عدم هماهنگی مانع اصلی در خصوصی سازی ورزش
دیدگاه کلی شما نسبت به مساله خصوصی سازی چیست؟
خصوصی سازی در حوزه ورزش امر اجتناب ناپذیریست که هم یافته های علمی بین المللی آن را تایید می کنند و هم مورد تاکید برنامه های توسعه، قانون گذاری ها و سیاست های مسئولان ماست. خصوصی سازی یک امر حتمی و بدیهی است که در عرصه بین المللی هم به صورت موفقیت آمیزی تحقق یافته و ورزش ما هم باید به حرکت خود در این راستا شتاب بیشتری بدهد. از این منظر خصوصی سازی ورزش موضوعی است که در سال های اخیر به عنوان یک باید و ضرورت مدنظر قرار گرفته و تلاش هایی هم در همین راستا انجام شده است. هرچند که هنوز موثر نبودهاند.
چه موانعی بر سر خصوصی سازی وجود دارد که موجب شده به گفته شما این اقدامات موفق نباشند؟
اولین مانع به نظر من عدم تدوین برنامه جامع خصوصی سازی است و اصلاً ضرورت اصلی و راه حل اصلی برای این که ما خصوصی سازی را به صورت عمیق و درست اجرا کنیم تدوین این برنامه است. در این برنامه باید همه شرایط قانونی و نظارتی و حمایتی برای بخش خصوصی فراهم شوند تا این بخش با یک نگاه درست و منطقی وارد حوزه ورزش و سرمایه گذاری منطقی در این حوزه شود. عدم هماهنگی کامل بین بخش هایی که به برنامه ریزی در حوزه ورزش می پردازند و بخش قانونگذار کشور یعنی مجلس، باعث شده هنوز قانون کاملی برای خصوصی سازی نداشته باشیم. فعالیت ها متمرکز نیست و همه فعالیت ها و مطالعات در این حوزه هم جهت و هم افزا و دارای یک برآیند نبودند. مطالعات و بررسی های دانشگاهی در حوزه ورزش، باشگاه ها یا فدراسیون ها انجام گرفته، ولی هنوز زمینه و بستری برای هم افزایی به وجود نیاورده است. چون با هم در هماهنگی و هم اندیشی کامل نبوده اند. کارها به صورت مقطعی انجام شده و هر اقدامی که تا حالا صورت گرفته در حد حرف و مباحث نظری باقی مانده و به یک برنامه کاربردی بدل نشده است. شاید اراده های جدی وجود ندارد و این ضرورت ها برای بخش هایی از ورزش ما جا نیافتاده و همین باعث شده ما همچنان دولتی گرایی را به عنوان محور اصلی فعالیت های خودمان قلمداد کنیم و با توجه به این که بودجه های دولتی در حال کاهش است، این بی توجهی از پیشرفت ورزش ما جلوگیری کرده و ما را با یک چالش جدی مواجه می کند.
خصوصی سازی ورزش چه روند و چه مقدماتی دارد؟ البته شما در صحبت های خود اشاراتی به این موضوع داشتید، اما لطفاً به صورت کامل تر به این پرسش پاسخ دهید.
یکی از اصلی ترین مقدمات طرح مباحث نظری و هم اندیشی هست، که همایش خصوصی سازی و سرمایه گذاری در ورزش در همین راستاست و می تواند یک گام اساسی در طرح مساله با صاحب نظران و صاحبان اندیشه باشد. گام بعدی اراده جدی بخش های عملیاتی ورزش، یعنی فدراسیون ها، باشگاه ها و دست اندرکاران برنامه ریزی ورزش کشور است. به این صورت که با تعامل کامل در مورد دیدگاه های نظری که در چنین همایش هایی مطرح می شود آن را به یک برنامه جامع تبدیل کنند. برنامه ای که به مجلس پیشنهاد شود و مجلس در اسرع وقت آن را و قوانین نظارتی و حمایتی لازم را به تصویب برساند و به عنوان یک قانون لازم الاجرا به همه نهادها ابلاغ کند. این نهادها هم همه توانشان را برای اجرای این برنامه به کار بگیرند. این مرحله شامل همراهی همه بخش های ذیربط و میانداری مدیران ورزشی است و می تواند ضمانتی بر اجرای بهتر این قانون باشد.
شما هم مدیریت باشگاه دولتی را به عهده داشتید و هم مدیریت باشگاه خصوصی تفاوت مدیریت دولتی و خصوصی در چیست؟
در باشگاه های خصوصی شما به عنوان مدیر انعطاف پذیری و قدرت برنامه ریزی بهتر در شرایط مختلف را دارید و از پیچ و خم های اداری دورتر هستید. نگرش های اقتصادی بیشتر موضوعیت دارند و دقیق تر هستند. با این که در مدیریت باشگاه خصوصی قوانین دست و پاگیری هست که ممکن است از بیرون به شما تحمیل شود، اما در برنامه ریزی، در سازماندهی و در اجرا میدان عمل و سرعت حرکت بیشتری دارید.
اما در بخش دولتی به خاطر رویه های اداری و دخالت حوزه های مختلف دولتی در امور، معمولاً قدرت تصمیم گیری و سرعت عمل چندانی وجود ندارد، چون در واقع تابع سیاست های بخش ها و نهادهای مختلف دولتی هستید. اما مدیریت بخش دولتی نکته مثبتی هم دارد و آن این که شما از بودجه باثبات تری برخوردار هستید.
