گاردین: غرب انتظار دارد ایران بگوید پشیمانم!
«محور شرارت»، «دولت سرکش» و اصطلاحات دیگری از این دست، مفاهیمی است که از دیرباز ایالات متحده برای نام بردن از کشورهای مخالف خود از آن ها استفاده کرده است. اما روزنامه «گاردین» با انتشار تحلیلی به بازنگری در این مفاهیم پرداخته و استدلال کرده که خود ایالات متحده بیش از دیگران واجد ویژگی های این چنینی است.
به گزارش «تابناک»، روزنامه انگلیسی «گاردین» به تازگی با انتشار مطلبی تحلیلی، به نقد مفهوم «دولت سرکش» در ادبیات سیاسی آمریکا پرداخته است. تحلیلگر این روزنامه با مقایسه مسائل هسته ای ایران و کره شمالی، نحوه رفتار آمریکا در قبال ایران را مصداق اقدامات یک دولت سرکش دانسته است.
«جاناتان استیل»، تحلیلگر این روزنامه اشاره می کند که ایران و کره شمالی، هر دو تحت تحریم های خارجی هستند و زمانی که از انجام رفتار دلخواه آمریکا سر باز می زنند، به «انزوا» محکوم شده و به حاشیه رانده می شوند تا ضمن پشیمانی از رفتار خود، رویه خود را تغییر دهند. در غیر این صورت، غرب اقدام به اعمال مجازات علیه آن ها خواهد کرد.
استیل در ادامه می نویسد:
این رویه ای عجیب در اداره روابط بین المللی است که ادامه آن، ما را به خطر خواهد انداخت. این رویه سرشار از ظاهرسازی است و تنها یکی از دلایل تصدیق این مدعا آن است که دولت هایی که خود صدها سلاح هسته ای دارند، به تهدید دولت هایی می پردازند که تنها چند سلاح هسته ای دارند و یا اصلاً ندارند.
اما عمق دورویی و ظاهرسازی بیش از این هاست. وقتی بحث کره شمالی مطرح می شود، پذیرفتنی نیست که این کشور آمریکا را تهدید به حمله هسته ای کند (تهدیدی که اصولاً توخالی است؛ زیرا این کشور هیچ سیستمی برای رساندن موشک هایش به آمریکا ندارد). پس چرا زمانی که آمریکا ایران را تهدید می کند در صورت عدم توقف برنامه هسته ایش، مورد حمله واقع خواهد شد، مشکلی به وجود نمی آید؟
در واقع، هم کره شمالی و هم آمریکا با احساس ناامیدی از گفت و گو، مایل به توسل به زور هستند. اقدام هر دوی آن ها نیز بر خلاف حقوق بین الملل خواهد بود. باید اشاره کرد که تحت هیچ شرایطی این امکان وجود ندارد که شورای امنیت سازمان ملل به آمریکا یا رژیم اسرائیل مجوز حمله به ایران را بدهد. حتی اگر ایران از رویه همیشگی خود مبنی بر غیرشرعی بودن سلاح هسته ای هم دست بردارد و به ساخت آن اقدام کند، باز هم احتمال صدور پنین مجوزی وجود ندارد. پس چرا آمریکا به تهدیدات غیرقانونی خود ادامه می دهد؟
دلیل بنیادین اغلب تنش های بین المللی، عدم تمایل دولت های قدرتمند به پذیرش این موضوع است که ما در جهانی چندقطبی زندگی می کنیم. ایده «هژمونی» که اغلب در عمل به صورت «رهبری» نمود پیدا می کند، قابل قبول نیست.
در دوره پسااستعماری، مراکز متعدد اقتدار، نفوذ بین المللی و قدرت نرم وجود دارد و زمانی که دولت های جدید یا قدیمی، به طور فردی یا جمعی، این میزان شجاعت و توانایی را داشته باشند که تمایل یک دولت دیگر به ابر قدرت شدن را به چالش بکشند، ما باید خوشحال هم باشیم.
بیایید اندکی فراتر برویم و تصور موهوم وجود یک «جامعه بین المللی» را نیز – دستکم در تعریف غربی آن که شامل ایالات متحده و دوستانش است – کنار بگذاریم. به همین نحو، تعریف غلطی که از «انزوا» وجود دارد را نیز باید اصلاح کرد. وقتی در ماه اوت سال گذشته رهبران 120 کشور به منظور تأیید ریاست ایران بر جنبش عدم تعهد به تهران سفر کردند، خنده دار است که مقامات آمریکایی هنوز از «یک دولت سرکش» سخن می گویند.
در واشنگتن و لندن، ممکن است این گزاره که جامعه بین المللی باید به مسلح کردن مخالفان دولت بشار اسد در سوریه اقدام کند، بدیهی به نظر برسد؛ اما هند (بزرگترین کشور دموکراتیک جهان) و همچنین اغلب دموکراسی های آفریقا و آمریکایی لاتین، آفریقای جنوبی و برزیل چنین دیدگاهی ندارند. وقتی رهبران این کشورها به همراه چین و روسیه در نشست گروه «بریکس» در دوربان گرد هم آمدند، بر مخالفت خود با هرگونه نظامی کردن منازعات تأکید کرده و خواهان راه حل های سیاسی شدند.
البته نشست جنبش عدم تعهد و نیز بریکس، در رسانه های آمریکایی بازتاب چندانی نیافتند. این یک تکنیک معمول سرکوب واقعیت است که از سوی دولت آمریکا مورد استفاده قرار می گیرد. یک نویسنده لبنانی تحصیل کرده در آمریکا اشاره می کند که پوشش موضوع ایران در رسانه های آمریکا، «بر پایه فرضیات، ترس ها، نگرانی ها، اتهامات و انتظارات قرار دارد و هرگز اسناد معتبری درباره آن ها ارائه نمی شود».
اما دیگر نکته جالب درباره ایران این است که در گفت و گوهای اخیر با گروه 1+5، این ایران بود که یک نقشه راه با چشم انداز مشخص را ارائه داد: پذیرش حق غنی سازی اورانیوم توسط ایران، همچون دیگر امضاکنندگان معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای. به عبارت دیگر، این موضوع، مسئله ای مربوط به شأن و حاکمیت ملی است. در عین حال، هر کاری که ایران بکند، ایالات متحده وعده ای برای برداشتن تحریم ها به ایران نمی دهد.
هنوز برای اینکه ادبیات خودساخته «دولت های سرکش» که در پس حصار مفهوم «جامعه بین المللی» پنهان شده را کنار بگذاریم، دیر نشده است.
گزارش خطا
0 پسندیدم
ارسال نظر
اخبار روز
خبرنامه