؟ آیا قصد این بود که سیاست خارجی کشور از حالت انفعالی به تهاجمی تغییر موضوع دهد و توپ در زمین غربی ها بیفتد؟
مقصود آقای احمدی نژاد و مشاوران ارشد ایشان هرچه بوده است، بنظر می رسد که تیم ارشد ریاست جمهوری چند نکته را بخوبی می دانسته اند و می دانستند که آمریکائی ها نیز این نکات را می دانند:
الف: تصمیم گیری اصلی در خصوص موضوعات کلان سیاست خارجی ـ بالاخص رابطه با امریکا و مسائل هسته ای- بعهده رهبری است و رؤسای جمهور فقط مجریان این سیاست ها هستند. لذا در حالیکه سیاست رهبری در این دو مورد کاملاً شفاف و آشکار است، هیچ رئیس جمهوری نمی تواند در این وادی قدم نهد. پس چرا چنین پیشنهادی از سوی رئیس جمهور مطرح شد در حالیکه ایشان می دانست که امریکا نیز به این موضوع واقف است.
ب: رئیس جمهور ما باید بخوبی می دانست که بفاصله کمتر از دو ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری امریکا و در فضای کنونی، هیچگاه رئیس جمهوری فعلی نمی تواند چنین تصمیم مهمی را اتخاذ کند. لذا بطور طبیعی می باید تا پس از انتخابات آنها، برای ارائه چنین پیشنهادی صبر کرد. پس چرا پیشنهاد مذاکره مستقیم با امریکا داده شد؟
ج: رئیس جمهور طبعاً می دانست که در زمان تحریم های گسترده اقتصادی غرب علیه ایران، هر گونه پیشنهادی از این قبیل و بدون مقدمه و زمینه سازی های پنهانی، نشانه ضعف ایران و تأثیر گذاری تحریم ها تلقی می شود. پس چرا چنین درخواستی از سوی رئیس دولت ایران مطرح گردید؟
پاسخ به این سؤالات، دست یابی به رمز این پیشنهاد ناگهانی آقای احمدی نژاد را کمی مشکل می کند. آقای احمدی نژاد فرد بسیار باهوشی است و حتماً با اطلاع از نکات فوق چنین پیشنهادی را مطرح کرده است. پس بطور طبیعی بنظر می رسد که پیشنهاد رئیس جمهور با هدف گشایش روابط ایران و امریکا و یا تهاجمی کردن سیاست خارجی ما نبوده است بلکه شاید این پیشنهاد، بیشتر برای اثر گذاری بر روی مردم ایران مطرح شده تا آمریکائی ها! یعنی اصطلاحاً مصرف داخلی داشته تا خارجی!
اگر نابسامانی ها و بعضاً سوء مدیریت های اقتصادی داخلی و افزایش تورم و نقدینگی و رشد بیکاری را با این پیشنهاد پیوند بزنیم، شاید بتوان در ذهن مردم ایران چنین القاء کرد که ریشه تمامی این مشکلات در عدم رابطه با امریکا نهفته است و برای رهائی از این معضلات، چاره ای جز پذیرفتن این رابطه وجود ندارد. البته برای اولین بار است که امیدوارم این تحلیل حقیر درست نباشد و سخت به بیراهه رفته باشم
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه